വരാഹപുരാണമ്

യദി പ്രസന്നോ ദേവേശ തദാ മാം കുരു പാവനീമ്

ദേവദേവേശാ, നീ സന്തോഷമുള്ളവനാണെങ്കിൽ, എന്നെ ശുദ്ധയാക്കുക.

താമഹം ദേവി സുഭഗേ പ്രാവോചം പുനരേവ ഹി

സുഭഗേ, ദേവി, ഞാൻ അവളോട് വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

തവ നാമ്നാം ച വിഖ്യാതമേതത്ക്ഷേത്രം ഭവിഷ്യതി

നിന്റെ പേരിൽ ഈ ക്ഷേത്രം പ്രശസ്തമാകും.

വിലോക്യ മാം ഭവേത്പൂതോ മമ വാക്യാന്ന സംശയഃ

എന്നെ കാണുമ്പോൾ ശുദ്ധി ലഭിക്കും; എന്റെ വാക്കുകളിൽ സംശയമില്ല.

യാസ്യന്തി വിലയം ക്ഷിപ്രമേവമേതന്ന സംശയഃ

അവർ ഉടൻ നശിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സാപി കാലേന സഞ്ജാതാ തീര്ഥഭൂതാ തഥാഽഭവത്

കാലം കഴിഞ്ഞ്, അവൾ ഒരു തീർത്ഥമായി മാറി.

രുരുക്ഷേത്രസ്യ പ്രഭവമേതദ്ഗുഹ്യം പരം മമ

ഇതാണ് രുരു ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ പരമഗുഹ്യമായ രഹസ്യം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ രുരുക്ഷേത്രഋഷീകേശയോര്മാഹാത്മ്യം നാമ ഷട്ചത്വാരിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ദൈവീകശാസ്ത്രത്തിൽ, രുരുക്ഷേത്രവും ഋഷികേശവും സംബന്ധിച്ച മഹത്വം എന്ന ശതചത്വാരിംശതം അധ്യായം ഇതോടെ സമാപിക്കുന്നു.

അഥ ഗോനിഷ്ക്രമണമാഹാത്മ്യമ് അത്യാശ്ചര്യം ശ്രുതം ഹ്യേതദ്രുരുക്ഷേത്രസമുദ്ഭവമ്

ഇപ്പോൾ പശുവിന്റെ പുറപ്പെടലിന്റെ മഹത്വം. അതി അത്ഭുതമായ ഈ സംഭവമാണ് രുരുക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നു ഉണ്ടായതെന്ന് കേട്ടിരിക്കുന്നു.

അന്യച്ച യത്പരം ഗുഹ്യം ക്ഷേത്രം പരമപാവനമ്

മറ്റൊന്ന് ഉണ്ട്, അത്യന്തം രഹസ്യമായ ഒരു സ്ഥലവും, അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ ഒരു ഭൂമിയും.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ഗുഹ്യമസ്ത്യപരം ചൈവ ഹിമശൃങ്ഗ ശിലോച്ചയേ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഹിമം നിറഞ്ഞ പർവതശിഖരങ്ങളിലും കല്ല് നിറഞ്ഞ മലകളിലും മറ്റൊരു രഹസ്യവും ഉണ്ട്.

ഗോനിഷ്ക്രമണകം നാമ ഗാവോ യത്ര പ്രതാരിതാഃ

അത് 'പശുവിന്റെ പുറപ്പെടൽ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; അവിടെ പശുക്കളെ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.

സപ്തതിര്യത്ര കല്പാനി ഔര്വോ യത്ര പ്രജാപതിഃ

അവിടെ എഴുപതു കല്പങ്ങൾക്കു കൂടി, ഔർവൻ എന്ന സൃഷ്ടികർത്താവ് താമസിച്ചിരുന്നതാണ്.

തസ്യൈവം വര്ത്തമാനസ്യ യാതി കാലേ മഹത്തരേ

അവൻ അങ്ങനെ താമസിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, വലിയൊരു കാലം കടന്നുപോയി.

ന വരം പ്രാര്ഥയത്യേഷ ലാഭാലാഭസമന്വിതഃ

ലാഭം-നഷ്ടം ഒന്നിലും അവൻ അർത്ഥം കണ്ടില്ല; അതിനാൽ അവൻ ഒരു വരവും അഭ്യർത്ഥിച്ചില്ല.

അഥ ദീര്ഘസ്യ കാലസ്യ കശ്ചിദ്ബ്രഹ്മയതിസ്തദാ

അതിനുശേഷം, ദീർഘമായ കാലത്തിന് ശേഷം, ഒരു ബ്രഹ്മയതി അവിടെ എത്തി.

ഈശ്വരോഽപി മഹാഭാഗേ തത്പാര്ശ്വം സമുപാഗതഃ

ഭാഗ്യശാലിയായോ, പ്രഭുവും ആ സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.

തത്ര ത്വൌര്വോ മഹാഭാഗേ തപ്യതേ സമദര്ശനഃ 147.

അവിടെ, മഹാഭാഗനായ ഔർവൻ സമത്വത്തോടെ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തന്നിര്ഗതം തതോ ജ്ഞാത്വാ ഔര്വം സര്വേ തപസ്വിനഃ

ഔർവൻ പുറപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞ്, എല്ലാ തപസ്വികളും

ഫലപുഷ്പസമാകീര്ണാ ലക്ഷ്മീശ്ചൈവോപജായതേ

ആ സ്ഥലം ഫലവും പൂവും നിറഞ്ഞു, ഐശ്വര്യവും വളർന്നു.

തച്ച വൈ ഭസ്മസാദ്ഭൂതം മഹാരുദ്രസ്യ തേജസാ

ആ സ്ഥലം മഹാരുദ്രന്റെ ശക്തിയാൽ ചാരമായി മാറി.

ഈശ്വരോഽപി തതഃ പ്രാപ്തഃ ശീഘ്രമേവ ഹിമാലയമ്

പ്രഭു അതിനുശേഷം ഹിമാലയം വേഗത്തിൽ എത്തി.

ആശ്രമം സമനുപ്രാപ്ത ഔര്വോഽപി മുനിപുംഗവഃ

മുനിശ്രേഷ്ഠനായ ഔർവനും ആശ്രമത്തിൽ എത്തി.

ദൃഷ്ട്വാ സ്വമാശ്രമം ദഗ്ധം ബഹുപുഷ്പഫലോദകമ്

അവൻ തന്റെ ആശ്രമം ചാരമായതും, അതിൽ അനേകം പൂക്കൾ, ഫലങ്ങൾ, വെള്ളങ്ങൾ എന്നിവ നശിച്ചതും കണ്ടു.

ഉവാച ക്രോധരക്താക്ഷോ വചനം നിര്ദഹന്നിവ

അവൻ കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ വാക്കുകൾ ഉരിയാടി പറഞ്ഞു.

സോഽപി ദുഃഖേന സന്തപ്തഃ സര്വലോകാന്ഭ്രമിഷ്യതി

അവനും ദു:ഖത്തിൽ കത്തിയവനായി എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും അലഞ്ഞു നടക്കും.

മഹാഭയാത്തു ലോകാനാം ന കശ്ചിത്പര്യവാരയത്

ലോകങ്ങളിൽ വലിയ ഭയമുണ്ടായതിനാൽ ആരും അവനെ തടയാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.

മഹാദാഹേന സന്തപ്തഃ ശമ്ഭുര്ദേവീമുവാച ഹ 147.

വലിയ ദഹനത്തിൽ കത്തിയശേഷം ശംഭു ദേവിയെ സമീപിച്ചു പറഞ്ഞു.

ദഹ്യതേ സ്മ ജഗത്സര്വം സ തു കിഞ്ചിന്ന ചേച്ഛതി

സകല ലോകവും അഗ്നിയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അവന് ഒന്നും ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല.