വരാഹപുരാണമ്

തസ്യ യോഗഫലം സമ്യഗ്ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ

"ഇവിടെ യോഗഫലം പൂർണ്ണമായിരിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല."

ദേവദത്തോഽപി സ മുനിഃ സമ്പ്രാപ്യ ജ്ഞാനമുത്തമമ് 146.

അവൻ, ദേവദത്തമുനി, ഉത്തമമായ ജ്ഞാനം നേടി.

പ്രമ്ലോചാപി മുനേര്ഗര്ഭം സമ്പ്രാപ്യാശ്രമമന്തികാത്

പ്രംലോചാ, മുനിയുടെ ഗർഭം സ്വീകരിച്ച്, ആശ്രമത്തിന്റെ അടുത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയി.

പുനര്ജാതമിവാത്മാനം മന്യമാനാ ശുചിസ്മിതാ

ശുചിസ്മിതാ, താനെ വീണ്ടും ജനിച്ചവളായി കരുതി, ശുദ്ധമായ ചിരി ചിരിച്ചു.

തതഃ സുനിശ്ചയം കൃത്വാ തപസേ ധൃതമാനസാ

അവൾ ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ, മനസ്സ് തപസ്സിലേക്ക് നിശ്ചയിച്ചു.

മാസേ സാ പ്രഥമേ ബാലാ ഫലാഹാരപരായണാ

ആദ്യം മാസത്തിൽ, ബാലാ ഫലങ്ങൾ മാത്രം ഭക്ഷിച്ചു.

തൃതീയേ പംചമ ദിനേ ചതുര്ഥേ സപ്തമാംതരേ

മൂന്നാം മാസത്തിലെ അഞ്ചാം ദിവസം, നാലാം മാസത്തിലെ ഏഴാമത് ഇടവേളയിൽ—

മാസേന സപ്തമേ ചൈവ ശീര്ണപര്ണാശനാഷ്ടമേ

ഏഴാം മാസത്തിൽ, എട്ടാം മാസത്തിൽ, അവൾ വീണ ഇലകൾ മാത്രം ഭക്ഷിച്ചു.

സൈവം വര്ഷശതം സ്ഥിത്വാ ഹരാവേകാഗ്രമാനസാ

അങ്ങനെ, നൂറു വർഷം ഹരനിൽ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി അവൾ നിലനിന്നു.

ദ്വന്ദ്വാനി നാവിദച്ചാപി ആത്മഭൂതാന്തരം വിനാ

അവൻ ദ്വന്ദ്വങ്ങൾ കാണുന്നില്ല, തനിക്കു പുറമേ മറ്റൊരു ജീവിയും അവൻ കാണുന്നില്ല.

തത്തേജസാ വൃതം സര്വം തദാ ദൃഷ്ട്വാ വസുന്ധരേ 146.

അപ്പോൾ, ആ പ്രകാശം മുഴുവൻ ഭൂമിയെ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു.

സന്നിരുദ്ധേന്ദ്രിയഗ്രാമാ നാചക്ഷത ബഹിഃസ്ഥിതമ്

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ച അവൻ പുറത്തുള്ളതൊന്നും കാണുന്നില്ല.

സ്ഥിതോഽഹം വസുധേ ദേവി അക്ഷ്ണോഃ പ്രത്യക്ഷതാം ഗതഃ

ഭൂമിദേവി, ഞാൻ അവന്റെ കണ്ണിന് നേരെ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

ഹൃഷീകേശ ഇതി ഖ്യാതോ നാമ്നാ തത്രൈവ സംസ്ഥിതഃ

അവിടെ തന്നെയാണ് ഞാൻ 'ഹൃഷീകേശൻ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുകയും ആ സ്ഥലത്ത് നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്തു.

ബഹിഃ സ്ഥിതം ച മാം ദൃഷ്ട്വാ പ്രണനാമ കൃതാഞ്ജലിഃ

പുറത്ത് ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നത് കണ്ടു, അവൻ കൈകൾ ചേർത്ത് നമസ്കരിച്ചു.

രോമാംചിതതനുശ്ചാസീത്കദമ്ബമുകുലാകൃതിഃ

അവളുടെ ശരീരം ആവേശത്തോടെ കദമ്പമരത്തിന്റെ മുളകളെപ്പോലെയാണ് തോന്നിയത്.

അയി ബാലേ വിശാലാക്ഷി തുഷ്ടോഽഹം തപസസ്തവ

അയി ബാലേ, വിശാലാക്ഷി, ഞാൻ നിന്റെ തപസ്സിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.

അദേയമപി തേ ദദ്മി യദന്യേഷാം സുദുര്ല്ലഭമ്

മറ്റുള്ളവർക്കു വളരെ ദുർലഭമായതും നൽകാൻ കഴിയാത്തതും ഞാൻ നിനക്ക് നൽകുന്നു.

സ്തുത്വാ തം ദേവദേവേശം പ്രബദ്ധകരസംപുടാ

ദേവദേവേശനെ സ്തുതിച്ച്, കൈകൾ ചേർത്ത് അവളു് പ്രണാമം ചെയ്തു.

ദുര്ലഭം തേ വരം ദദ്മി തപസാഹം പ്രതോഷിതഃ 146.

നിന്റെ തപസ്സിൽ ഞാൻ തൃപ്തനായി, കിട്ടാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു വരം ഞാൻ നിനക്ക് നൽകുന്നു.

യദി പ്രസന്നോ ദേവേശ തദാ മാം കുരു പാവനീമ്

ദേവദേവേശാ, നീ സന്തോഷമുള്ളവനാണെങ്കിൽ, എന്നെ ശുദ്ധയാക്കുക.

താമഹം ദേവി സുഭഗേ പ്രാവോചം പുനരേവ ഹി

സുഭഗേ, ദേവി, ഞാൻ അവളോട് വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

തവ നാമ്നാം ച വിഖ്യാതമേതത്ക്ഷേത്രം ഭവിഷ്യതി

നിന്റെ പേരിൽ ഈ ക്ഷേത്രം പ്രശസ്തമാകും.

വിലോക്യ മാം ഭവേത്പൂതോ മമ വാക്യാന്ന സംശയഃ

എന്നെ കാണുമ്പോൾ ശുദ്ധി ലഭിക്കും; എന്റെ വാക്കുകളിൽ സംശയമില്ല.

യാസ്യന്തി വിലയം ക്ഷിപ്രമേവമേതന്ന സംശയഃ

അവർ ഉടൻ നശിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സാപി കാലേന സഞ്ജാതാ തീര്ഥഭൂതാ തഥാഽഭവത്

കാലം കഴിഞ്ഞ്, അവൾ ഒരു തീർത്ഥമായി മാറി.

രുരുക്ഷേത്രസ്യ പ്രഭവമേതദ്ഗുഹ്യം പരം മമ

ഇതാണ് രുരു ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ പരമഗുഹ്യമായ രഹസ്യം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ രുരുക്ഷേത്രഋഷീകേശയോര്മാഹാത്മ്യം നാമ ഷട്ചത്വാരിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ദൈവീകശാസ്ത്രത്തിൽ, രുരുക്ഷേത്രവും ഋഷികേശവും സംബന്ധിച്ച മഹത്വം എന്ന ശതചത്വാരിംശതം അധ്യായം ഇതോടെ സമാപിക്കുന്നു.

അഥ ഗോനിഷ്ക്രമണമാഹാത്മ്യമ് അത്യാശ്ചര്യം ശ്രുതം ഹ്യേതദ്രുരുക്ഷേത്രസമുദ്ഭവമ്

ഇപ്പോൾ പശുവിന്റെ പുറപ്പെടലിന്റെ മഹത്വം. അതി അത്ഭുതമായ ഈ സംഭവമാണ് രുരുക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നു ഉണ്ടായതെന്ന് കേട്ടിരിക്കുന്നു.