വരാഹപുരാണമ്

ഗച്ഛ സ്വസ്തിമതീ ദേവി വിജയായ മുനേര്ഭുവി

സൗഭാഗ്യവതിയായ ദേവി, നീ ഭൂമിയിൽ ആ മുനിയെ ജയിക്കാൻ പോകുക.

ലലിതൈഃ സ്വൈര്വിലാസൈസ്തം മോഹയിത്വാ വശം കുരു 146.

നിന്റെ ലാളിത്യമുള്ള സ്വതന്ത്രമായ വിനോദങ്ങൾകൊണ്ട് അവനെ ആകർഷിച്ച്, അവനെ നിന്റെ വശത്ത് കൊണ്ടുവരിക.

തഥാ കുരുഷ്വ ഭദ്രം തേ ഹൃഷീകേശസമീപതഃ

ഹൃഷീകേശന്റെ സമീപത്ത് നിന്നുകൊണ്ട്, അതു ചെയ്യുക. നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ.

സമീപോപവനേ രമ്യേ നാനാദ്രുമലതാകുലേ

അടുത്തുള്ള മനോഹരമായ തോട്ടത്തിൽ, പലതരം വൃക്ഷങ്ങളും തളിരുകളും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

രസാലമഞ്ജരീവ്യാപ്തരസാമോദാലിസംകുലേ

പഴംകായ്മാവിന്റെ മഞ്ഞരികൾക്കും അമൃതത്തിന്റെ സുഗന്ധത്തിനും നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത്,

ഗന്ധര്വഗീതസംമിശ്രേ മലയാനിലശീതലേ

ഗന്ധർവരുടെ ഗാനം കലർന്നും മലയപവനത്തിന്റെ ശീതളതയിൽ മദുരമായും ആ സ്ഥലം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

മുനിപ്രഭാവസന്ത്യക്തക്രൌര്യസ്ഥലജലാശയേ

മുനിയുടെ ശക്തിയാൽ, അവിടെയുള്ള തടാകങ്ങളിലും ഒഴുക്കുകളിലും ക്രൂരതയൊന്നും ഇല്ലാതായിരുന്നു.

പ്രവിശ്യ സാ വരാരോഹാ ഗീതം സുമധുരം ജഗൌ

അവിടെ, മനോഹരമായ കമരംകയറിയ ദേവി അകത്തു കടന്ന് അതിമധുരമായ ഒരു പാട്ട് പാടി.

ഗാന്ധര്വം പ്രാരഭംസ്തേ തു ഗന്ധര്വാഃ സുരസമ്മതാഃ

അവൾ ഗന്ധർവഗാനം തുടങ്ങുകയും, ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഗന്ധർവർ അതിൽ ചേർന്ന് പാടുകയും ചെയ്തു.

വിചകര്ഷ ധനുഃ പൌഷ്പം സായകാന് സമയൂയുജത്

അവൾ പൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ വില്ല് പിടിച്ചു, അമ്പുകൾ അതിൽ ചാർത്തി.

ശ്രുത്വാ തന്മധുരം ഗീതം പഞ്ചമാലാപസുന്ദരമ്

അത് അതിമധുരവും അഞ്ചു സ്വരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചും ആയിരുന്ന ആ പാട്ട് കേട്ടപ്പോൾ,

ചകര്ഷ ച ധനുഃ കാമഃ പുനഃപുനരതന്ദ്രിതഃ 146.

കാമദേവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും തളരാതെ തന്റെ വില്ല് പിടിച്ചു.

വിചചാരാശ്രമപദം പശ്യന്സന്തുഷ്ടമാനസഃ

അവൻ ആശ്രമഭൂമിയിൽ ചുറ്റി നടക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ തൃപ്തിയോടെ എല്ലാം നോക്കി.

ദൃഷ്ട്വൈവ താം തു ചാര്വംഗീം വിദ്ധഃ കാമേന പത്രിണാ

അവളുടെ സുന്ദരമായ അവയവങ്ങൾ കണ്ടയുടൻ തന്നെ, ആ ഋഷി കാമത്തിന്റെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളഞ്ഞുപോയി.

സാപി ദൃഷ്ട്വാ ദേവദത്തം സജ്ജന്തീ ഹരിണേക്ഷണാ

മൃഗദൃശ്യമായ കണ്ണുകളുള്ള അവളും ദേവദത്തനെ കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ആകർഷണം തോന്നി.

കരേണ കന്ദുകം ഘ്നന്തീ ചഞ്ചലാക്ഷീ സുപേശലാ

കൈകൊണ്ട് പന്ത് അടിച്ചു കളിക്കുന്ന അവളുടെ കൺകൾ ചഞ്ചലവും ആകർഷകവുമായിരുന്നു; അവൾ അത്യന്തം മനോഹരിയായിരുന്നു.

മനോ ഹരന്തീ തസ്യര്ഷേഃ ലലിതൈര്വിഭ്രമോദ്ഭവൈഃ

അവളുടെ ലാളിത്യമുള്ള കളിയാട്ടങ്ങൾ ആ ഋഷിയുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു.

വാസഃ സൂക്ഷ്മംഗലന്നീവി കാംചീദാമഗുണാന്വിതമ്

അവൾ നന്നായി അണിഞ്ഞ സുന്ദരമായ വസ്ത്രവും പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അരക്കചയും ധരിച്ചിരുന്നു.

സമ്മോഹിതഃ സ തു മുനിര്ഗത്വാന്തികമഥാബ്രവീത്

ആ മോഹത്തിൽ പെട്ട്, ആ മুনি അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു സംസാരിച്ചു.

മാദൃശാന്കിം മൃഗയസേ ബാഹുപാശേന വാ മൃഗാന്

"എന്നെപോലുള്ളവരെ നീ എന്തിനാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്? നിന്റെ കൈകളുടെ പിടിയിൽ മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നുവോ?"

സര്വഥാഽസ്മാംസ്തവാധീനാന് യദ്യദ്വാ കാരയിഷ്യതി

"എന്തായാലും, ഞങ്ങൾ മുഴുവൻ നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് കീഴിലാണ്; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും നടക്കട്ടെ."

അഥ താം ഹസമാനാം ച ഗൃഹീത്വാ ദക്ഷിണേ കരേ 146.

അപ്പോൾ അവളെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ വലതുകൈ പിടിച്ചു—

' രമമാണസ്തയാ സാര്ദ്ധം ഭുഞ്ജന്ഭോഗാന് മനോരമാന്

അവളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ മനോഹരമായ അനുഭവങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു.

ബഹൂനഹര്ഗണാനേവം രമമാണോ യദൃച്ഛയാ

ഇങ്ങനെ, അനേകം ദിവസങ്ങൾ അവളോടൊപ്പം ഇഷ്ടാനുസരണം ആനന്ദിച്ചു.

നിര്വേദം പ്രാപ്തവാന്സദ്യസ്തദോവാച ഭൃശാതുരഃ

അപ്രതീക്ഷിതമായി, അവൻ വിഷമം അനുഭവിച്ച് ക്ഷീണിച്ചു, പിന്നെ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു:

ജാനന്നപി തപോഭ്രംശം പ്രാപ്തോ ദൈവബലാത്കൃതഃ

എല്ലാം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ തപസ്സിൽ നിന്ന് തളർന്നുപോയി.

ഇതി പ്രവാദോ മൂര്ഖാണാം വിചാരാന്മഹദന്തരമ്

ഇതൊക്കെ മണ്ടന്മാരുടെ വാക്കുകളാണ്; ആലോചിച്ചാൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

പുമാംസ്ത്രീദര്ശനാദേവ ദ്രവതേ യദ്വിമോഹിതഃ

പുരുഷൻ സ്ത്രീയെ കാണുമ്പോൾ മാത്രം, അവൻ വിചാരശൂനനായി ഉരുകിപ്പോകുന്നു.

ഇത്യുക്ത്വാഽസൌ നിവൃത്താത്മാ വിസസര്ജ സുരാങ്ഗനാമ്

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മനസ്സു പിൻവലിച്ച് ആ ദേവകന്യയെ വിട്ടയച്ചു.