വരാഹപുരാണമ്

ഉവാച മധുരം വാക്യം ക്ഷുബ്ധേന്ദ്രിയമനാഃ പ്രഭുഃ

ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും കലങ്ങിയ പ്രഭു, മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു—

തസ്യ മേ ചിന്തയാനസ്യ യൂയമേവ പരാ ഗതിഃ 146.

ഞാൻ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് എനിക്ക് പരമഗതിയെന്ന് മനസ്സിലായി.

തദിന്ദ്രസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ തേ കാമമലയാനിലാഃ

ഇന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞ കാറ്റുകൾ—

ജിതേന്ദ്രിയസ്യാപി മനഃ കസ്യ സംക്ഷോഭയാമഹേ

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവരുടെ മനസ്സു പോലും, ഞങ്ങൾ അലയ്ക്കാതെ ഇരിക്കുമോ?

ആജ്ഞാപ്രസാദം തേ ലബ്ധ്വാ വദ ശീഘ്രം സുഖീ ഭവ

നിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; ഉടൻ പറയൂ, സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ.

തദൈവ മേ ഗതാ ചിന്താ ഭവതാം ദര്ശനം യദാ

അന്ന് തന്നെ, നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലെ ആശങ്ക മുഴുവനും അകന്നു.

ഹിമശൈലേ മഹാരമ്യേ ഹൃഷീകേശാശ്രിതോ മുനിഃ

ഹിമപർവ്വതത്തിലെ അതിമനോഹരമായ സ്ഥലത്ത് ഹൃഷീകേശനെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഒരു മുനി താമസിച്ചു.

ജിഘൃക്ഷുര്മേ പദം നൂനം തത്തപോ വിനിവര്ത്യതാമ്

നിസ്സംശയം, എന്റെ സ്ഥാനത്തെ നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, നീ ഈ കഠിനതപസ്സിൽ നിന്ന് പിന്മാറണം.

പ്രസ്ഥാനായ മതിം ചക്രുഃ കാമദേവപുരഃസരാഃ

അപ്പോൾ, കാമദേവൻ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച്, അവർ യാത്രയ്ക്ക് തീരുമാനിച്ചു.

തതഃ സുരപതിഃ ശക്രഃ പ്രമ്ലോചാം നാമ നാമതഃ

തുടർന്ന്, ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ പ്രമ്ലോചാ എന്ന പേരിലുള്ള ദേവിയെ വിളിച്ചു.

ഗച്ഛ സ്വസ്തിമതീ ദേവി വിജയായ മുനേര്ഭുവി

സൗഭാഗ്യവതിയായ ദേവി, നീ ഭൂമിയിൽ ആ മുനിയെ ജയിക്കാൻ പോകുക.

ലലിതൈഃ സ്വൈര്വിലാസൈസ്തം മോഹയിത്വാ വശം കുരു 146.

നിന്റെ ലാളിത്യമുള്ള സ്വതന്ത്രമായ വിനോദങ്ങൾകൊണ്ട് അവനെ ആകർഷിച്ച്, അവനെ നിന്റെ വശത്ത് കൊണ്ടുവരിക.

തഥാ കുരുഷ്വ ഭദ്രം തേ ഹൃഷീകേശസമീപതഃ

ഹൃഷീകേശന്റെ സമീപത്ത് നിന്നുകൊണ്ട്, അതു ചെയ്യുക. നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ.

സമീപോപവനേ രമ്യേ നാനാദ്രുമലതാകുലേ

അടുത്തുള്ള മനോഹരമായ തോട്ടത്തിൽ, പലതരം വൃക്ഷങ്ങളും തളിരുകളും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

രസാലമഞ്ജരീവ്യാപ്തരസാമോദാലിസംകുലേ

പഴംകായ്മാവിന്റെ മഞ്ഞരികൾക്കും അമൃതത്തിന്റെ സുഗന്ധത്തിനും നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത്,

ഗന്ധര്വഗീതസംമിശ്രേ മലയാനിലശീതലേ

ഗന്ധർവരുടെ ഗാനം കലർന്നും മലയപവനത്തിന്റെ ശീതളതയിൽ മദുരമായും ആ സ്ഥലം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

മുനിപ്രഭാവസന്ത്യക്തക്രൌര്യസ്ഥലജലാശയേ

മുനിയുടെ ശക്തിയാൽ, അവിടെയുള്ള തടാകങ്ങളിലും ഒഴുക്കുകളിലും ക്രൂരതയൊന്നും ഇല്ലാതായിരുന്നു.

പ്രവിശ്യ സാ വരാരോഹാ ഗീതം സുമധുരം ജഗൌ

അവിടെ, മനോഹരമായ കമരംകയറിയ ദേവി അകത്തു കടന്ന് അതിമധുരമായ ഒരു പാട്ട് പാടി.

ഗാന്ധര്വം പ്രാരഭംസ്തേ തു ഗന്ധര്വാഃ സുരസമ്മതാഃ

അവൾ ഗന്ധർവഗാനം തുടങ്ങുകയും, ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഗന്ധർവർ അതിൽ ചേർന്ന് പാടുകയും ചെയ്തു.

വിചകര്ഷ ധനുഃ പൌഷ്പം സായകാന് സമയൂയുജത്

അവൾ പൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ വില്ല് പിടിച്ചു, അമ്പുകൾ അതിൽ ചാർത്തി.

ശ്രുത്വാ തന്മധുരം ഗീതം പഞ്ചമാലാപസുന്ദരമ്

അത് അതിമധുരവും അഞ്ചു സ്വരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചും ആയിരുന്ന ആ പാട്ട് കേട്ടപ്പോൾ,

ചകര്ഷ ച ധനുഃ കാമഃ പുനഃപുനരതന്ദ്രിതഃ 146.

കാമദേവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും തളരാതെ തന്റെ വില്ല് പിടിച്ചു.

വിചചാരാശ്രമപദം പശ്യന്സന്തുഷ്ടമാനസഃ

അവൻ ആശ്രമഭൂമിയിൽ ചുറ്റി നടക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ തൃപ്തിയോടെ എല്ലാം നോക്കി.

ദൃഷ്ട്വൈവ താം തു ചാര്വംഗീം വിദ്ധഃ കാമേന പത്രിണാ

അവളുടെ സുന്ദരമായ അവയവങ്ങൾ കണ്ടയുടൻ തന്നെ, ആ ഋഷി കാമത്തിന്റെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളഞ്ഞുപോയി.

സാപി ദൃഷ്ട്വാ ദേവദത്തം സജ്ജന്തീ ഹരിണേക്ഷണാ

മൃഗദൃശ്യമായ കണ്ണുകളുള്ള അവളും ദേവദത്തനെ കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ആകർഷണം തോന്നി.

കരേണ കന്ദുകം ഘ്നന്തീ ചഞ്ചലാക്ഷീ സുപേശലാ

കൈകൊണ്ട് പന്ത് അടിച്ചു കളിക്കുന്ന അവളുടെ കൺകൾ ചഞ്ചലവും ആകർഷകവുമായിരുന്നു; അവൾ അത്യന്തം മനോഹരിയായിരുന്നു.

മനോ ഹരന്തീ തസ്യര്ഷേഃ ലലിതൈര്വിഭ്രമോദ്ഭവൈഃ

അവളുടെ ലാളിത്യമുള്ള കളിയാട്ടങ്ങൾ ആ ഋഷിയുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു.

വാസഃ സൂക്ഷ്മംഗലന്നീവി കാംചീദാമഗുണാന്വിതമ്

അവൾ നന്നായി അണിഞ്ഞ സുന്ദരമായ വസ്ത്രവും പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അരക്കചയും ധരിച്ചിരുന്നു.

സമ്മോഹിതഃ സ തു മുനിര്ഗത്വാന്തികമഥാബ്രവീത്

ആ മോഹത്തിൽ പെട്ട്, ആ മুনি അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു സംസാരിച്ചു.