വരാഹപുരാണമ്

കഥിതം തേ മഹാദേവി കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി

മഹാദേവി, ഞാൻ നിന്നോട് ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനി വേറേതെങ്കിലും കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ശാലഗ്രാമക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യം നാമ പംചചത്വാരിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ, ഭഗവദ്വചനങ്ങളിലായി, ശാലഗ്രാമക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം എന്ന അധ്യായം, നൂറിനും നാല്പത്തിയഞ്ചാമത്തേതായി സമാപിക്കുന്നു.

അഥ രുരുക്ഷേത്രസ്ഥഹൃഷീകേശമാഹാത്മ്യമ് ശാലഗ്രാമസ്യ മാഹാത്മ്യം ശ്രുത്വാ ഗുഹ്യം മഹൌജസമ്

ഇനി, രുരുക്ഷേത്രത്തിലെ ഹൃഷീകേശന്റെ മഹത്വം: ശാലഗ്രാമത്തിന്റെ രഹസ്യവും മഹത്വവും കേട്ടശേഷം—

ധരണ്യുവാച ഏതച്ഛ്രുത്വാ മഹാഭാഗ ജാതാസ്മി വിഗതജ്വരാ

ഭൂമി പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവ, ഇതെല്ലാം കേട്ടതോടെ എനിക്ക് ഉള്ളിലെ ദു:ഖം മാറിയിരിക്കുന്നു.

രുരുഷണ്ഡമിതി പ്രോക്തം യത്ത്വയാ പരമാര്ച്ചിതമ്

നീ പരമാദരത്തോടെ ആരാധിച്ച രുരുഷണ്ഡം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞത്—

യന്നാമ്നാ പരമം ക്ഷേത്രം ഹൃഷീകേശ ത്വയാശ്രിതമ്

ഹൃഷീകേശ, ആ നാമത്തിൽ നീ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന പരമക്ഷേത്രം—

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ഭൃഗുവംശേ സമുത്പന്നോ വേദവേദാങ്ഗപാരഗഃ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഭൃഗുവംശത്തിൽ, വേദവും അതിന്റെ ശാഖകളും പൂർണ്ണമായി പഠിച്ച ഒരാൾ ജനിച്ചു,

യജ്ഞവിദ്യാസു കുശലോ വ്രതനിഷ്ഠോഽതിഥിപ്രിയഃ

യജ്ഞവിദ്യകളിൽ പ്രാവീണ്യം ഉള്ള, വ്രതങ്ങളിൽ സ്ഥിരനായ, അതിഥികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ,

ശാന്തൈര്മൃഗഗണൈഃ കീര്ണം കന്ദമൂലഫലാന്വിതമ്

ശാന്തമായ മൃഗസമൂഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, കിഴങ്ങ്, മുള, പഴം എന്നിവയാൽ സമൃദ്ധമായ സ്ഥലത്ത്,

വര്ഷാണാമയുതം സാഗ്രം തത ഇന്ദ്രോ വ്യചിന്തയത്

പതിനായിരം വർഷത്തേക്കാൾ അധികം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ ആലോചിച്ചു—

ഉവാച മധുരം വാക്യം ക്ഷുബ്ധേന്ദ്രിയമനാഃ പ്രഭുഃ

ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും കലങ്ങിയ പ്രഭു, മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു—

തസ്യ മേ ചിന്തയാനസ്യ യൂയമേവ പരാ ഗതിഃ 146.

ഞാൻ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് എനിക്ക് പരമഗതിയെന്ന് മനസ്സിലായി.

തദിന്ദ്രസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ തേ കാമമലയാനിലാഃ

ഇന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞ കാറ്റുകൾ—

ജിതേന്ദ്രിയസ്യാപി മനഃ കസ്യ സംക്ഷോഭയാമഹേ

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവരുടെ മനസ്സു പോലും, ഞങ്ങൾ അലയ്ക്കാതെ ഇരിക്കുമോ?

ആജ്ഞാപ്രസാദം തേ ലബ്ധ്വാ വദ ശീഘ്രം സുഖീ ഭവ

നിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; ഉടൻ പറയൂ, സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ.

തദൈവ മേ ഗതാ ചിന്താ ഭവതാം ദര്ശനം യദാ

അന്ന് തന്നെ, നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലെ ആശങ്ക മുഴുവനും അകന്നു.

ഹിമശൈലേ മഹാരമ്യേ ഹൃഷീകേശാശ്രിതോ മുനിഃ

ഹിമപർവ്വതത്തിലെ അതിമനോഹരമായ സ്ഥലത്ത് ഹൃഷീകേശനെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഒരു മുനി താമസിച്ചു.

ജിഘൃക്ഷുര്മേ പദം നൂനം തത്തപോ വിനിവര്ത്യതാമ്

നിസ്സംശയം, എന്റെ സ്ഥാനത്തെ നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, നീ ഈ കഠിനതപസ്സിൽ നിന്ന് പിന്മാറണം.

പ്രസ്ഥാനായ മതിം ചക്രുഃ കാമദേവപുരഃസരാഃ

അപ്പോൾ, കാമദേവൻ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച്, അവർ യാത്രയ്ക്ക് തീരുമാനിച്ചു.

തതഃ സുരപതിഃ ശക്രഃ പ്രമ്ലോചാം നാമ നാമതഃ

തുടർന്ന്, ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ പ്രമ്ലോചാ എന്ന പേരിലുള്ള ദേവിയെ വിളിച്ചു.

ഗച്ഛ സ്വസ്തിമതീ ദേവി വിജയായ മുനേര്ഭുവി

സൗഭാഗ്യവതിയായ ദേവി, നീ ഭൂമിയിൽ ആ മുനിയെ ജയിക്കാൻ പോകുക.

ലലിതൈഃ സ്വൈര്വിലാസൈസ്തം മോഹയിത്വാ വശം കുരു 146.

നിന്റെ ലാളിത്യമുള്ള സ്വതന്ത്രമായ വിനോദങ്ങൾകൊണ്ട് അവനെ ആകർഷിച്ച്, അവനെ നിന്റെ വശത്ത് കൊണ്ടുവരിക.

തഥാ കുരുഷ്വ ഭദ്രം തേ ഹൃഷീകേശസമീപതഃ

ഹൃഷീകേശന്റെ സമീപത്ത് നിന്നുകൊണ്ട്, അതു ചെയ്യുക. നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ.

സമീപോപവനേ രമ്യേ നാനാദ്രുമലതാകുലേ

അടുത്തുള്ള മനോഹരമായ തോട്ടത്തിൽ, പലതരം വൃക്ഷങ്ങളും തളിരുകളും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

രസാലമഞ്ജരീവ്യാപ്തരസാമോദാലിസംകുലേ

പഴംകായ്മാവിന്റെ മഞ്ഞരികൾക്കും അമൃതത്തിന്റെ സുഗന്ധത്തിനും നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത്,

ഗന്ധര്വഗീതസംമിശ്രേ മലയാനിലശീതലേ

ഗന്ധർവരുടെ ഗാനം കലർന്നും മലയപവനത്തിന്റെ ശീതളതയിൽ മദുരമായും ആ സ്ഥലം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

മുനിപ്രഭാവസന്ത്യക്തക്രൌര്യസ്ഥലജലാശയേ

മുനിയുടെ ശക്തിയാൽ, അവിടെയുള്ള തടാകങ്ങളിലും ഒഴുക്കുകളിലും ക്രൂരതയൊന്നും ഇല്ലാതായിരുന്നു.

പ്രവിശ്യ സാ വരാരോഹാ ഗീതം സുമധുരം ജഗൌ

അവിടെ, മനോഹരമായ കമരംകയറിയ ദേവി അകത്തു കടന്ന് അതിമധുരമായ ഒരു പാട്ട് പാടി.

ഗാന്ധര്വം പ്രാരഭംസ്തേ തു ഗന്ധര്വാഃ സുരസമ്മതാഃ

അവൾ ഗന്ധർവഗാനം തുടങ്ങുകയും, ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഗന്ധർവർ അതിൽ ചേർന്ന് പാടുകയും ചെയ്തു.