വരാഹപുരാണമ്

ഗങ്ഗയാ മിലിതാ യത്ര ഭാഗീരഥ്യാ മഹാഫലാ

ഭാഗീരഥി ഗംഗയുമായി ചേരുന്നിടത്ത് മഹാപുണ്യം ലഭിക്കും.

ആദൌ സാ ഗണ്ഡകീ പുണ്യാ ഭാഗീരഥ്യാ ച സങ്ഗതാ

ആദിയിൽ ഗണ്ഡകി ഭാഗീരഥിയുമായി ചേർന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ ശാലഗ്രാമസ്യ സുന്ദരി

സുന്ദരി, ശാലഗ്രാമത്തെക്കുറിച്ച് ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.

പൂര്വപൃഷ്ടം തയാ യച്ച പുണ്യം ഭാഗവതപ്രിയമ്

ഭഗവാന്റെ ഭക്തർക്കു പ്രിയമായ പുണ്യം, അവൾ മുമ്പ് പറഞ്ഞതും,

പുണ്യാനാം പരമം പുണ്യം തപസാം ച മഹത്തപഃ

പുണ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതവും തപസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും വലിയതുമാണിത്.

മഹാലാഭസ്തു ലാഭാനാം നാസ്ത്യസ്മാദപരം മഹത്

ലാഭങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയത് ഇതാണ്; ഇതിനേക്കാൾ വലിയതൊന്നുമില്ല.

നീചായ ന ച ദാതവ്യം യേ ന ജാനന്തി സേവിതുമ് ൧൪൫.

അർഹതയില്ലാത്തവർക്കും സേവനം ചെയ്യാൻ അറിയാത്തവർക്കും ഇതു നൽകരുത്.

ലോഭമോഹമദാദ്യൈര്യേ വര്ജിതാഃ പുണ്യബുദ്ധയഃ

ലോഭം, മോഹം, അഹങ്കാരം തുടങ്ങിയവയെ അതിജയിച്ച്, പുണ്യമായ മനസ്സുള്ളവർ—

കുലാനി താരിതാന്യേവം സപ്ത സപ്ത ച സപ്ത ച

അവരവരുടെ പിതൃവംശത്തിലെ ഏഴു തലമുറ, മാതൃവംശത്തിലെ ഏഴു തലമുറ, വിവാഹബന്ധത്തിലൂടെ കിട്ടിയ ഏഴു തലമുറ—ഇവയെല്ലാം അവൻ ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

യദീച്ഛേത്പരമാം സിദ്ധിം മമ ലോകം സ ഗച്ഛതി

ആദ്യമായുള്ള സിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ എന്റെ ലോകത്തേക്കാണ് എത്തുന്നത്.

കഥിതം തേ മഹാദേവി കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി

മഹാദേവി, ഞാൻ നിന്നോട് ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനി വേറേതെങ്കിലും കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ശാലഗ്രാമക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യം നാമ പംചചത്വാരിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ, ഭഗവദ്വചനങ്ങളിലായി, ശാലഗ്രാമക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം എന്ന അധ്യായം, നൂറിനും നാല്പത്തിയഞ്ചാമത്തേതായി സമാപിക്കുന്നു.

അഥ രുരുക്ഷേത്രസ്ഥഹൃഷീകേശമാഹാത്മ്യമ് ശാലഗ്രാമസ്യ മാഹാത്മ്യം ശ്രുത്വാ ഗുഹ്യം മഹൌജസമ്

ഇനി, രുരുക്ഷേത്രത്തിലെ ഹൃഷീകേശന്റെ മഹത്വം: ശാലഗ്രാമത്തിന്റെ രഹസ്യവും മഹത്വവും കേട്ടശേഷം—

ധരണ്യുവാച ഏതച്ഛ്രുത്വാ മഹാഭാഗ ജാതാസ്മി വിഗതജ്വരാ

ഭൂമി പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവ, ഇതെല്ലാം കേട്ടതോടെ എനിക്ക് ഉള്ളിലെ ദു:ഖം മാറിയിരിക്കുന്നു.

രുരുഷണ്ഡമിതി പ്രോക്തം യത്ത്വയാ പരമാര്ച്ചിതമ്

നീ പരമാദരത്തോടെ ആരാധിച്ച രുരുഷണ്ഡം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞത്—

യന്നാമ്നാ പരമം ക്ഷേത്രം ഹൃഷീകേശ ത്വയാശ്രിതമ്

ഹൃഷീകേശ, ആ നാമത്തിൽ നീ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന പരമക്ഷേത്രം—

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ഭൃഗുവംശേ സമുത്പന്നോ വേദവേദാങ്ഗപാരഗഃ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഭൃഗുവംശത്തിൽ, വേദവും അതിന്റെ ശാഖകളും പൂർണ്ണമായി പഠിച്ച ഒരാൾ ജനിച്ചു,

യജ്ഞവിദ്യാസു കുശലോ വ്രതനിഷ്ഠോഽതിഥിപ്രിയഃ

യജ്ഞവിദ്യകളിൽ പ്രാവീണ്യം ഉള്ള, വ്രതങ്ങളിൽ സ്ഥിരനായ, അതിഥികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ,

ശാന്തൈര്മൃഗഗണൈഃ കീര്ണം കന്ദമൂലഫലാന്വിതമ്

ശാന്തമായ മൃഗസമൂഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, കിഴങ്ങ്, മുള, പഴം എന്നിവയാൽ സമൃദ്ധമായ സ്ഥലത്ത്,

വര്ഷാണാമയുതം സാഗ്രം തത ഇന്ദ്രോ വ്യചിന്തയത്

പതിനായിരം വർഷത്തേക്കാൾ അധികം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ ആലോചിച്ചു—

ഉവാച മധുരം വാക്യം ക്ഷുബ്ധേന്ദ്രിയമനാഃ പ്രഭുഃ

ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും കലങ്ങിയ പ്രഭു, മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു—

തസ്യ മേ ചിന്തയാനസ്യ യൂയമേവ പരാ ഗതിഃ 146.

ഞാൻ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് എനിക്ക് പരമഗതിയെന്ന് മനസ്സിലായി.

തദിന്ദ്രസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ തേ കാമമലയാനിലാഃ

ഇന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞ കാറ്റുകൾ—

ജിതേന്ദ്രിയസ്യാപി മനഃ കസ്യ സംക്ഷോഭയാമഹേ

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവരുടെ മനസ്സു പോലും, ഞങ്ങൾ അലയ്ക്കാതെ ഇരിക്കുമോ?

ആജ്ഞാപ്രസാദം തേ ലബ്ധ്വാ വദ ശീഘ്രം സുഖീ ഭവ

നിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; ഉടൻ പറയൂ, സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ.

തദൈവ മേ ഗതാ ചിന്താ ഭവതാം ദര്ശനം യദാ

അന്ന് തന്നെ, നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലെ ആശങ്ക മുഴുവനും അകന്നു.

ഹിമശൈലേ മഹാരമ്യേ ഹൃഷീകേശാശ്രിതോ മുനിഃ

ഹിമപർവ്വതത്തിലെ അതിമനോഹരമായ സ്ഥലത്ത് ഹൃഷീകേശനെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഒരു മുനി താമസിച്ചു.

ജിഘൃക്ഷുര്മേ പദം നൂനം തത്തപോ വിനിവര്ത്യതാമ്

നിസ്സംശയം, എന്റെ സ്ഥാനത്തെ നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, നീ ഈ കഠിനതപസ്സിൽ നിന്ന് പിന്മാറണം.

പ്രസ്ഥാനായ മതിം ചക്രുഃ കാമദേവപുരഃസരാഃ

അപ്പോൾ, കാമദേവൻ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച്, അവർ യാത്രയ്ക്ക് തീരുമാനിച്ചു.