വരാഹപുരാണമ്

ഉന്മത്താക്ഷം തഥാവിധ്യത് സുന്ദഃ പഞ്ചഭിരാശുഗൈഃ । ചകര്ത്ത ച ധനുസ്തസ്യ ശിതേന നതപര്വണാ ।। ൧൧.

സുന്ദൻ ഉന്മത്താക്ഷനെ അഞ്ചു വേഗമുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് വെട്ടി; അതിനുശേഷം മൂർച്ചയുള്ള വളഞ്ഞ അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ വില്ല് മുറിച്ചു.

സുമനാ അഗ്നിദംഷ്ട്രം തു സുശുഭശ്ചാഗ്നിതേജസമ് । സുശീലോ വായുശക്രം തു സുമുഖശ്ച പ്രതര്ദനമ് ।। ൧൧.

സുമനാ അഗ്നിദംഷ്ട്രനെ, സുശുഭൻ അഗ്നിതേജസിനെ, സുശീലൻ വായുശക്രനെ, സുമുഖൻ പ്രതർദനനെ അങ്ങനെ ആക്രമിച്ചു.

(വിരാധേന തഥാ ശമ്ഭുഃ സുകീര്തിര്ഭീമകര്മ്മണാ । വിപ്രചിത്തിസ്തഥാ സോമം ഏതദ് യുദ്ധം മഹാനഭൂത് ൧൧.

ശംഭു വിരാധനോടും, സുകീർത്തി ഭീമകർമനോടും, വിപ്രചിത്തി സോമനോടും യുദ്ധം ചെയ്തു; അങ്ങനെ വലിയൊരു യുദ്ധം അവിടെ നടന്നു.

പരസ്പരം സുയുദ്ധേന യോധയിത്വാഽസ്ത്രലാഘവാത് । യഥാസംഖ്യേന തേ ദൈത്യാഃ പുനര്മണിഭവൈര്ഹതാഃ ।। ൧൧.

അവർ പരസ്പരം ആയുധപ്രാവീണ്യത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്തു; അവരവരുടെ എണ്ണം അനുസരിച്ച് ആ ദൈത്യന്മാർ വീണ്ടും രത്നജന്മാക്കളാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

യാവത് സംഗ്രാമഘോരോ വൈ മഹാംസ്തേഷാം വ്യവര്ദ്ധത । താവത് സമിത്കുശാദീനി കൃത്വാ ഗൌരമുഖോ മുനിഃ ।। ൧൧.

അവരിൽ യുദ്ധം അത്യന്തം ഭയങ്കരമായപ്പോൾ, അന്നേ സമയം, ഗൗരമുഖമുനി സമിതും ദർഭയും ഉപയോഗിച്ച് യാഗകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി.

ആഗതോ മഹദാശ്ചര്യം സംഗ്രാമം ഭീമദര്ശനമ് । ബഹുസൈന്യപരീവാരം സ്ഥിതം തം ചാപി ദുര്ജ്ജയമ് ।। ൧൧.

അവിടെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വലിയ യുദ്ധം ഉണ്ടായി, അതു കാണാൻ ഭയാനകമായിരുന്നു. അനേകം സൈന്യങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നതും അതിനെ ജയിക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമായിരുന്നതുമായിരുന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ സ മുനിര്ദ്വാരി ചിന്താപരമ ഏവ ഹി । ഉപവിശ്യാധിഗമ്യാഥ മണേഃ കാരണമേവ ഹ ।। ൧൧.

അത് കണ്ട ശേഷം ആ മുനി വാതിലിൽ നിന്നു ആഴമായ ചിന്തയിൽ മുഴുകി. അവിടെ ഇരുന്ന്, ആ മണിയുടെ കാരണമെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

ഏവം കൃത്വാ മണികൃതം രൌദ്രം ഗാഢം ച സംയുഗമ് । ചിന്തയാമാസ ദേവേശം ഹരിം ഗൌരമുഖോ മുനിഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ ആ മണി കാരണം ഭയങ്കരവും കടുത്തതുമായ യുദ്ധം ഉണ്ടായതോടെ, ഗൗരമുഖമെന്ന മുനി ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ഹരിയെ ധ്യാനിച്ചു.

സ ദേവഃ പുരതസ്തസ്യ പീതവാസാഃ ഖഗാസനഃ । കിമത്ര തേ മയാ കാര്യമിതി വാണീമുദീരയത് ।। ൧൧.

അപ്പോൾ പീതാംബരം ധരിച്ചും ഗരുഡനിൽ ഇരിച്ചും ആ ദൈവം അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. 'ഇവിടെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നീ പറയൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.

സ ഋഷിഃ പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ ഉവാച പുരുഷോത്തമമ് । ജഹീമം ദുര്ജ്ജയം പാപം സസൈന്യം പരിവാരിണമ് ।। ൧൧.

അപ്പോൾ ആ ഋഷി കയ്യുകൾ ചേർത്ത് പരമപുരുഷനോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത പാപിയായ സൈന്യത്തെയും അതിന്റെ അനുചരന്മാരെയും നശിപ്പിക്കണമേ.'

ഏവമുക്തസ്തദാ തേന ചക്രം ജ്വലനസന്നിഭമ് । (മുമോച ദുര്ജയബലേ കാലചക്രം സുദര്ശനമ്) ।। ൧൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അദ്ഭുതമായ ചക്രം അഗ്നിയെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്, അതി ശക്തിയുള്ള ആ സൈന്യത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം വിടുവിച്ചു.

തേന ചക്രേണ തത്സൈന്യമാസുരം ദൌര്ജയം ക്ഷണാത് । നിമേഷാന്തരമാത്രേണ ഭസ്മവദ് ബഹുധാ കൃതമ് ।। ൧൧.

ആ ചക്രം കൊണ്ട്, ജയിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്ന അസുരസൈന്യം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട്, കണ്ണ് പിളർത്തുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ, പലവിധത്തിൽ ചിതലായി അശേഷമായി.

ഏവം കൃത്വാ തതോ ദേവോ മുനിം ഗൌരമുഖം തദാ । ഉവാച നിമിഷേണേദം നിഹതം ദാനവം ബലമ് ।। ൧൧.

അങ്ങനെ ചെയ്ത ശേഷം ദൈവം ഗൗരമുഖമെന്ന മുനിയോട് പറഞ്ഞു: 'ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഈ ദാനവസൈന്യം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.'

അരണ്യേഽസ്മിംസ്തതസ്ത്വേവം നൈമിഷാരണ്യസംജ്ഞിതമ് । ഭവിഷ്യതി യഥാര്ഥം വൈ ബ്രാഹ്മണാനാം വിശേഷതഃ ।। ൧൧.

ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചതിനാൽ, ഈ കാട് ഇനി മുതൽ 'നൈമിഷാരണ്യം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കു വേണ്ടി.

അഹം ച യജ്ഞപുരുഷ ഏതസ്മിന് വനഗോചരേ । നാമ്നാ യാജ്യാ സദാ ചേമേ ദശ പഞ്ച ച നായകാഃ । കൃതേ യുഗേ ഭവിഷ്യന്തി രാജാനോ മണിജാ മുനേ ।। ൧൧.

ഞാനും, യജ്ഞപുരുഷനായ ഞാൻ, ഈ കാട്ടിൽ വസിക്കും. ഇവിടെ എപ്പോഴും എന്നെ നാമത്തിൽ ആരാധിക്കണം. ഇവിടെയുള്ള പതിനഞ്ചു നേതാക്കന്മാർ, മണിയുടെ രാജാക്കന്മാർ, കൃതയുഗത്തിൽ ഉദിക്കും, മുനിയേ.

ഏവമുക്ത്വാ തതോ ദേവോ ഗതോഽന്തര്ധാനമീശ്വരഃ । ദ്വിജോഽപി സ്വാശ്രമേ തസ്ഥൌ മുദാ പരമയാ യുതഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ഈശ്വരൻ അവിടെ നിന്ന് അദൃശ്യനായി. ദ്വിജനും തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പരമാനന്ദത്തോടെ തുടരുകയും ചെയ്തു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । തതഃ പുത്രം രഥാങ്ഗാഗ്നിദഗ്ധം ശ്രുത്വാ നൃപോത്തമഃ । സുപ്രതീകഃ പ്രതീതാത്മാ ചിന്തയാമാസ പാര്ഥിവഃ । തസ്യ ചിന്തയതസ്ത്വേവം തദാ ബുദ്ധിരജായത ।। ൧൨.

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ തന്റെ മകൻ ചക്രാഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോയെന്നു കേട്ട രാജശ്രേഷ്ഠനായ സുപ്രതീകൻ, മനസ്സിൽ ഉറച്ചവൻ, ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അവനിൽ ഒരു പുതിയ ബോധം ഉദിച്ചു.

ചിത്രകൂടേ ഗിരൌ വിഷ്ണുഃ സദാ രാമേതി കീര്ത്യതേ । തതോഽഹം രാമസംജ്ഞേന നാമ്നാ സ്തൌമി ജഗത്പതിമ് ।। ൧൨.

ചിത്രകൂടപർവതത്തിൽ വിഷ്ണു എപ്പോഴും 'രാമൻ' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്. അതിനാൽ ഞാൻ ലോകനാഥനെ 'രാമൻ' എന്ന പേരിൽ സ്തുതിക്കും.

സുപ്രതീക ഉവാച । നമാമി രാമം നരനാഥമച്യുതം കവിം പുരാണം ത്രിദശാരിനാശനമ് । ശിവസ്വരൂപം പ്രഭവം മഹേശ്വരം സദാ പ്രപന്നാര്തിഹരം ധൃതശ്രിയമ് ।। ൧൨.

സുപ്രതീകൻ പറഞ്ഞു: മനുഷ്യരുടെ നാഥനായ അച്യുതനായ പുരാതനകവിയായ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനായ, ശിവസ്വരൂപനായ മഹേശ്വരനായ, എപ്പോഴും ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരുടെ ദു:ഖം നീക്കുന്നവനായ, മഹത്വം ധരിച്ചവനായ രാമനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ഭവാന് സദാ ദേവ സമസ്തതേജസാം കരോഷി തേജാംസി സമസ്തരൂപധൃക് । ക്ഷിതൌ ഭവാന് പഞ്ചഗുണസ്തഥാ ജലേ ചതുഃപ്രകാരസ്ത്രിവിധോഽഥ തേജസി । ദ്വിധാഽഥ വായൌ വിയതി പ്രതിഷ്ഠിതോ ഭവാന് ഹരേ ശബ്ദവപുഃ പുമാനസി ।। ൧൨.

ദേവാ, നീ എല്ലാതരം തേജസ്സിന്റെയും സാരമാണ്. നീ എല്ലാ തേജസ്സുകളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു, എല്ലാ രൂപങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ നീ അഞ്ചുവിധം, ജലത്തിൽ നാലുവിധം, അഗ്നിയിൽ മൂന്നുവിധം, വായുവിൽ രണ്ടുവിധം, ആകാശത്തിൽ ശബ്ദരൂപത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവനാണ്, ഹരിയായ പരമപുരുഷനേ.

ഭവാന് ശശീ സൂര്യഹുതാശനോഽസി ത്വയി പ്രലീനം ജഗദേതദുച്യതേ । ഭവത്പ്രതിഷ്ഠം രമതേ ജഗത് യതഃ സ്തുതോഽസി രാമേതി ജഗത് പ്രതിഷ്ഠിതമ് ।। ൧൨.

നീ ചന്ദ്രനാണ്, സൂര്യനാണ്, അഗ്നിയാണ്. ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിനക്കുള്ളിലാണ് ലയിക്കുന്നത് എന്നു പറയുന്നു. ലോകം നിനക്കിൽ നിലകൊണ്ടു സന്തോഷിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നീ 'രാമൻ' എന്ന പേരിൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നത്, ലോകത്തിന്റെ ആധാരമായവനായി.

ഭവാര്ണവേ ദുഃഖതരോര്മിസംകുലേ തഥാക്ഷമാനഗ്രഹണേഽതിഭീഷണേ । ന മജ്ജതി ത്വത്സ്മരണപ്ലവോ നരഃ സ്മൃതോഽസി രാമേതി തഥാ തപോവനേ ।। ൧൨.

ജന്മമരണസാഗരത്തിൽ, ദു:ഖത്തിന്റെ വലിയ തിരകളും ക്ഷമയില്ലായ്മ എന്ന ഭയാനകമായ मगरവുമുള്ള ആ സങ്കുലതയിൽ, നിന്റെ സ്മരണ എന്ന തോടുണ്ടെങ്കിൽ മനുഷ്യൻ മുങ്ങുകയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് വനംപോലെയുള്ള തപസ്സിൽ പോലും നീ 'രാമൻ' എന്ന പേരിൽ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്.

വേദേഷു നഷ്ടേഷു ഭവാംസ്തഥാ ഹരേ കരോഷി മാത്സ്യം വപുരാത്മനഃ സദാ । യുഗക്ഷയേ രഞ്ജിതസര്വദിങ്മുഖോ ഭവാംസ്തഥാഗ്നിര്ബഹുരൂപധൃഗ് വിഭോ ।। ൧൨.

വേദങ്ങൾ നഷ്ടമായപ്പോൾ, ഹരിയായ നീ എപ്പോഴും മീനിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. യുഗാന്തത്തിൽ, എല്ലാ ദിക്കുകളും ചുവന്നപ്പോൾ, മഹാശക്തനായ നീ അനേകം രൂപങ്ങൾക്കൊണ്ട് അഗ്നിയായി.

കൌര്മം തഥാ തേ വപുരാസ്ഥിതഃ സദാ യുഗേ യുഗേ മാധവ തോയമന്ഥനേ । ന ചാന്യദസ്തീതി ഭവത്സമം ക്വചി- ജ്ജനാര്ദനാദ് യഃ സ്വയം ഭൂതമുത്തമമ് ।। ൧൨.

എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും, സമുദ്രം കുലുക്കുമ്പോൾ, നീ എപ്പോഴും ആമയുടെ രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, മാധവാ. ജനാർദ്ദനാ, സ്വയം പരമോന്നതമായ ഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന നിന്നോടു സമം മറ്റാരുമില്ല.

ത്വയാ തതം വിശ്വമിദം മഹാത്മന് സ്വകാഖിലാന് വേദ ദിശശ്ച സര്വാഃ । കഥം ത്വമാദ്യം പരമം തു ധാമ വിഹായ ചാന്യം ശരണം വ്രജാമി ।। ൧൨.

മഹാത്മാവേ, ഈ മുഴുവൻ ലോകവും നിനക്കാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നീ എല്ലാ ദിക്കുകളും പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നവനാണ്. ആദിമമായ പരമശ്രേഷ്ഠമായ അഭയസ്ഥാനം ആയ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ മറ്റൊന്നിൽ അഭയം തേടുമോ?

ഭവാനേകഃ പൂര്വമാസീത് തതശ്ച ത്വത്തോ മഹീ സലിലം വഹ്നിരുച്ചൈഃ । വായുസ്തഥാ ഖം ച മനോഽപി ബുദ്ധി- ശ്ചേതോഗുണാസ്തത്പ്രഭവം ച സര്വമ് ।। ൧൨.

ആദിയിൽ നീ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പിന്നെ നിന്നിൽ നിന്ന് ഭൂമി, വെള്ളം, ഉഗ്രമായ അഗ്‌നി, വായു, ആകാശം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ചൈതന്യത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ഉദിച്ചുവന്നു.

ത്വയാ തതം വിശ്വമിദം സമസ്തം സനാതനസ്ത്വം പുരുഷോ മതോ മേ । സമസ്തവിശ്വേശ്വര വിശ്വമൂര്തേ സഹസ്ത്രബാഹോ ജയ ദേവ ദേവ । നമോഽസ്തു രാമായ മഹാനുഭാവ ।। ൧൨.

നിനക്കാൽ ഈ സർവ്വലോകവും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നീ ശാശ്വതനും പരമപുരുഷനും ആകുന്നു എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. സർവ്വലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, സർവ്വരൂപനേ, ആയിരം കൈകളുള്ളവനേ, ദേവദേവനേ, വിജയിക്കട്ടെ! മഹത്വമുള്ള രാമായ നമസ്കാരം.

ഇതി സ്തുതോ ദേവവരഃ പ്രസന്നഃ തദാ രാജ്ഞഃ സുപ്രതീകസ്യ മൂര്തിമ് । സംദര്ശയാമാസ തതോഽഭ്യുവാച വരം വൃണീഷ്വേതി ച സുപ്രതീകമ് ।। ൧൨.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ രാജാവ് സുപ്രതീകന്റെ മുമ്പിൽ തന്റെ രൂപം കാണിച്ചു. പിന്നെ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'സുപ്രതീകാ, നീ വേണമെന്നൊരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കു.'

ഏവം ശ്രുത്വാ വചനം തസ്യ രാജാ സസംഭ്രമം ദേവദേവം പ്രണമ്യ । ഉവാച ദേവേശ്വര മേ പ്രയച്ഛ ലയം യദാസ്തേ പരമം വപുസ്തേ ।। ൧൨.

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, ഭക്തിയോടെ ദേവദേവനോട് നമസ്കരിച്ചു. പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'ദേവേശ്വരാ, സൃഷ്ടിയുടെ ലയസമയത്ത് നിന്റെ പരമരൂപത്തിൽ എനിക്ക് ഐക്യം ലഭിക്കണമെന്നു വരം ദയവായി തരണമേ.'