വരാഹപുരാണമ്

തസ്മിന് ഹതേ ദുര്ജയരാജമന്ത്രിണി ഉപായയൌ സ്വേന ബലേന രാജാ । സ ദുര്ജയഃ സാശ്വരഥോഽതിതീവ്രഃ പ്രതാപവാംസ്തൈര്മണിജൈര്യുയോധ ।। ൧൧.

അജയ്യനായ മന്ത്രിയെ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, രാജാവ് തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം മുന്നേറി; ആ ദുര്‍ജ്ജയൻ കുതിരകളും രഥങ്ങളുംകൊണ്ട് ഭയങ്കരവും തേജസ്സും നിറഞ്ഞവനായി, രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചവരോടൊപ്പം ഉഗ്രമായി യുദ്ധം ചെയ്തു.

തതസ്തസ്മിംസ്തദാ രാജ്ഞോ മഹത്കദനമാബഭൌ । തതോ ഹേതുപ്രഹേതൃഭ്യാം ശ്രുത്വാ ജാമാതരം രണേ ।। ൧൧.

അപ്പോൾ, ആ സമയത്ത്, രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിൽ വലിയൊരു സംഹാരം സംഭവിച്ചു; കാരണം അറിയാനും അതിന് കാരണക്കാരനെയും കേട്ട്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ തന്റെ മരുമകനെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞു.

യുധ്യമാനം മഹാബാഹും തതസ്ത്വായയതുശ്ചമൂഃ । തസ്മിന് ബലേ തു ദൈത്യാ യേ താന് ശ്രൃണുഷ്വ ധരേരിതാന് ।। ൧൧.

ശക്തിയുള്ള ഭുജങ്ങൾ ഉള്ള മരുമകൻ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സൈന്യങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോന്നു; ആ സൈന്യത്തിൽ യുദ്ധത്തിനായി നിരണയിച്ചിരുന്ന ദൈത്യന്മാരെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

പ്രഘസോ വിഘസശ്ചൈവ സങ്ഘസോഽശനിസപ്രഭഃ । വിദ്യുത്പ്രഭഃ സുഘോഷശ്ച ഉന്മത്താക്ഷോ ഭയംകരഃ ।। ൧൧.

പ്രഘസൻ, വിഘസൻ, സംഘസൻ, അശനിപ്രഭൻ, വിദ്യുത്പ്രഭൻ, സുഘോഷൻ, ഉന്മത്താക്ഷൻ, ഭയങ്കരൻ—

അഗ്നിദന്തോഽഗ്നിതേജാശ്ച ബാഹുശക്രഃ പ്രതര്ദനഃ । വിരാധോ ഭീമകര്മാ ച വിപ്രചിത്തിസ്തഥൈവ ച ।। ൧൧.

അഗ്നിദന്തൻ, അഗ്നിതേജസ്, ബാഹുശക്രൻ, പ്രതർദനൻ, വിരാധൻ, ഭീമകർമൻ, വിപ്രചിത്തി— ഇവരും.

ഏതേ പഞ്ചദശ ശ്രേഷ്ഠാ അസുരാഃ പരമായുധാഃ । അക്ഷൌഹിണീപരീവാര ഏകൈകോഽത്ര പൃഥക്പൃഥക് ।। ൧൧.

ഇവരാണ് അഗ്രഗണ്യരായ പതിനഞ്ച് അസുരന്മാർ, അത്യുത്തമ ആയുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ളവർ; ഓരോരുത്തരും ഓരോ അക്ഷൗഹിണി സൈന്യത്തോടൊപ്പം വേർതിരിച്ച് നിരണയിച്ചിരിക്കുന്നു.

മഹാമായാസ്തു സമരേ ദുര്ജ്ജയസ്യ മഹാത്മനഃ । യുയുധുര്മണിജൈഃ സാര്ദ്ധം മഹാസൈന്യപരിച്ഛദാഃ ।। ൧൧.

ദുര്‍ജ്ജയന്റെ സൈന്യത്തിലെ മഹാമായാവികൾ, മഹാത്മാവായ ദുര്‍ജ്ജയനോടൊപ്പം, രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചവരോടൊപ്പം, വലിയ സൈന്യങ്ങളുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു.

(സുപ്രഭഃ പ്രഘസം ത്വാജൌ താഡയാമാസ പഞ്ചഭിഃ । ശരൈരാശീവിഷാകാരൈഃ പ്രതപ്തൈഃ പതഗൈരിവ ൧൧.

സുപ്രഭൻ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രഘസനെ അഞ്ചു വിഷമുള്ള പാമ്പുപോലുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് തല്ലി, ചൂടേറിയ പക്ഷികൾപോലെ അമ്പുകൾ അയച്ചു.

തപ്തതേജാസ്ത്രിഭിര്ബാണൈര്വിഘസം സംപ്രവിധ്യത । സംഘസം ദശഭിര്ബാണൈഃ സുരശ്മിഃ പ്രത്യവിധ്യത ।। ൧൧.

മൂന്നു ദഹിപ്പിക്കുന്ന അമ്പുകൾകൊണ്ട് വിഘസനെ വെട്ടി; പത്ത് അമ്പുകൾകൊണ്ട് സുരശ്മി സംഘസനെ വെട്ടി.

അശനിപ്രഭം രണേഽവിധ്യത് പഞ്ചഭിഃ ശുഭദര്ശനഃ । വിദ്യുത്പ്രഭം സുകാന്തിസ്തു സുഘോഷം സുന്ദരസ്തഥാ ।। ൧൧.

ശുഭദർശൻ അശനിപ്രഭനെ യുദ്ധത്തിൽ അഞ്ചു അമ്പുകൾകൊണ്ട് വെട്ടി; സുകാന്തി വിദ്യുത്പ്രഭനെ, സുന്ദരൻ സുഘോഷനെ അങ്ങനെ വെട്ടി.

ഉന്മത്താക്ഷം തഥാവിധ്യത് സുന്ദഃ പഞ്ചഭിരാശുഗൈഃ । ചകര്ത്ത ച ധനുസ്തസ്യ ശിതേന നതപര്വണാ ।। ൧൧.

സുന്ദൻ ഉന്മത്താക്ഷനെ അഞ്ചു വേഗമുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് വെട്ടി; അതിനുശേഷം മൂർച്ചയുള്ള വളഞ്ഞ അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ വില്ല് മുറിച്ചു.

സുമനാ അഗ്നിദംഷ്ട്രം തു സുശുഭശ്ചാഗ്നിതേജസമ് । സുശീലോ വായുശക്രം തു സുമുഖശ്ച പ്രതര്ദനമ് ।। ൧൧.

സുമനാ അഗ്നിദംഷ്ട്രനെ, സുശുഭൻ അഗ്നിതേജസിനെ, സുശീലൻ വായുശക്രനെ, സുമുഖൻ പ്രതർദനനെ അങ്ങനെ ആക്രമിച്ചു.

(വിരാധേന തഥാ ശമ്ഭുഃ സുകീര്തിര്ഭീമകര്മ്മണാ । വിപ്രചിത്തിസ്തഥാ സോമം ഏതദ് യുദ്ധം മഹാനഭൂത് ൧൧.

ശംഭു വിരാധനോടും, സുകീർത്തി ഭീമകർമനോടും, വിപ്രചിത്തി സോമനോടും യുദ്ധം ചെയ്തു; അങ്ങനെ വലിയൊരു യുദ്ധം അവിടെ നടന്നു.

പരസ്പരം സുയുദ്ധേന യോധയിത്വാഽസ്ത്രലാഘവാത് । യഥാസംഖ്യേന തേ ദൈത്യാഃ പുനര്മണിഭവൈര്ഹതാഃ ।। ൧൧.

അവർ പരസ്പരം ആയുധപ്രാവീണ്യത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്തു; അവരവരുടെ എണ്ണം അനുസരിച്ച് ആ ദൈത്യന്മാർ വീണ്ടും രത്നജന്മാക്കളാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

യാവത് സംഗ്രാമഘോരോ വൈ മഹാംസ്തേഷാം വ്യവര്ദ്ധത । താവത് സമിത്കുശാദീനി കൃത്വാ ഗൌരമുഖോ മുനിഃ ।। ൧൧.

അവരിൽ യുദ്ധം അത്യന്തം ഭയങ്കരമായപ്പോൾ, അന്നേ സമയം, ഗൗരമുഖമുനി സമിതും ദർഭയും ഉപയോഗിച്ച് യാഗകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി.

ആഗതോ മഹദാശ്ചര്യം സംഗ്രാമം ഭീമദര്ശനമ് । ബഹുസൈന്യപരീവാരം സ്ഥിതം തം ചാപി ദുര്ജ്ജയമ് ।। ൧൧.

അവിടെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വലിയ യുദ്ധം ഉണ്ടായി, അതു കാണാൻ ഭയാനകമായിരുന്നു. അനേകം സൈന്യങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നതും അതിനെ ജയിക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമായിരുന്നതുമായിരുന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ സ മുനിര്ദ്വാരി ചിന്താപരമ ഏവ ഹി । ഉപവിശ്യാധിഗമ്യാഥ മണേഃ കാരണമേവ ഹ ।। ൧൧.

അത് കണ്ട ശേഷം ആ മുനി വാതിലിൽ നിന്നു ആഴമായ ചിന്തയിൽ മുഴുകി. അവിടെ ഇരുന്ന്, ആ മണിയുടെ കാരണമെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

ഏവം കൃത്വാ മണികൃതം രൌദ്രം ഗാഢം ച സംയുഗമ് । ചിന്തയാമാസ ദേവേശം ഹരിം ഗൌരമുഖോ മുനിഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ ആ മണി കാരണം ഭയങ്കരവും കടുത്തതുമായ യുദ്ധം ഉണ്ടായതോടെ, ഗൗരമുഖമെന്ന മുനി ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ഹരിയെ ധ്യാനിച്ചു.

സ ദേവഃ പുരതസ്തസ്യ പീതവാസാഃ ഖഗാസനഃ । കിമത്ര തേ മയാ കാര്യമിതി വാണീമുദീരയത് ।। ൧൧.

അപ്പോൾ പീതാംബരം ധരിച്ചും ഗരുഡനിൽ ഇരിച്ചും ആ ദൈവം അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. 'ഇവിടെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നീ പറയൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.

സ ഋഷിഃ പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ ഉവാച പുരുഷോത്തമമ് । ജഹീമം ദുര്ജ്ജയം പാപം സസൈന്യം പരിവാരിണമ് ।। ൧൧.

അപ്പോൾ ആ ഋഷി കയ്യുകൾ ചേർത്ത് പരമപുരുഷനോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത പാപിയായ സൈന്യത്തെയും അതിന്റെ അനുചരന്മാരെയും നശിപ്പിക്കണമേ.'

ഏവമുക്തസ്തദാ തേന ചക്രം ജ്വലനസന്നിഭമ് । (മുമോച ദുര്ജയബലേ കാലചക്രം സുദര്ശനമ്) ।। ൧൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അദ്ഭുതമായ ചക്രം അഗ്നിയെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്, അതി ശക്തിയുള്ള ആ സൈന്യത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം വിടുവിച്ചു.

തേന ചക്രേണ തത്സൈന്യമാസുരം ദൌര്ജയം ക്ഷണാത് । നിമേഷാന്തരമാത്രേണ ഭസ്മവദ് ബഹുധാ കൃതമ് ।। ൧൧.

ആ ചക്രം കൊണ്ട്, ജയിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്ന അസുരസൈന്യം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട്, കണ്ണ് പിളർത്തുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ, പലവിധത്തിൽ ചിതലായി അശേഷമായി.

ഏവം കൃത്വാ തതോ ദേവോ മുനിം ഗൌരമുഖം തദാ । ഉവാച നിമിഷേണേദം നിഹതം ദാനവം ബലമ് ।। ൧൧.

അങ്ങനെ ചെയ്ത ശേഷം ദൈവം ഗൗരമുഖമെന്ന മുനിയോട് പറഞ്ഞു: 'ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഈ ദാനവസൈന്യം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.'

അരണ്യേഽസ്മിംസ്തതസ്ത്വേവം നൈമിഷാരണ്യസംജ്ഞിതമ് । ഭവിഷ്യതി യഥാര്ഥം വൈ ബ്രാഹ്മണാനാം വിശേഷതഃ ।। ൧൧.

ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചതിനാൽ, ഈ കാട് ഇനി മുതൽ 'നൈമിഷാരണ്യം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കു വേണ്ടി.

അഹം ച യജ്ഞപുരുഷ ഏതസ്മിന് വനഗോചരേ । നാമ്നാ യാജ്യാ സദാ ചേമേ ദശ പഞ്ച ച നായകാഃ । കൃതേ യുഗേ ഭവിഷ്യന്തി രാജാനോ മണിജാ മുനേ ।। ൧൧.

ഞാനും, യജ്ഞപുരുഷനായ ഞാൻ, ഈ കാട്ടിൽ വസിക്കും. ഇവിടെ എപ്പോഴും എന്നെ നാമത്തിൽ ആരാധിക്കണം. ഇവിടെയുള്ള പതിനഞ്ചു നേതാക്കന്മാർ, മണിയുടെ രാജാക്കന്മാർ, കൃതയുഗത്തിൽ ഉദിക്കും, മുനിയേ.

ഏവമുക്ത്വാ തതോ ദേവോ ഗതോഽന്തര്ധാനമീശ്വരഃ । ദ്വിജോഽപി സ്വാശ്രമേ തസ്ഥൌ മുദാ പരമയാ യുതഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ഈശ്വരൻ അവിടെ നിന്ന് അദൃശ്യനായി. ദ്വിജനും തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പരമാനന്ദത്തോടെ തുടരുകയും ചെയ്തു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । തതഃ പുത്രം രഥാങ്ഗാഗ്നിദഗ്ധം ശ്രുത്വാ നൃപോത്തമഃ । സുപ്രതീകഃ പ്രതീതാത്മാ ചിന്തയാമാസ പാര്ഥിവഃ । തസ്യ ചിന്തയതസ്ത്വേവം തദാ ബുദ്ധിരജായത ।। ൧൨.

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ തന്റെ മകൻ ചക്രാഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോയെന്നു കേട്ട രാജശ്രേഷ്ഠനായ സുപ്രതീകൻ, മനസ്സിൽ ഉറച്ചവൻ, ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അവനിൽ ഒരു പുതിയ ബോധം ഉദിച്ചു.

ചിത്രകൂടേ ഗിരൌ വിഷ്ണുഃ സദാ രാമേതി കീര്ത്യതേ । തതോഽഹം രാമസംജ്ഞേന നാമ്നാ സ്തൌമി ജഗത്പതിമ് ।। ൧൨.

ചിത്രകൂടപർവതത്തിൽ വിഷ്ണു എപ്പോഴും 'രാമൻ' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്. അതിനാൽ ഞാൻ ലോകനാഥനെ 'രാമൻ' എന്ന പേരിൽ സ്തുതിക്കും.

സുപ്രതീക ഉവാച । നമാമി രാമം നരനാഥമച്യുതം കവിം പുരാണം ത്രിദശാരിനാശനമ് । ശിവസ്വരൂപം പ്രഭവം മഹേശ്വരം സദാ പ്രപന്നാര്തിഹരം ധൃതശ്രിയമ് ।। ൧൨.

സുപ്രതീകൻ പറഞ്ഞു: മനുഷ്യരുടെ നാഥനായ അച്യുതനായ പുരാതനകവിയായ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനായ, ശിവസ്വരൂപനായ മഹേശ്വരനായ, എപ്പോഴും ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരുടെ ദു:ഖം നീക്കുന്നവനായ, മഹത്വം ധരിച്ചവനായ രാമനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.