വരാഹപുരാണമ്

തത ഏതേന മന്ത്രേണ ശുദ്ധാ ഭൂമേ രജസ്വലാഃ

ഭൂമിദേവി, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് രജസ്വല സ്ത്രീകൾ ശുദ്ധരാകുന്നു.

ഏവം ദുഷ്യതി നോ ദേവി നാരീ വാ പുരുഷോഽപി വാ

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ദേവതേ, സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ അശുദ്ധരാകുന്നില്ല.

സര്വാണ്യനുദിനം ഭദ്രേ മമ ചിത്താനുസാരിണഃ

എല്ലാവരും, ഭദ്രേ, എല്ലാ ദിവസവും എന്റെ മനസ്സിനെ പിന്തുടരുന്നു.

ഏകചിത്തസ്തതോ ഭൂത്വാ ഭൂമേ ചേന്ദ്രിയനിഗ്രഹാത്

പിന്നീട്, ഭൂമിദേവി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് ഏകാഗ്രചിത്തരായി—

ഏവം കുര്വന്തി യേ നിത്യം സ്ത്രിയഃ പുംസോ നപുംസകമ്

ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും നപുംസകരും—

അദ്യാപി മാം ന ജാനന്തി നരാഃ സംസാരസംശ്രിതാഃ

ഇന്നും ലോകജീവിതത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ എന്നെ അറിയുന്നില്ല.

മാതാപിതൃസഹസ്രാണി പുത്രദാരശതാനി ച

ആയിരക്കണക്കിന് അമ്മമാരും അച്ചന്മാരും, നൂറുകണക്കിന് മക്കളും ഭാര്യമാരും—

അജ്ഞാനേനാവൃതോ ലോകോ മോഹേന ച വശീകൃതഃ

ഇഹലോകം അജ്ഞാനത്തിന്റെ മറയിൽ മറഞ്ഞ്, മോഹം കൊണ്ട് അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഗച്ഛത്യന്യത്ര മാതാ വൈ പിതാ ചാന്യത്ര ഗച്ഛതി

അമ്മ ഒരു വഴിയിലൂടെ പോകുന്നു, അച്ഛൻ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് പോകുന്നു.

ജായന്തേ ചാത്മനഃ സ്ഥാനേ സ്വസ്വകര്മസമുദ്ഭവേ 142.

പ്രത്യക്ഷമായ കർമ്മങ്ങൾ പ്രകാരം, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിൽ ജനിക്കുന്നു.

അല്പകാലപരം ചൈവ മാസസംവത്സരേതി ച

ഇത് ഒരു മാസമോ വർഷമോ ആയാലും, വളരെ കുറച്ച് സമയത്തിനാണ്.

യസ്യൈതദ്വിദിതം സര്വം ന്യാസയോഗം വസുന്ധരേ

വസുന്ധരേ, ഈ സകലവും അറിയുന്നവർക്കാണ് യഥാർത്ഥം ത്യാഗയോഗം അറിയാവുന്നത്.

യ ഏതച്ഛൃണുയാന്നിത്യം കല്യമുത്ഥായ മാനവഃ

ആ മനുഷ്യൻ, നല്ല നേരത്ത് എഴുന്നേറ്റ് ഇതു ദിവസവും കേൾക്കുന്നു എങ്കിൽ,

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ രഹസ്യം പരമം മഹത്

സുഭദ്രേ, ഇതാണ് നിന്നോട് പറഞ്ഞ മഹത്തായ പരമ രഹസ്യം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഗുഹ്യകര്മമാഹാത്മ്യവര്ണനം നാമ ദ്വാചത്വാരിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവർാഹപുരാണത്തിൽ, ഭഗവദ്ഗീതയിലെ രഹസ്യകർമങ്ങളുടെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന നൂറിനും നാല്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ മന്ദാരമഹിമനിരൂപണമ് പുനരന്യത്പ്രവക്ഷ്യാമി ഏകാന്തം ശൃണു സുന്ദരി

ഇനി ഞാൻ വീണ്ടും മന്ദാരത്തിന്റെ മഹത്വം വിശദീകരിക്കാം; സുന്ദരിയേ, നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.

ജാഹ്നവ്യാ ദക്ഷിണേ കൂലേ വിന്ധ്യപൃഷ്ഠസമാശ്രിതമ്

ജാഹ്നവിയുടെ തെക്കേ കരയിൽ, വിന്ധ്യപർവതത്തിന്റെ കിഴക്കേ വശത്ത്,

തത്ര ത്രേതായുഗേ ഭൂമേ രാമോ നാമ മഹാദ്യുതിഃ

അവിടെ തന്നെ, ത്രേതായുഗത്തിൽ, ഭൂമിദേവിയേ, മഹാ തേജസ്സുള്ള രാമൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നാരായണമുഖാച്ഛ്രുത്വാ ധര്മകാമാ വസുന്ധരാ

നാരായണന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് കേട്ടു, ധർമ്മം ആഗ്രഹിച്ച ഭൂമിദേവി,

ധരണ്യുവാച മന്ദാരേതി ത്വയാ പ്രോക്തം ദേവധര്മാര്ഥസംയുതമ്

ഭൂമി ചോദിച്ചു: ദൈവിക ധർമ്മത്തോടും ഉദ്ദേശത്തോടും കൂടിയ മന്ദാരം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

മന്ദാരേ കാനി കര്മാണി കുര്വന്തി ച തതോ നരാഃ

മന്ദാരത്തിൽ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്നതെന്താണ്? അതിൽ നിന്ന് എന്താണ് ഫലം ലഭിക്കുന്നത്?

മന്ദാരേ കാനി ഗുഹ്യാനി രഹസ്യം കിംച തത്ര വൈ

മന്ദാരത്തിൽ എന്തൊക്കെ രഹസ്യങ്ങൾ ഉണ്ട്? അവിടെ എന്താണ് അത്യന്തം രഹസ്യമുള്ളത്?

ശ്രീവരാഹ ഉവാച കഥയിഷ്യാമി തേ ഗുഹ്യാം മന്ദാരസ്യ മഹാക്രിയാമ്

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ നിന്നോട് മന്ദാരത്തിലെ മഹത്തായ രഹസ്യകർമ്മം പറയാം.

ക്രീഡമാനോഽസ്മഹം തത്ര മന്ദാരേ പുഷ്പിതേ തദാ

അപ്പോൾ പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്ന മന്ദാരത്തിൽ ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

തതോ മമാഭവച്ചിന്താ മന്ദാരേ പര്വതസ്ഥിതേ 143.

അപ്പോൾ, മന്ദാരപർവതത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത ഉദിച്ചു.

വിന്ധ്യേ ച മത്പ്രഭാവേണ മന്ദാരശ്ച മഹാദ്രുമഃ

വിന്ദ്യപർവതത്തിൽ എന്റെ ശക്തിയാൽ വലിയ മരമായ മന്ദാരവും ഉണ്ട്.

ദര്ശനീയതമം സ്ഥാനം മനോജ്ഞം ച ശിലാതലമ്

അവിടെ കല്ലിൻമേൽ അതീവ ആകർഷകവും മനോഹരവുമായ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്.

വിസ്മയം ശൃണു സുശ്രോണി മന്ദാരേഽസ്മിന്മഹാദ്രുമേ

സുന്ദരമായ കമരമുള്ളവളേ, ഈ വലിയ മന്ദാരമരത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു അത്ഭുതം നീ കേൾക്കൂ.

തത്ര മധ്യാഹ്നവേലായാം വീക്ഷ്യമാണോ ജനൈസ്തതഃ

അവിടെ ഉച്ചവേളയിൽ ആളുകൾ അതിനെ കാണുന്നു.