വരാഹപുരാണമ്

അവതീര്ണേ തതസ്തസ്മിന് നീലേ പരമദാരുണേ । ക്രൂരബുദ്ധ്യാ മണേസ്തസ്മാന്നിര്ജഗ്മുഃ ശസ്ത്രപാണയഃ ।। ൧൧.

അതി ദാരുണനായ നീലൻ അവിടെ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, ക്രൂരബുദ്ധിയുള്ള യോദ്ധാക്കൾ, ആയുധങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, ആ മാണിക്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.

സരഥാഃ സധ്വജാഃ സാശ്വാഃ സബാണാഃ സാസിചര്മിണഃ । സധനുഷ്കാഃ സതൂണീരാ യോധാഃ പരമദുര്ജയാഃ । നിശ്ചേരുസ്തം മണിം ഭിത്വാ അസംഖ്യേയാ മഹാബലാഃ ।। ൧൧.

രഥങ്ങൾ, പതാകകൾ, കുതിരകൾ, അമ്പുകൾ, വാളുകൾ, കവചങ്ങൾ, വില്ലുകൾ, അമ്പച്ചിലകൾ എന്നിവയുമായി, അനേകം ശക്തിയുള്ള, യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത യോദ്ധാക്കൾ, മാണിക്യത്തെ തകർത്ത് പുറത്തുവന്നു.

തത്ര സജ്ജാ മഹാശൂരാ ദശ പഞ്ച ച സംഖ്യയാ । നാമഭിസ്താന് മഹാഭാഗേ കഥയാമി ശ്രൃണുഷ്വ താന് ।। ൧൧.

അവിടെ, പത്ത് പേരും അഞ്ചു പേരും ചേർന്ന്, മഹാശൂരന്മാർ തയ്യാറായി നിന്നു; അവരുടെ പേരുകൾ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ മഹാഭാഗവനേ.

സുപ്രഭോ ദീപ്തതേജാശ്ച സുരശ്മിഃ ശുഭദര്ശനഃ । സുകാന്തിഃ സുന്ദരഃ സുന്ദഃ പ്രദ്യുമ്നഃ സുമനാഃ ശുഭഃ ।। ൧൧.

സുപ്രഭൻ, ദീപ്തതേജസ്, സുരശ്മി, ശുഭദർശനൻ, സുകാന്തി, സുന്ദരൻ, സുന്ദൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ, സുമനസ്സ്, ശുഭൻ,

സുശീലഃ സുഖദഃ ശമ്ഭുഃ സുദാന്തഃ സോമ ഏവ ച । ഏതേ പഞ്ചദശ പ്രോക്താ നായകാ മണിതോത്ഥിതാഃ ।। ൧൧.

സുശീലൻ, സുഖദൻ, ശംഭു, സുദാന്തൻ, സോമൻ—ഇവരാണ് മാണിക്യത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന പന്ത്രണ്ടു നായകർ.

തതോ വിരോചനം ദൃഷ്ട്വാ ബഹുസൈന്യപരിഷ്കൃതമ് । യോധയാമാസുരവ്യഗ്രാ വിവിധായുധപാണയഃ ।। ൧൧.

അതിനുശേഷം, വിരോചനൻ വലിയ സൈന്യത്തോടെ ഉള്ളത് കണ്ടു, വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച, ആ ഉത്സുക യോദ്ധാക്കൾ യുദ്ധം തുടങ്ങിച്ചു.

ധനൂംഷി തേഷാം കനകപ്രഭാണി ശരാന് സുജാമ്ബൂനദപുങ്ഖനദ്ധാന് । പതന്തി ഖങ്ഗാനി വിഭീഷണാനി ഭുശുണ്ഡിശൂലാഃ പരമപ്രധാനാഃ ।। ൧൧.

അവരുടെ വില്ലുകൾ പൊൻ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി; അമ്പുകൾ ഉത്തമം ജാംബുനദം പൊൻകൊണ്ടു നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു; ഭയാനകമായ വാളുകളും, പ്രധാനമായ ഭുശുണ്ഡികളും കുന്തങ്ങളും വീണു.

രഥോ രഥം സംപരിവാര്യ തസ്ഥൌ ഗജോ ഗജസ്യാപി ഹയോ ഹരസ്യ । പദാതിരത്യുഗ്രപരാക്രമശ്ച പദാതിമേവ പ്രസസാര ചാഗ്ര്യമ് ।। ൧൧.

ഒരു രഥം മറ്റൊരു രഥത്തെ ചുറ്റി നിന്നു; ഒരു ആന മറ്റൊരു ആനയെ നേരിട്ടു; കുതിര കുതിരയെ നേരിട്ടു; അത്യന്തം ധൈര്യശാലിയായ ഒരു പടയാളി മറ്റൊരു പടയാളിയെ നേരെ മുന്നേറി, വിജയത്തിനായി പോരാടുകയായിരുന്നു.

ദ്വന്ദ്വന്യനേകാനി തഥൈവ യുദ്ധേ ദ്രവന്തി ശൂരാഃ പരിഭര്ത്സയന്തഃ । വിഭീഷണം നിര്ഗതചാപമാര്ഗം ബഭൂവ ബാഹുപ്രഭവം സുഘോരമ് ।। ൧൧.

അങ്ങനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ അനേകം ഇരട്ടയുദ്ധങ്ങൾ നടന്നു; വീരന്മാർ പരസ്പരം വെല്ലുവിളിച്ച് മുന്നേറി; അമ്പുകൾ പറന്നു, ഭയങ്കരമായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പോരാട്ടം അതിസംഹാരമായിത്തീർന്നു.

തഥാ പ്രവൃത്തേ തുമുലേഽഥ യുദ്ധേ ഹതഃ സ രാജ്ഞഃ സചിവോ വിസംജ്ഞഃ । സഹാനുഗഃ സര്വബലൈരുപേതോ ജഗാമ വൈവസ്വതമന്ദിരായ ।। ൧൧.

അങ്ങിനെ ആഹ്ലാദരഹിതമായ ആ യുദ്ധത്തിൽ, രാജാവിന്റെ മന്ത്രിയെ കൊല്ലപ്പെട്ടു, അവൻ ബോധം നഷ്ടമായി; അനുയായികളും മുഴുവൻ സൈന്യവും കൂടെ, അവൻ യമലോകത്തിലേക്ക് പോയി.

തസ്മിന് ഹതേ ദുര്ജയരാജമന്ത്രിണി ഉപായയൌ സ്വേന ബലേന രാജാ । സ ദുര്ജയഃ സാശ്വരഥോഽതിതീവ്രഃ പ്രതാപവാംസ്തൈര്മണിജൈര്യുയോധ ।। ൧൧.

അജയ്യനായ മന്ത്രിയെ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, രാജാവ് തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം മുന്നേറി; ആ ദുര്‍ജ്ജയൻ കുതിരകളും രഥങ്ങളുംകൊണ്ട് ഭയങ്കരവും തേജസ്സും നിറഞ്ഞവനായി, രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചവരോടൊപ്പം ഉഗ്രമായി യുദ്ധം ചെയ്തു.

തതസ്തസ്മിംസ്തദാ രാജ്ഞോ മഹത്കദനമാബഭൌ । തതോ ഹേതുപ്രഹേതൃഭ്യാം ശ്രുത്വാ ജാമാതരം രണേ ।। ൧൧.

അപ്പോൾ, ആ സമയത്ത്, രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിൽ വലിയൊരു സംഹാരം സംഭവിച്ചു; കാരണം അറിയാനും അതിന് കാരണക്കാരനെയും കേട്ട്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ തന്റെ മരുമകനെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞു.

യുധ്യമാനം മഹാബാഹും തതസ്ത്വായയതുശ്ചമൂഃ । തസ്മിന് ബലേ തു ദൈത്യാ യേ താന് ശ്രൃണുഷ്വ ധരേരിതാന് ।। ൧൧.

ശക്തിയുള്ള ഭുജങ്ങൾ ഉള്ള മരുമകൻ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സൈന്യങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോന്നു; ആ സൈന്യത്തിൽ യുദ്ധത്തിനായി നിരണയിച്ചിരുന്ന ദൈത്യന്മാരെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

പ്രഘസോ വിഘസശ്ചൈവ സങ്ഘസോഽശനിസപ്രഭഃ । വിദ്യുത്പ്രഭഃ സുഘോഷശ്ച ഉന്മത്താക്ഷോ ഭയംകരഃ ।। ൧൧.

പ്രഘസൻ, വിഘസൻ, സംഘസൻ, അശനിപ്രഭൻ, വിദ്യുത്പ്രഭൻ, സുഘോഷൻ, ഉന്മത്താക്ഷൻ, ഭയങ്കരൻ—

അഗ്നിദന്തോഽഗ്നിതേജാശ്ച ബാഹുശക്രഃ പ്രതര്ദനഃ । വിരാധോ ഭീമകര്മാ ച വിപ്രചിത്തിസ്തഥൈവ ച ।। ൧൧.

അഗ്നിദന്തൻ, അഗ്നിതേജസ്, ബാഹുശക്രൻ, പ്രതർദനൻ, വിരാധൻ, ഭീമകർമൻ, വിപ്രചിത്തി— ഇവരും.

ഏതേ പഞ്ചദശ ശ്രേഷ്ഠാ അസുരാഃ പരമായുധാഃ । അക്ഷൌഹിണീപരീവാര ഏകൈകോഽത്ര പൃഥക്പൃഥക് ।। ൧൧.

ഇവരാണ് അഗ്രഗണ്യരായ പതിനഞ്ച് അസുരന്മാർ, അത്യുത്തമ ആയുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ളവർ; ഓരോരുത്തരും ഓരോ അക്ഷൗഹിണി സൈന്യത്തോടൊപ്പം വേർതിരിച്ച് നിരണയിച്ചിരിക്കുന്നു.

മഹാമായാസ്തു സമരേ ദുര്ജ്ജയസ്യ മഹാത്മനഃ । യുയുധുര്മണിജൈഃ സാര്ദ്ധം മഹാസൈന്യപരിച്ഛദാഃ ।। ൧൧.

ദുര്‍ജ്ജയന്റെ സൈന്യത്തിലെ മഹാമായാവികൾ, മഹാത്മാവായ ദുര്‍ജ്ജയനോടൊപ്പം, രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചവരോടൊപ്പം, വലിയ സൈന്യങ്ങളുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു.

(സുപ്രഭഃ പ്രഘസം ത്വാജൌ താഡയാമാസ പഞ്ചഭിഃ । ശരൈരാശീവിഷാകാരൈഃ പ്രതപ്തൈഃ പതഗൈരിവ ൧൧.

സുപ്രഭൻ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രഘസനെ അഞ്ചു വിഷമുള്ള പാമ്പുപോലുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് തല്ലി, ചൂടേറിയ പക്ഷികൾപോലെ അമ്പുകൾ അയച്ചു.

തപ്തതേജാസ്ത്രിഭിര്ബാണൈര്വിഘസം സംപ്രവിധ്യത । സംഘസം ദശഭിര്ബാണൈഃ സുരശ്മിഃ പ്രത്യവിധ്യത ।। ൧൧.

മൂന്നു ദഹിപ്പിക്കുന്ന അമ്പുകൾകൊണ്ട് വിഘസനെ വെട്ടി; പത്ത് അമ്പുകൾകൊണ്ട് സുരശ്മി സംഘസനെ വെട്ടി.

അശനിപ്രഭം രണേഽവിധ്യത് പഞ്ചഭിഃ ശുഭദര്ശനഃ । വിദ്യുത്പ്രഭം സുകാന്തിസ്തു സുഘോഷം സുന്ദരസ്തഥാ ।। ൧൧.

ശുഭദർശൻ അശനിപ്രഭനെ യുദ്ധത്തിൽ അഞ്ചു അമ്പുകൾകൊണ്ട് വെട്ടി; സുകാന്തി വിദ്യുത്പ്രഭനെ, സുന്ദരൻ സുഘോഷനെ അങ്ങനെ വെട്ടി.

ഉന്മത്താക്ഷം തഥാവിധ്യത് സുന്ദഃ പഞ്ചഭിരാശുഗൈഃ । ചകര്ത്ത ച ധനുസ്തസ്യ ശിതേന നതപര്വണാ ।। ൧൧.

സുന്ദൻ ഉന്മത്താക്ഷനെ അഞ്ചു വേഗമുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് വെട്ടി; അതിനുശേഷം മൂർച്ചയുള്ള വളഞ്ഞ അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ വില്ല് മുറിച്ചു.

സുമനാ അഗ്നിദംഷ്ട്രം തു സുശുഭശ്ചാഗ്നിതേജസമ് । സുശീലോ വായുശക്രം തു സുമുഖശ്ച പ്രതര്ദനമ് ।। ൧൧.

സുമനാ അഗ്നിദംഷ്ട്രനെ, സുശുഭൻ അഗ്നിതേജസിനെ, സുശീലൻ വായുശക്രനെ, സുമുഖൻ പ്രതർദനനെ അങ്ങനെ ആക്രമിച്ചു.

(വിരാധേന തഥാ ശമ്ഭുഃ സുകീര്തിര്ഭീമകര്മ്മണാ । വിപ്രചിത്തിസ്തഥാ സോമം ഏതദ് യുദ്ധം മഹാനഭൂത് ൧൧.

ശംഭു വിരാധനോടും, സുകീർത്തി ഭീമകർമനോടും, വിപ്രചിത്തി സോമനോടും യുദ്ധം ചെയ്തു; അങ്ങനെ വലിയൊരു യുദ്ധം അവിടെ നടന്നു.

പരസ്പരം സുയുദ്ധേന യോധയിത്വാഽസ്ത്രലാഘവാത് । യഥാസംഖ്യേന തേ ദൈത്യാഃ പുനര്മണിഭവൈര്ഹതാഃ ।। ൧൧.

അവർ പരസ്പരം ആയുധപ്രാവീണ്യത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്തു; അവരവരുടെ എണ്ണം അനുസരിച്ച് ആ ദൈത്യന്മാർ വീണ്ടും രത്നജന്മാക്കളാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

യാവത് സംഗ്രാമഘോരോ വൈ മഹാംസ്തേഷാം വ്യവര്ദ്ധത । താവത് സമിത്കുശാദീനി കൃത്വാ ഗൌരമുഖോ മുനിഃ ।। ൧൧.

അവരിൽ യുദ്ധം അത്യന്തം ഭയങ്കരമായപ്പോൾ, അന്നേ സമയം, ഗൗരമുഖമുനി സമിതും ദർഭയും ഉപയോഗിച്ച് യാഗകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി.

ആഗതോ മഹദാശ്ചര്യം സംഗ്രാമം ഭീമദര്ശനമ് । ബഹുസൈന്യപരീവാരം സ്ഥിതം തം ചാപി ദുര്ജ്ജയമ് ।। ൧൧.

അവിടെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വലിയ യുദ്ധം ഉണ്ടായി, അതു കാണാൻ ഭയാനകമായിരുന്നു. അനേകം സൈന്യങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നതും അതിനെ ജയിക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമായിരുന്നതുമായിരുന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ സ മുനിര്ദ്വാരി ചിന്താപരമ ഏവ ഹി । ഉപവിശ്യാധിഗമ്യാഥ മണേഃ കാരണമേവ ഹ ।। ൧൧.

അത് കണ്ട ശേഷം ആ മുനി വാതിലിൽ നിന്നു ആഴമായ ചിന്തയിൽ മുഴുകി. അവിടെ ഇരുന്ന്, ആ മണിയുടെ കാരണമെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

ഏവം കൃത്വാ മണികൃതം രൌദ്രം ഗാഢം ച സംയുഗമ് । ചിന്തയാമാസ ദേവേശം ഹരിം ഗൌരമുഖോ മുനിഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ ആ മണി കാരണം ഭയങ്കരവും കടുത്തതുമായ യുദ്ധം ഉണ്ടായതോടെ, ഗൗരമുഖമെന്ന മുനി ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ഹരിയെ ധ്യാനിച്ചു.

സ ദേവഃ പുരതസ്തസ്യ പീതവാസാഃ ഖഗാസനഃ । കിമത്ര തേ മയാ കാര്യമിതി വാണീമുദീരയത് ।। ൧൧.

അപ്പോൾ പീതാംബരം ധരിച്ചും ഗരുഡനിൽ ഇരിച്ചും ആ ദൈവം അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. 'ഇവിടെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നീ പറയൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.