വരാഹപുരാണമ്

ഋതുകാലേ തു സര്വാസാം പിത്രര്ഥം ഭോഗ ഇഷ്യതേ 142.

ശിഷ്ടസമയത്ത് എല്ലാ സ്ത്രീകളോടും സന്താനാർത്ഥം ബന്ധം പുലർത്തുന്നത് അനുമതിയുണ്ട്.

ന ഗച്ഛതി ച യഃ ക്രോധാന്മോഹാദ്വാ പുരുഷാധമഃ

കോപത്താലോ മോഹത്താലോ അങ്ങനെ ചെയ്യാതെ പിന്മാറുന്നവൻ താഴ്ന്നവനാണ്.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

മറ്റൊന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറയും, അതു ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു, ഭൂമിദേവി.

കര്മണാ യാന്തി മത്സ്ഥാനം യാന്തി മദ്ഗാനനിഷ്ഠിതാഃ

എന്നെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുന്നവർ അവരുടെ പ്രവൃത്തിയാൽ എന്റെ സ്ഥാനം എത്തുന്നു.

ജ്ഞാനം യോഗം ച സാംഖ്യം ച നാസ്തി ചിത്തവ്യപാശ്രിതമ്

മനസ്സിന്റെ ആശ്രയമില്ലാതെ ജ്ഞാനവും യോഗവും സംഖ്യശാസ്ത്രവും ഇല്ല.

യസ്തു ഭാഗവതോ ഭൂത്വാ ഋതുകാലേ വ്യവസ്ഥിതഃ

ആയിരിക്കും ഭക്തനായി ശരിയായ സമയത്ത് നിലകൊള്ളുന്നവൻ—

അഥ തത്ര ചതുര്ഥേ തു ദിനേ പ്രാപ്തേ വസുന്ധരേ

അവിടെ നാലാം ദിവസം എത്തിയാൽ, ഭൂമിദേവി—

തതഃ സ്നാനേന കുര്വീത ശിരസോ മലശോധനമ്

അതിനുശേഷം, സ്നാനത്തിലൂടെ തലയുടെ അശുദ്ധി കഴുകണം.

തതോ ബുദ്ധിം മനശ്ചൈവ സമം കൃത്വാ വസുന്ധരേ

പിന്നീട്, ബുദ്ധിയും മനസ്സും സമാധാനത്തോടെ ആക്കണം, ഭൂമിദേവി—

തത്ര മന്ത്രഃ – ആദിര്ഭവാന്ഗുപ്തമനന്തമധ്യോ രജസ്വലാ ദേവ വയം നമാമഃ 142.

അവിടെ ഈ മന്ത്രം ഉണ്ട്: 'ആദിയായി, മറഞ്ഞതും, അനന്തവും, നടുവും, രജസ്വലയും, ദേവതേ, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.'

തത ഏതേന മന്ത്രേണ ശുദ്ധാ ഭൂമേ രജസ്വലാഃ

ഭൂമിദേവി, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് രജസ്വല സ്ത്രീകൾ ശുദ്ധരാകുന്നു.

ഏവം ദുഷ്യതി നോ ദേവി നാരീ വാ പുരുഷോഽപി വാ

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ദേവതേ, സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ അശുദ്ധരാകുന്നില്ല.

സര്വാണ്യനുദിനം ഭദ്രേ മമ ചിത്താനുസാരിണഃ

എല്ലാവരും, ഭദ്രേ, എല്ലാ ദിവസവും എന്റെ മനസ്സിനെ പിന്തുടരുന്നു.

ഏകചിത്തസ്തതോ ഭൂത്വാ ഭൂമേ ചേന്ദ്രിയനിഗ്രഹാത്

പിന്നീട്, ഭൂമിദേവി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് ഏകാഗ്രചിത്തരായി—

ഏവം കുര്വന്തി യേ നിത്യം സ്ത്രിയഃ പുംസോ നപുംസകമ്

ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും നപുംസകരും—

അദ്യാപി മാം ന ജാനന്തി നരാഃ സംസാരസംശ്രിതാഃ

ഇന്നും ലോകജീവിതത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ എന്നെ അറിയുന്നില്ല.

മാതാപിതൃസഹസ്രാണി പുത്രദാരശതാനി ച

ആയിരക്കണക്കിന് അമ്മമാരും അച്ചന്മാരും, നൂറുകണക്കിന് മക്കളും ഭാര്യമാരും—

അജ്ഞാനേനാവൃതോ ലോകോ മോഹേന ച വശീകൃതഃ

ഇഹലോകം അജ്ഞാനത്തിന്റെ മറയിൽ മറഞ്ഞ്, മോഹം കൊണ്ട് അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഗച്ഛത്യന്യത്ര മാതാ വൈ പിതാ ചാന്യത്ര ഗച്ഛതി

അമ്മ ഒരു വഴിയിലൂടെ പോകുന്നു, അച്ഛൻ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് പോകുന്നു.

ജായന്തേ ചാത്മനഃ സ്ഥാനേ സ്വസ്വകര്മസമുദ്ഭവേ 142.

പ്രത്യക്ഷമായ കർമ്മങ്ങൾ പ്രകാരം, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിൽ ജനിക്കുന്നു.

അല്പകാലപരം ചൈവ മാസസംവത്സരേതി ച

ഇത് ഒരു മാസമോ വർഷമോ ആയാലും, വളരെ കുറച്ച് സമയത്തിനാണ്.

യസ്യൈതദ്വിദിതം സര്വം ന്യാസയോഗം വസുന്ധരേ

വസുന്ധരേ, ഈ സകലവും അറിയുന്നവർക്കാണ് യഥാർത്ഥം ത്യാഗയോഗം അറിയാവുന്നത്.

യ ഏതച്ഛൃണുയാന്നിത്യം കല്യമുത്ഥായ മാനവഃ

ആ മനുഷ്യൻ, നല്ല നേരത്ത് എഴുന്നേറ്റ് ഇതു ദിവസവും കേൾക്കുന്നു എങ്കിൽ,

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ രഹസ്യം പരമം മഹത്

സുഭദ്രേ, ഇതാണ് നിന്നോട് പറഞ്ഞ മഹത്തായ പരമ രഹസ്യം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഗുഹ്യകര്മമാഹാത്മ്യവര്ണനം നാമ ദ്വാചത്വാരിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവർാഹപുരാണത്തിൽ, ഭഗവദ്ഗീതയിലെ രഹസ്യകർമങ്ങളുടെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന നൂറിനും നാല്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ മന്ദാരമഹിമനിരൂപണമ് പുനരന്യത്പ്രവക്ഷ്യാമി ഏകാന്തം ശൃണു സുന്ദരി

ഇനി ഞാൻ വീണ്ടും മന്ദാരത്തിന്റെ മഹത്വം വിശദീകരിക്കാം; സുന്ദരിയേ, നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.

ജാഹ്നവ്യാ ദക്ഷിണേ കൂലേ വിന്ധ്യപൃഷ്ഠസമാശ്രിതമ്

ജാഹ്നവിയുടെ തെക്കേ കരയിൽ, വിന്ധ്യപർവതത്തിന്റെ കിഴക്കേ വശത്ത്,

തത്ര ത്രേതായുഗേ ഭൂമേ രാമോ നാമ മഹാദ്യുതിഃ

അവിടെ തന്നെ, ത്രേതായുഗത്തിൽ, ഭൂമിദേവിയേ, മഹാ തേജസ്സുള്ള രാമൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നാരായണമുഖാച്ഛ്രുത്വാ ധര്മകാമാ വസുന്ധരാ

നാരായണന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് കേട്ടു, ധർമ്മം ആഗ്രഹിച്ച ഭൂമിദേവി,