വരാഹപുരാണമ്

ന്യസ്യ ജ്ഞാനം ച യോഗം ച ഏകചിത്താ ഭജസ്വ മാമ്

ജ്ഞാനവും യോഗവും വിട്ട്, ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ എന്നെ ആരാധിക്കണം.

മച്ചിത്തഃ സതതം യോ മാം ഭജേത നിയതവ്രതഃ 142.

ആൾ എപ്പോഴും എന്നിലേക്കാണ് മനസ്സിടുന്നത്, സ്ഥിരമായ വ്രതത്തോടെ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.

മയാ ചൈവ പുരാ സൃഷ്ടം പ്രജാര്ഥേന വസുന്ധരേ

ഭൂമിയേ, സകല ജീവികൾക്കായി ഞാൻ മുമ്പ് സൃഷ്ടിച്ചത് തന്നെയാണ്.

ഏകചിത്തം സമാദായ യദീച്ഛേത്തു മമ പ്രിയമ്

ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ ആരെങ്കിലും എനിക്ക് പ്രിയനാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ,

പിതരസ്തസ്യ ഹന്യന്തേ ദശ പൂര്വാ ദശാപരാഃ

അവന്റെ പിതാക്കന്മാർ, പത്ത് മുൻപുള്ളവരും പത്ത് പിന്നെയുള്ളവരും മോചിതരാകും.

ത്യക്ത്വാനങ്ഗം ച മോഹം ച പിത്രര്ഥായ സ്ത്രിയം വ്രജേത്

കാമവും മായയും ഉപേക്ഷിച്ച്, പിതാക്കന്മാരുടെ നന്മക്കായി ഭാര്യയെ സമീപിക്കണം.

ന സംസ്പൃശേത്തൃതീയാം തു ചതുര്ഥീ ന കദാചന

മൂന്നാമത്തെ സ്ത്രീയെ സ്പർശിക്കരുത്, നാലാമത്തെ സ്ത്രീയെ ഒരിക്കലും സ്പർശിക്കരുത്.

ജലസ്നാനം തതഃ കുര്യാദന്യവസ്ത്രപരിഗ്രഹമ്

അതിനുശേഷം വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ച് ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിക്കണം.

രേതഃപാഃ പിതരസ്തസ്യ ഏവമേതന്ന സംശയഃ

അവന്റെ പിതാക്കന്മാർ അവന്റെ വീര്യം കുടിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

തൃതീയാം വാ ചതുര്ഥീം വാ തദാ സ പുരുഷോഽധമഃ

മൂന്നാം ദിവസം അല്ലെങ്കിൽ നാലാം ദിവസം അങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന മനുഷ്യനാണ്.

ഋതുകാലേ തു സര്വാസാം പിത്രര്ഥം ഭോഗ ഇഷ്യതേ 142.

ശിഷ്ടസമയത്ത് എല്ലാ സ്ത്രീകളോടും സന്താനാർത്ഥം ബന്ധം പുലർത്തുന്നത് അനുമതിയുണ്ട്.

ന ഗച്ഛതി ച യഃ ക്രോധാന്മോഹാദ്വാ പുരുഷാധമഃ

കോപത്താലോ മോഹത്താലോ അങ്ങനെ ചെയ്യാതെ പിന്മാറുന്നവൻ താഴ്ന്നവനാണ്.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

മറ്റൊന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറയും, അതു ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു, ഭൂമിദേവി.

കര്മണാ യാന്തി മത്സ്ഥാനം യാന്തി മദ്ഗാനനിഷ്ഠിതാഃ

എന്നെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുന്നവർ അവരുടെ പ്രവൃത്തിയാൽ എന്റെ സ്ഥാനം എത്തുന്നു.

ജ്ഞാനം യോഗം ച സാംഖ്യം ച നാസ്തി ചിത്തവ്യപാശ്രിതമ്

മനസ്സിന്റെ ആശ്രയമില്ലാതെ ജ്ഞാനവും യോഗവും സംഖ്യശാസ്ത്രവും ഇല്ല.

യസ്തു ഭാഗവതോ ഭൂത്വാ ഋതുകാലേ വ്യവസ്ഥിതഃ

ആയിരിക്കും ഭക്തനായി ശരിയായ സമയത്ത് നിലകൊള്ളുന്നവൻ—

അഥ തത്ര ചതുര്ഥേ തു ദിനേ പ്രാപ്തേ വസുന്ധരേ

അവിടെ നാലാം ദിവസം എത്തിയാൽ, ഭൂമിദേവി—

തതഃ സ്നാനേന കുര്വീത ശിരസോ മലശോധനമ്

അതിനുശേഷം, സ്നാനത്തിലൂടെ തലയുടെ അശുദ്ധി കഴുകണം.

തതോ ബുദ്ധിം മനശ്ചൈവ സമം കൃത്വാ വസുന്ധരേ

പിന്നീട്, ബുദ്ധിയും മനസ്സും സമാധാനത്തോടെ ആക്കണം, ഭൂമിദേവി—

തത്ര മന്ത്രഃ – ആദിര്ഭവാന്ഗുപ്തമനന്തമധ്യോ രജസ്വലാ ദേവ വയം നമാമഃ 142.

അവിടെ ഈ മന്ത്രം ഉണ്ട്: 'ആദിയായി, മറഞ്ഞതും, അനന്തവും, നടുവും, രജസ്വലയും, ദേവതേ, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.'

തത ഏതേന മന്ത്രേണ ശുദ്ധാ ഭൂമേ രജസ്വലാഃ

ഭൂമിദേവി, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് രജസ്വല സ്ത്രീകൾ ശുദ്ധരാകുന്നു.

ഏവം ദുഷ്യതി നോ ദേവി നാരീ വാ പുരുഷോഽപി വാ

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ദേവതേ, സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ അശുദ്ധരാകുന്നില്ല.

സര്വാണ്യനുദിനം ഭദ്രേ മമ ചിത്താനുസാരിണഃ

എല്ലാവരും, ഭദ്രേ, എല്ലാ ദിവസവും എന്റെ മനസ്സിനെ പിന്തുടരുന്നു.

ഏകചിത്തസ്തതോ ഭൂത്വാ ഭൂമേ ചേന്ദ്രിയനിഗ്രഹാത്

പിന്നീട്, ഭൂമിദേവി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് ഏകാഗ്രചിത്തരായി—

ഏവം കുര്വന്തി യേ നിത്യം സ്ത്രിയഃ പുംസോ നപുംസകമ്

ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും നപുംസകരും—

അദ്യാപി മാം ന ജാനന്തി നരാഃ സംസാരസംശ്രിതാഃ

ഇന്നും ലോകജീവിതത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ എന്നെ അറിയുന്നില്ല.

മാതാപിതൃസഹസ്രാണി പുത്രദാരശതാനി ച

ആയിരക്കണക്കിന് അമ്മമാരും അച്ചന്മാരും, നൂറുകണക്കിന് മക്കളും ഭാര്യമാരും—

അജ്ഞാനേനാവൃതോ ലോകോ മോഹേന ച വശീകൃതഃ

ഇഹലോകം അജ്ഞാനത്തിന്റെ മറയിൽ മറഞ്ഞ്, മോഹം കൊണ്ട് അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഗച്ഛത്യന്യത്ര മാതാ വൈ പിതാ ചാന്യത്ര ഗച്ഛതി

അമ്മ ഒരു വഴിയിലൂടെ പോകുന്നു, അച്ഛൻ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് പോകുന്നു.