വരാഹപുരാണമ്

ന സാ ലിപ്യതി ദോഷേണ ഭുഞ്ജമാനാ രജസ്വലാ

അവൾ രജസ്സിൽ ആയിരിക്കുമ്പോഴും ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ പാപം വരില്ല.

( അനാദിമധ്യാന്തമജം പുരാണം രജസ്വലാ ദേവവരം നമാമി കരോതി യാനി കര്മാണി ന തൈര്ദുഷ്യേത കര്ഹിചിത് ।। 142.

ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, ജനനം ഇല്ലാത്ത, പ്രാചീനമായ ദൈവത്തോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; രജസ്സിൽ ആയിരിക്കുന്ന സ്ത്രീ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടു അവൾക്ക് ഒരിക്കലും ദോഷം വരില്ല.

സ്നാത്വാ സാ തു മഹാഭാഗേ പംചമാത്തു ദിനാത്പുനഃ

മഹാഭാഗ്യവതിയായവളേ, അഞ്ചാം ദിവസം വീണ്ടും സ്നാനം കഴിച്ച ശേഷം—

യഥാര്ഹം കുരുതേ കര്മ മച്ചിത്താ മത്പരായണാ

അവൾ എന്നിലേക്കു മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്നിൽ ഭക്തിയോടെ, യോഗ്യമായ വിധത്തിൽ തന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.

ധരണ്യുവാച കഥം ദോഷേണ മുച്യന്തേ ജന്മസംസാരബന്ധനാത്

ധരിണി പറഞ്ഞു: അവർ എങ്ങനെ പാപത്തിൽ നിന്നും ജനനസംസാരബന്ധത്തിൽ നിന്നും മോചിതരാവുന്നു?

ശ്രീവരാഹ ഉവാച മയി സംന്യാസയോഗേന മമ കര്മപരായണഃ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: എന്നിൽ സമർപ്പണയോഗം വഴി, എന്റെ കർമങ്ങളിൽ ഭക്തിയുള്ളവൻ—

മമ യോഗേഷു സംന്യാസമേകചിത്തോ ദൃഢവ്രതഃ

എന്റെ യോഗങ്ങളിൽ സമർപ്പണം ചെയ്ത്, ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ, দৃഢവ്രതനായി—

ജ്ഞാനസംന്യാസയോഗം വാ യദീച്ഛേത്പരമാം ഗതിമ്

അല്ലെങ്കിൽ, പരമാവസ്ഥ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ജ്ഞാനസമർപ്പണയോഗം വഴി—

മനോ ബുദ്ധിശ്ച ചിത്തം ച തേ ഹ്യനീശാഃ ശരീരിണാമ്

മനസ്സും ബുദ്ധിയും ചിത്തവും ശരീരമുള്ളവർക്കു സ്വാധീനത്തിൽ അല്ല.

സമചിത്തം പ്രപദ്യന്തേ ന തേ ലിപ്യന്തി മാനവാഃ

സമചിത്തത്തോടെ സമർപ്പിക്കുന്നവർക്ക് പാപം ബാധിക്കില്ല, മനുഷ്യരേ.

സമം ചിത്തം മയി യദി തദാ തസ്യ ന ച ക്രിയാ

മനസ്സു എന്നിൽ സമമായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, അവനു കർമ്മം ഇല്ല.

യത്കിംചിത്കുര്വതഃ കര്മ പദ്മപത്രമിവാംഭസി 142.

ഏതെങ്കിലും പ്രവൃത്തിയും വെള്ളത്തിൽ താമരയിലപോലെയാണ്.

രാത്രിന്ദിവം മുഹൂര്തം വാ ക്ഷണം വാ യദി വാ കലാ

രാത്രിയോ പകലോ, ഒരു നിമിഷം പോലും, ഒരുപാട് ചെറുതായാലും,

സദാ ദിവാനിശോശ്ചൈവ കുര്വന്തഃ കര്മസങ്കരമ്

എപ്പോഴും, പകലും രാത്രിയും, പലവിധ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർ,

ജാഗ്രതഃ സ്വപതോ വാപി ശൃണ്വതഃ പശ്യതോഽപി വാ

ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും, കേൾക്കുമ്പോഴും കാണുമ്പോഴും,

ദുര്വൃത്തമപി ചാണ്ഡാലം ബ്രാഹ്മണം ചാഽപഥി സ്ഥിതമ്

ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ള ചാണ്ഡാളനെയും വഴിതെറ്റിയ ബ്രാഹ്മണനെയും പോലും,

യജന്തഃ സര്വധര്മജ്ഞാ ജ്ഞാനസംസ്കാരസംസ്കൃതാഃ

യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും അറിയുന്നവരും ജ്ഞാനത്താൽ ശുദ്ധരായവരും,

യേ മത്കര്മാണി കുര്വന്തി മയാ ഹൃദി സമാശ്രിതാഃ

എന്റെ പ്രവൃത്തികൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് ചെയ്യുന്നവർ,

യേഷാം പ്രശാംതം ചിത്തം വൈ തേഽപി ദേവി മമ പ്രിയാഃ

ആർക്കും മനസ്സിൽ സമാധാനം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദേവി, അവർ എനിക്കു പ്രിയരാണ്.

പ്രാപ്നുവന്തി ച ദുഃഖാനി ഭ്രമച്ചിത്താ നരാധമാഃ

ഭ്രമിച്ച മനസ്സുള്ള മനുഷ്യർക്ക് ദു:ഖങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരും.

ന്യസ്യ ജ്ഞാനം ച യോഗം ച ഏകചിത്താ ഭജസ്വ മാമ്

ജ്ഞാനവും യോഗവും വിട്ട്, ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ എന്നെ ആരാധിക്കണം.

മച്ചിത്തഃ സതതം യോ മാം ഭജേത നിയതവ്രതഃ 142.

ആൾ എപ്പോഴും എന്നിലേക്കാണ് മനസ്സിടുന്നത്, സ്ഥിരമായ വ്രതത്തോടെ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.

മയാ ചൈവ പുരാ സൃഷ്ടം പ്രജാര്ഥേന വസുന്ധരേ

ഭൂമിയേ, സകല ജീവികൾക്കായി ഞാൻ മുമ്പ് സൃഷ്ടിച്ചത് തന്നെയാണ്.

ഏകചിത്തം സമാദായ യദീച്ഛേത്തു മമ പ്രിയമ്

ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ ആരെങ്കിലും എനിക്ക് പ്രിയനാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ,

പിതരസ്തസ്യ ഹന്യന്തേ ദശ പൂര്വാ ദശാപരാഃ

അവന്റെ പിതാക്കന്മാർ, പത്ത് മുൻപുള്ളവരും പത്ത് പിന്നെയുള്ളവരും മോചിതരാകും.

ത്യക്ത്വാനങ്ഗം ച മോഹം ച പിത്രര്ഥായ സ്ത്രിയം വ്രജേത്

കാമവും മായയും ഉപേക്ഷിച്ച്, പിതാക്കന്മാരുടെ നന്മക്കായി ഭാര്യയെ സമീപിക്കണം.

ന സംസ്പൃശേത്തൃതീയാം തു ചതുര്ഥീ ന കദാചന

മൂന്നാമത്തെ സ്ത്രീയെ സ്പർശിക്കരുത്, നാലാമത്തെ സ്ത്രീയെ ഒരിക്കലും സ്പർശിക്കരുത്.

ജലസ്നാനം തതഃ കുര്യാദന്യവസ്ത്രപരിഗ്രഹമ്

അതിനുശേഷം വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ച് ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിക്കണം.

രേതഃപാഃ പിതരസ്തസ്യ ഏവമേതന്ന സംശയഃ

അവന്റെ പിതാക്കന്മാർ അവന്റെ വീര്യം കുടിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.