വരാഹപുരാണമ്

ഏവം ദിവ്യോപചാരേണ സ്നാത്വാ രാജാ മഹാമനാഃ । ചിന്തയാമാസ രാജേന്ദ്രോ വിസ്മയാവിഷ്ടചേതനഃ । കിമിദം മുനിസാമര്ഥ്യം തപസോ വാഽഥ വാ മണേഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ ദിവ്യമായ സേവനം ലഭിച്ച് മഹാമനസ്സുള്ള രാജാവ് സ്നാനം ചെയ്തു; അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ രാജാധിപൻ ചിന്തിച്ചു: "ഇത് മുനിയുടെ ശക്തിയോ, തപസ്സിന്റെ ഫലമോ, അല്ലെങ്കിൽ മാണിക്യത്തിന്റെ മഹത്വമോ?"

ഏവം സ്നാത്വാ ശുഭേ വസ്ത്രേ പരിധായോത്തമേ തഥാ । വിവിധാന്നം തു വിധിനാ ബുഭുജേ സ നൃപോത്തമഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ സ്നാനം കഴിച്ച്, ശുഭമായും ഉത്തമമായും വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, നിയമാനുസൃതമായി വിവിധതരം അന്നങ്ങൾ ആ രാജാവ് ആസ്വദിച്ചു.

/50 യഥാ ച നൃപതേഃ പൂജാ കൃതാ തേന മഹര്ഷിണാ । തദ്വദ് ഭൃത്യജനസ്യാപി ചകാര മുനിസത്തമഃ ।। ൧൧.

രാജാവിനായി മഹർഷി പൂജ നടത്തിയതുപോലെ, ആ മഹാമുനി രാജാവിന്റെ ഭൃത്യന്മാരെയും ആദരിച്ചു.

യാവത് സ രാജാ ബുഭുജേ സഭൃത്യബലവാഹനഃ । താവദസ്തഗിരിം ഭാനുര്ജഗാമാരുണസപ്രഭഃ ।। ൧൧.

രാജാവ് ഭൃത്യന്മാരും സേനയും വാഹനങ്ങളുമൊത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന സമയത്ത്, ചുവന്ന പ്രകാശം നിറഞ്ഞ സൂര്യൻ അസ്തമയ പർവതത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

തതസ്തു രാത്രിഃ സമപദ്യതാഽധുനാ ശരച്ഛശാങ്കോജ്ജ്വലഋക്ഷമണ്ഡിതാ । കരോതി രാഗം സ ച രോഹിണീധവഃ സുസങ്ഗതം സൌമ്യഗുണേഷു താപി ച ।। ൧൧.

അതിനുശേഷം, ശരത്കാല ചന്ദ്രനും തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളും അലങ്കരിച്ച രാത്രിയെത്തി; രോഹിണിയുടെ ഭർത്താവായ ചന്ദ്രൻ, സൌമ്യഗുണങ്ങളുമായി ചേർന്ന്, മൃദുവായ പ്രകാശം പടർന്നു.

ഭൃഗൂദ്വഹഃ കൃഷ്ണതരാംശുഭാനുനാ സഹോദ്യതോ ദൈത്യഗുരുഃ സുരാധിപഃ । അഥാന്തരാത്പക്ഷഗതോ ന രാജതേ സ്വഭാവയോഗേന മതിസ്തു ദേഹിനാമ് ।। ൧൧.

ഭൃഗുവിന്റെ മഹത്വവും, ദേവതാദിപതിയും, ദൈത്യഗുരുവും കറുത്ത കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യനോടൊപ്പം ഉയർന്നു; പക്ഷഗതിയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവർ തിളങ്ങുന്നില്ല, സ്വഭാവം പ്രകാരം ജീവികളുടെ മനസ്സുകൾ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്നു.

സുരക്തതാം ഭൂമിസുതശ്ച മുഞ്ചതേ രാഹുഃ സിതീ ചന്ദ്രമസോംശുഭിഃ സിതൈഃ । മുക്തഃ സ്വഭാവോ ജഗതഃ സുരാസുരൈ- രനുസ്വഭാവോ ബലവാന് സുകൃന്നൃപഃ ।। ൧൧.

ഭൂമിയുടെ പുത്രൻ തീവ്രമായ ചുവപ്പ് വിട്ടുനിൽക്കുന്നു; രാഹു, ചന്ദ്രന്റെ വെളുത്ത കിരണങ്ങൾ കൊണ്ടു മോചിതനാകുന്നു; ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവം ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും പാലിക്കപ്പെടുന്നു; സത്കർമ്മം ചെയ്യുന്ന രാജാവ് സ്വഭാവം കൊണ്ടു ശക്തനാണ്.

സിതേശ്വരാഖ്യാപിതരശ്മിമണ്ഡലേ സൂര്യത്വസിദ്ധാന്തകഷേവ നിര്മലേ । കരോതി കേതുര്ന പരേ മഹത്തമ- സ്തദാ കുശീലേഷു ഗതിശ്ച നിര്മലാ ।। ൧൧.

വെളുത്ത ദേവതയുടെ കിരണമണ്ഡലത്തിൽ, സൂര്യസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ശുദ്ധതപോലെ, കേതു വലിയ അന്ധകാരമുണ്ടാക്കുന്നില്ല; അപ്പോൾ, പ്രാവീണ്യമുള്ളവരുടെ സഞ്ചാരം വ്യക്തമാണ്.

ബുധോച്ചബുദ്ധിര്ജഗതോ വിഭാവയന് രരാജ രാജ്ഞോ തനയഃ സ്വകര്മഭിഃ । ഭൃതേച്ഛകഃ കക്ഷവിവാഹിതശ്ചിരം ഭവേദിയം സാധുഷു സമ്മിതിര്ധ്രുവമ് ।। ൧൧.

ബുധന്റെ ഉയർച്ചകൊണ്ട് ബുദ്ധി വർദ്ധിച്ച രാജാവിന്റെ പുത്രൻ, തന്റെ സത്കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ട് ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു; ഭൃത്യന്മാരുടെ ആഗ്രഹം ദീർഘകാലം അടുത്ത് നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, സത്പുരുഷന്മാരിൽ അത് ഉറപ്പായും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

കരോതി കേതുഃ കപിലം വിയച്ചിരം രാജ്ഞഃ സുരാണാം പഥി സംസ്ഥിതം ഭൃശമ് । ന ദുര്ജനഃ സജ്ജനസംസദി ക്വചിത് കരോതി ശുദ്ധം നിജകര്മകൌശലമ് ।। ൧൧.

കേതു ദീർഘകാലം ആകാശം കപിലവർണ്ണത്തിൽ ആക്കുന്നു, രാജാവിന്റെയും ദേവന്മാരുടെയും പാതയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു; ദുഷ്ടൻ സജ്ജനരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എവിടെയും തന്റെ കർമ്മത്തിൽ ശുദ്ധതയുള്ള പ്രാവീണ്യം കാണിക്കുന്നില്ല.

ശശാങ്കരശ്മിപ്രവിഭാസിതാ അപി പ്രകാശമീയുര്നിരതാഃ പദേ പദേ । കുലംഭവാഃ സംഭവധര്മപത്തയോ മഹാംശുയോഗാന്മഹതാം സമുന്നതിമ് ।। ൧൧.

ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രകാശിതരായവരും ഓരോ ഘട്ടത്തിലും തിളങ്ങുന്നു; ഉന്നത കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവരും ഉത്ഭവധർമ്മം പാലിക്കുന്നവരും, ശക്തമായ കിരണങ്ങളുടെ യോജനം കൊണ്ടു വലിയ ഉയർച്ച നേടുന്നു.

ത്രിദോഷസക്താന്നികൃതോഽസ്യ സര്വശഃ സുതേന രാജ്ഞോ വരുണസ്യ സൂര്യജഃ । വിരാജതേ കൌശികസന്നിവേശിതാ ന വേദകര്മ ക്വചിദന്യഥാ ഭവേത് ।। ൧൧.

സൂര്യനും വരുണനും ജനിച്ച രാജാവിന്റെ പുത്രൻ, മൂന്ന് ദോഷങ്ങളിൽ ആകാംക്ഷയുള്ളവരെ പൂർണ്ണമായും ജയിക്കുന്നു; കൗശിക വംശത്തിൽ സ്ഥാപിതമായ വേദകർമ്മം എവിടെയും വേറേ നടത്തപ്പെടുന്നില്ല.

ദ്വന്ദ്വഃ സമേതാന് മമ യഃ ശിശുഃ പുരാ ഹരിര്യ ആരാധിതവാന് നൃപാസനമ് । ലക്ഷ്മ്യാപി ബുദ്ധ്യാ സുചിരം പ്രകാശതേ ധ്രുവേണ വിഷ്ണുസ്മരണേന ദുര്ലഭമ് ।। ൧൧.

എന്റെ ആ കുഞ്ഞ്, മുമ്പ് ദ്വന്ദങ്ങൾ ഏകീകരിച്ച് രാജാസനം ആരാധിച്ചവൻ, ദീർഘകാലം ഭാഗ്യവും ബുദ്ധിയും കൊണ്ട് തിളങ്ങുന്നു; വിശ്ണുവിനെ സ്ഥിരമായി സ്മരിച്ചാൽ, അപര്യാപ്തമായത് ഉറപ്പായി ലഭ്യമായിരിക്കുന്നു.

ഇതീദൃശീ രാത്രിരഭൂദൃഷേഃ ശുഭേ വരാശ്രമേ ദുര്ജയഭൂപതേഃ ശുഭാ । സഭൃത്യസാമന്തവരാശ്വദന്തിനഃ സുഭക്തവസ്ത്രാഭരണാദിപൂജയാ ।। ൧൧.

ഇങ്ങനെ, ആ ശുഭമായ രാത്രിയിൽ, മഹർഷിയുടെ ശുഭമായ ആശ്രമത്തിൽ, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത രാജാവിനും ഭൃത്യന്മാരും സാമന്തന്മാരും ഉത്തമ കുതിരകളും ആനകളും, ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ കൊണ്ട് പൂജയോടെ, രാത്രി കടന്നു പോയി.

ഇതീദൃശായാം വരരത്നചിത്രിതാഃ സുപട്ടസംവീതവരാസ്തൃതാസ്തദാ । ഗൃഹേഷു പര്യങ്കവരാഃ സമാശ്രിതാഃ സുരൂപയോഷിത്കൃതഭങ്ഗഭാസുരാഃ ।। ൧൧.

അത്തരം രാത്രിയിൽ, ഉത്തമ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചും, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞും, വീടുകളിൽ ഉത്തമ കിടക്കകൾ ഒരുക്കിയിരുന്നു; മനോഹര സ്ത്രീകൾ, അവരുടെ ഭംഗിയുള്ള ചലനങ്ങൾ കൊണ്ട്, പ്രകാശം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

സ തത്ര രാജാ വിസസര്ജ ഭൂഭൃതഃ സ്വയം സഭൃത്യാനപി സര്വതോ ഗൃഹാന് । ഗതേഷു സുഷ്വാപ വരസ്ത്രിയാ വൃതഃ സുരേശവത്സ്വര്ഗഗതഃ പ്രതാപവാന് ।। ൧൧.

അവിടെ, രാജാവ് ഭൂഭൃത്യന്മാരെയും എല്ലാ ഭൃത്യന്മാരെയും അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് വിടുവിച്ചു; അവർ പോയ ശേഷം, ഉത്തമ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ദേവതാദിപതിയെപ്പോലെ സ്വർഗത്തിൽ, രാജാവ് മഹത്വത്തോടെ നല്ല ഉറക്കം നേടി.

ഏവം സുമനസസ്തസ്യ സഭൃത്യസ്യ മഹാത്മനഃ । ഋഷേസ്തസ്യ പ്രഭാവേന ഹൃഷ്ടാസ്തു സുഷുപുസ്തദാ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ, ആ മഹാത്മാവായ രാജാവും ഭൃത്യന്മാരും, മഹർഷിയുടെ പ്രഭാവം കൊണ്ടു സന്തോഷമുള്ള മനസ്സോടെ, അപ്പോൾ നല്ല ഉറക്കം നേടി.

തതോ രാത്ര്യാം വ്യതീതായാം സ രാജാ താഃ സ്ത്രിയഃ പുനഃ । അന്തര്ദ്ധാനം ഗതാസ്തത്ര ദൃഷ്ട്വാ താനി ഗൃഹാണി ച ।। ൧൧.

രാത്രി കഴിഞ്ഞ ശേഷം, രാജാവ് ആ സ്ത്രീകൾ അപ്രത്യക്ഷമായതും, ആ വീടുകളും ഇല്ലാതായതും കണ്ടു.

അദൃശ്യാനി മഹാര്ഹാണി വരാസനജലാനി ച । രാജാ സ വിസ്മയാവിഷ്ടശ്ചിന്തയാമാസ ദുഃഖിതഃ ।। ൧൧.

മഹാര്ഹമായ ഉത്തമാസനങ്ങളും വെള്ളക്കലശങ്ങളും കാണാതായി; അത देखकर രാജാവ് അത്ഭുതത്തിൽ ആകി, ദുഃഖത്തോടെ ആലോചിച്ചു.

കഥമേവം മണിര്മഹ്യം ഭവതീതി പുനഃ പുനഃ । ചിന്തയന്നധിഗമ്യാഥ സ രാജാ ദുര്ജയസ്തദാ ।। ൧൧.

ആ മാണിക്യം എങ്ങനെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കാം എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവ് ദുർജയൻ ഒരു തന്ത്രം കണ്ടെത്തി.

ചിന്താമണിമിമം ചാസ്യ ഹരാമീതി വിചിന്ത്യ സഃ । പ്രയാണം നോദയാമാസ സ രാജാശ്രമബാഹ്യതഃ । ആശ്രമസ്യ ബഹിര്ഗത്വാ നാതിദൂരേ സവാഹനഃ ।। ൧൧.

'ഈ ചിന്താമണി ഞാൻ അവനിൽ നിന്ന് എടുക്കണം' എന്ന് തീരുമാനിച്ച രാജാവ്, ആശ്രമത്തിന് പുറത്തുനിന്ന്, കുറച്ച് ദൂരം മാത്രമേ പോയുള്ളൂ, തന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.

തതോ വിരോചനാഖ്യം വൈ പ്രേഷയാമാസ മന്ത്രിണമ് । ഋഷേര്ഗൌരമുഖസ്യാപി മണേര്യാചനകര്മണി ।। ൧൧.

അതിനുശേഷം, രാജാവ്, വിരോചനൻ എന്ന പേരുള്ള മന്ത്രിയെ, ഗൗരമുഖ മഹർഷിയോട് മാണിക്യം ചോദിക്കാൻ അയച്ചു.

ഋഷിം തം ച സമാഗത്യ മണിം യാചിതുമുദ്യതഃ । രത്നാനാം ഭാജനം രാജാ മണിം തസ്മൈ പ്രദീയതാമ് ।। ൧൧.

മഹർഷിയെ സമീപിച്ച്, മാണിക്യം ചോദിക്കാൻ തയ്യാറായ മന്ത്രിയ്‌ പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, രത്നങ്ങളുടെ പാത്രമായവനേ, മാണിക്യം അവനു നൽകണം.'

അമാത്യേനൈവമുക്തസ്തു ക്രുദ്ധോ ഗൌരമുഖോഽബ്രവീത് । പ്രതിഗൃഹ്ണാതി വിപ്രസ്തു രാജാ ചൈവ ദദാതി ച । ത്വം ച രാജാ പുനര്ഭൂത്വാ യാചസേ ദീനവത് കഥമ് ।। ൧൧.

മന്ത്രിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഗൗരമുഖൻ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണൻ സ്വീകരിക്കുന്നു, രാജാവ് നൽകുന്നു, നീ വീണ്ടും രാജാവായി മാറിയിട്ടും എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ ദയനീയമായി അപേക്ഷിക്കുന്നു?'

ഏവം ബ്രൂഹി ദുരാചാരം രാജാനം ദുര്ജയം സ്വയമ് । ഗച്ഛ ദ്രുതം ദുരാചാര മാ ത്വാം ലോകോഽത്യഗാദിതി ।। ൧൧.

നീ തന്നെ ദുർജയൻ എന്ന ദുഷ്ടരാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറയൂ: 'ദുഷ്‌ചാരിത്രക്കാരാ, വേഗം പോകൂ, ലോകം നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ.'

(ഏവമുക്ത്വാ മുനിഃ പ്രാഗാത് കുശേധ്മാഹരണായ വൈ । ചിന്തയന് മനസാ തം ച മണിം ശത്രുവിനാശനമ് ) ।। ൧൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹർഷി കിഴക്കോട്ട് കുശഗ്രാസവും കാടും ശേഖരിക്കാൻ പോയി; മനസ്സിൽ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ മാണിക്യത്തെ ചിന്തിച്ചു.

ഏവമുക്തസ്തദാ ദൂതോ ജഗാമ ച നൃപാന്തികമ് । കഥയാമാസ തത്സര്വം യദുക്തം ബ്രാഹ്മണേന ച ।। ൧൧.

അങ്ങനെ സന്ദേശവാഹകൻ രാജാവിന്റെ അടുത്ത് പോയി, ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം വിവരിച്ചു.

തതഃ ക്രോധപരീതാത്മാ ശ്രുത്വാ ബ്രാഹ്മണഭാഷിതമ് । ദുര്ജയഃ പ്രാഹ നീലാഖ്യം സാമന്തം ഗച്ഛ മാചിരമ് । ബ്രാഹ്മണസ്യ മണിം ഗൃഹ്യ തൂര്ണമേഹി യദൃച്ഛയാ ।। ൧൧.

ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദുർജയൻ കോപത്തോടെ, നീല എന്ന സാമന്തനോട് പറഞ്ഞു: 'വേഗത്തിൽ പോ, ബ്രാഹ്മണന്റെ മാണിക്യം പിടിച്ചു, എങ്ങനെ ആയാലും ഉടൻ തിരികെ വരിക.'

ഏവമുക്തസ്തദാ നീലോ ബഹുസേനാപരിച്ഛദഃ । ജഗാമ സ ച വിപ്രസ്യ വന്യമാശ്രമമണ്ഡലമ് ।। ൧൧.

ഇങ്ങനെ ഉത്തരവിട്ട രാജാവിന്റെ വലിയ സൈന്യത്തോടൊപ്പം, നീലൻ മഹർഷിയുടെ കാടാശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.