വരാഹപുരാണമ്

തതഃ പൂര്വാര്ദ്ധയാമേന മാഘമാസേ ത്രയോദശീ

അപ്പോൾ, മാഘമാസത്തിലെ പതിമൂന്നാം തീയതിയിൽ, പകുതിക്കാലത്ത്—

മുഹൂര്ത്തേന ച തേനൈവ ഗമനം കുരുതേ തതഃ

അന്നേ അതേ സമയത്ത്, അവൻ യാത്രക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

അഥ ദീര്ഘേണ കാലേന നാരായണമുദാവഹാഃ 138.

ശേഷം, നീണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞ്, നിങ്ങൾ നാരായണനെ കൊണ്ടുവന്നു.

സ്നാതാഃ സന്തര്പ്യ ച പിതൄന്മമ വസ്ത്രവിഭൂഷിതാഃ

കുളിച്ച്, പിതൃകർമ്മം നടത്തി, വസ്ത്രവും ആഭരണവും ധരിച്ച്—

തത്ര ഭങ്ഗുരസോ നാമ മമ കര്മപരായണഃ

അവിടെ ഭംഗുരസ എന്ന, എന്റെ കർമ്മനിഷ്ഠനായ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

തതഃ സ പ്രദദൌ തസ്യ വിംശാ ഗാവോ മഹാധനാഃ

അപ്പോൾ അവൻ അവനു ഇരുപത് വിലയേറിയ പശുക്കൾ നൽകി.

പ്രദദൌ ധനരത്നാനി നിത്യമേവ ദിനേ ദിനേ

അവൻ ധനവും രത്നങ്ങളും എല്ലാ ദിവസവും തന്നിരുന്നു.

ഏവം തു വസതസ്തസ്യ വര്ഷാകാല ഉപാഗതഃ

അങ്ങനെ അവൻ അവിടെ താമസിക്കുമ്പോൾ, മഴക്കാലം എത്തി.

പുഷ്പിതാനി കദമ്ബാനി കുടജാര്ജ്ജുനകാനി ച

കദംബമരങ്ങളും കൂടജവും അർജ്ജുനമരങ്ങളും പൂത്തുലഞ്ഞു.

ഗര്ജ്ജതാം ഗുഞ്ജതാം ചൈവ ധാരാപാതനിപാതിതാഃ

മേഘങ്ങൾ ഗർജ്ജിച്ച്, കിളികൾ ഗുഞ്ചിച്ച്, മഴയുടെ കനത്ത തുള്ളികൾ അവരെ തട്ടി വീഴുന്നു.

നദീനാം ചൈവ നിര്ഘോഷോ മയൂരാണാം ച നിഃസ്വനഃ

നദികളുടെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദവും മയിലുകളുടെ വിളികളും അവിടെ മുഴങ്ങുന്നു.

വാതാഃ പ്രവാന്തി തേ തത്ര ശിഖീനാം ച സുഖാവഹാഃ

അവിടെ കാറ്റുകൾ മൃദുവായി വീശുന്നു, മയിലുകൾക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നു.

ഗച്ഛത്യേവം സ കാലോ ഹി മേഘദുന്ദുഭിനാദിതഃ 138.

ഇങ്ങനെ, ആ കാലം മേഘങ്ങളുടെ മൃദംഗശബ്ദത്തോടെ കടന്നു പോകുന്നു.

തഡാഗാനി പ്രസന്നാനി കുമുദോത്പലവന്തി ച

ചെരുവുകൾ സുതാരമായും, കുമുദവും ഉത്പലവും നിറഞ്ഞതുമായിരിക്കുന്നു.

പ്രവാന്തി സുസുഖാ വാതാഃ സുഗന്ധാശ്ച സുശീതലാഃ

സുഖകരവും സുഗന്ധവും ശീതളവുമായ കാറ്റുകൾ വീശുന്നു.

ഏവം ശരദി നിര്വൃത്തേ കൌമുദേ സമുപാഗതേ

ഇങ്ങനെ ശരത്കാലം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കൗമുദി ഉത്സവം എത്തുന്നു.

ഏകാദശ്യാം തതഃ സുഭ്രു സ്നാതൌ ക്ഷൌമവിഭൂഷിതൌ

അതിനുശേഷം, പതിനൊന്നാം ദിവസം, സ്നാനം ചെയ്ത്, കൌശേയവസ്ത്രം അണിഞ്ഞ്—

ഉഷിതാസ്ത്വത്ര ഷണ്മാസാന്സുഖം ച ദ്വാദശീ ഭവേത്

അവിടെ ആറുമാസം സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞ്, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം വരുന്നു.

പിത്രോസ്തു വചനം ശ്രുത്വാ സ പുത്രോ ധര്മനിഷ്ഠിതഃ

പിതാക്കളുടെയൊക്കെയും വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ആ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ മകൻ—

ഏവമേതന്മഹാഭാഗ യത്ത്വയാ പരിഭാഷിതമ്

മഹാഭാഗേ, നീ പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് എല്ലാം.

ഏഷാ വൈ ദ്വാദശീ താത പ്രഭുനാരായണപ്രിയാ

ഇതാണ് പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം, പ്രിയപുത്രാ, ഭഗവാൻ നാരായണനു പ്രിയമായത്.

ദദതേഽസ്യാം പ്രഹൃഷ്ടാശ്ച ദ്വാദശ്യാം കൌമുദേ സിതേ

പന്ത്രണ്ടാം കൗമുദി ശുദ്ധദിവസത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ആളുകൾ ദാനം ചെയ്യുന്നു.

തേന ദാനപ്രഭാവേണ വിഷ്ണുതോഷകരേണ ച 138.

അങ്ങനെയുള്ള ദാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, വിഷ്ണുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ട്—

ഏവം കഥയതാം തേഷാം പ്രഭാതാ രജനീ ശുഭാ

അവർ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ആ ശുഭരാത്രി പ്രഭാതമായി.

ശുചിര്ഭൂത്വാ യഥാന്യായം ക്ഷൌമവസ്ത്രവിഭൂഷിതഃ

ശുദ്ധനായ്, യഥാവിധി, കൌശേയവസ്ത്രം അണിഞ്ഞ്—

ഉഭൌ തച്ചരണൌ ഗൃഹ്യ പിതരൌ സമഭാഷത

അവൻ ഇരുവശത്തും പിതാക്കളുടെയുടെ കാലുകൾ പിടിച്ചു വണങ്ങി സംസാരിച്ചു.

യദ്ഭവാന്പൃച്ഛതേ താത ഗുഹ്യം സൌകരവം പ്രതി

എന്താണ് അച്ഛൻ പഞ്ചാരക്കൊന്നിന്റെ രഹസ്യം കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നത്—

ഭക്ഷിതാശ്ച പതംഗാ മേ അജീര്ണേനാതിപീഡിതഃ

ഞാൻ കീടങ്ങൾ തിന്നി, അജീർണത്തിൽ വല്ലാതെ വേദനിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ മാം വിഹ്വലം ബാലാ ഗൃഹീത്വാ ക്രീഡിതും ഗതാഃ

എന്നെ ആശ്ചര്യത്തോടെ കണ്ട കുട്ടികൾ എന്നെ പിടിച്ച് കളിക്കാൻ കൊണ്ടുപോയി.