വരാഹപുരാണമ്

കുതോ ജാതഃ ക്വ സംബദ്ധഃ കസ്യ മാതാ പിതാഥവാ

ആർക്ക് എവിടെ ജനനം, ആരോടാണ് ബന്ധം, ആരാണ് അമ്മ, ആരാണ് അച്ഛൻ?

മാതാപിതൃസഹസ്രാണി പുത്രദാരശതാനി ച

അയ്യോ, ആയിരക്കണക്കിന് അമ്മമാരും അച്ഛന്മാരും, നൂറുകണക്കിന് മക്കളും ഭാര്യമാരും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്—

ഏവം ചിന്താം സമാസാദ്യ മാ ശുചോ ജനനി ക്വചിത് 138.

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചാൽ, അമ്മേ, ഒരിക്കലും ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല.

അഹോ ബത മഹദ്ഗുഹ്യം കിമേതത്താത കഥ്യതാമ്

അയ്യോ, ഇതെന്തൊരു വലിയ രഹസ്യം! അച്ഛാ, ദയവായി അതു പറയണം.

ഉവാച മധുരം വാക്യം ജനനീം പിതരം തഥാ

അവൻ അമ്മയോടും അച്ഛനോടും മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തത്പൃച്ഛ്യതാം ഭവദ്ഭ്യാം ഹി ഗുഹ്യം സൌകരവം പ്രതി

സൗകരവം സംബന്ധിച്ച ഈ രഹസ്യം നിങ്ങളിരുവരും ചോദിക്കണം.

സൂര്യതീര്ഥം സമാസാദ്യ യത്താത പരിപൃച്ഛസി

സൂര്യതീർഥത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ, അച്ഛാ, നീ എന്ത് ചോദിച്ചാലും—

ഗമനേ കൃതസംകല്പൌ തതഃ സൌകരവം പ്രതി

പോകാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചശേഷം, സൗകരവത്തെക്കുറിച്ച്—

ഗതഃ സ പദ്മപത്രാക്ഷ ആഭീരാണാം ജനേശ്വരഃ

പദ്മപത്രംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ആഭീരന്മാരുടെ രാജാവ് അവിടെ പോയി.

അഗ്രേ സര്വാസ്താഃ പ്രയയുര്ദ്രവ്യേണ ച സമായുതാഃ

അവരൊക്കെയും സമ്പത്തുമായി മുന്നോട്ട് പോയി.

തതഃ പൂര്വാര്ദ്ധയാമേന മാഘമാസേ ത്രയോദശീ

അപ്പോൾ, മാഘമാസത്തിലെ പതിമൂന്നാം തീയതിയിൽ, പകുതിക്കാലത്ത്—

മുഹൂര്ത്തേന ച തേനൈവ ഗമനം കുരുതേ തതഃ

അന്നേ അതേ സമയത്ത്, അവൻ യാത്രക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

അഥ ദീര്ഘേണ കാലേന നാരായണമുദാവഹാഃ 138.

ശേഷം, നീണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞ്, നിങ്ങൾ നാരായണനെ കൊണ്ടുവന്നു.

സ്നാതാഃ സന്തര്പ്യ ച പിതൄന്മമ വസ്ത്രവിഭൂഷിതാഃ

കുളിച്ച്, പിതൃകർമ്മം നടത്തി, വസ്ത്രവും ആഭരണവും ധരിച്ച്—

തത്ര ഭങ്ഗുരസോ നാമ മമ കര്മപരായണഃ

അവിടെ ഭംഗുരസ എന്ന, എന്റെ കർമ്മനിഷ്ഠനായ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

തതഃ സ പ്രദദൌ തസ്യ വിംശാ ഗാവോ മഹാധനാഃ

അപ്പോൾ അവൻ അവനു ഇരുപത് വിലയേറിയ പശുക്കൾ നൽകി.

പ്രദദൌ ധനരത്നാനി നിത്യമേവ ദിനേ ദിനേ

അവൻ ധനവും രത്നങ്ങളും എല്ലാ ദിവസവും തന്നിരുന്നു.

ഏവം തു വസതസ്തസ്യ വര്ഷാകാല ഉപാഗതഃ

അങ്ങനെ അവൻ അവിടെ താമസിക്കുമ്പോൾ, മഴക്കാലം എത്തി.

പുഷ്പിതാനി കദമ്ബാനി കുടജാര്ജ്ജുനകാനി ച

കദംബമരങ്ങളും കൂടജവും അർജ്ജുനമരങ്ങളും പൂത്തുലഞ്ഞു.

ഗര്ജ്ജതാം ഗുഞ്ജതാം ചൈവ ധാരാപാതനിപാതിതാഃ

മേഘങ്ങൾ ഗർജ്ജിച്ച്, കിളികൾ ഗുഞ്ചിച്ച്, മഴയുടെ കനത്ത തുള്ളികൾ അവരെ തട്ടി വീഴുന്നു.

നദീനാം ചൈവ നിര്ഘോഷോ മയൂരാണാം ച നിഃസ്വനഃ

നദികളുടെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദവും മയിലുകളുടെ വിളികളും അവിടെ മുഴങ്ങുന്നു.

വാതാഃ പ്രവാന്തി തേ തത്ര ശിഖീനാം ച സുഖാവഹാഃ

അവിടെ കാറ്റുകൾ മൃദുവായി വീശുന്നു, മയിലുകൾക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നു.

ഗച്ഛത്യേവം സ കാലോ ഹി മേഘദുന്ദുഭിനാദിതഃ 138.

ഇങ്ങനെ, ആ കാലം മേഘങ്ങളുടെ മൃദംഗശബ്ദത്തോടെ കടന്നു പോകുന്നു.

തഡാഗാനി പ്രസന്നാനി കുമുദോത്പലവന്തി ച

ചെരുവുകൾ സുതാരമായും, കുമുദവും ഉത്പലവും നിറഞ്ഞതുമായിരിക്കുന്നു.

പ്രവാന്തി സുസുഖാ വാതാഃ സുഗന്ധാശ്ച സുശീതലാഃ

സുഖകരവും സുഗന്ധവും ശീതളവുമായ കാറ്റുകൾ വീശുന്നു.

ഏവം ശരദി നിര്വൃത്തേ കൌമുദേ സമുപാഗതേ

ഇങ്ങനെ ശരത്കാലം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കൗമുദി ഉത്സവം എത്തുന്നു.

ഏകാദശ്യാം തതഃ സുഭ്രു സ്നാതൌ ക്ഷൌമവിഭൂഷിതൌ

അതിനുശേഷം, പതിനൊന്നാം ദിവസം, സ്നാനം ചെയ്ത്, കൌശേയവസ്ത്രം അണിഞ്ഞ്—

ഉഷിതാസ്ത്വത്ര ഷണ്മാസാന്സുഖം ച ദ്വാദശീ ഭവേത്

അവിടെ ആറുമാസം സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞ്, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം വരുന്നു.

പിത്രോസ്തു വചനം ശ്രുത്വാ സ പുത്രോ ധര്മനിഷ്ഠിതഃ

പിതാക്കളുടെയൊക്കെയും വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ആ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ മകൻ—