വരാഹപുരാണമ്

തത്ര ഗോപ്യം കിമസ്തീതി യേന തേ പരിവേദനാ 137.

ഇവിടെ ഒളിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്താണ്, അതിനാലാണ് നിനക്ക് ഈ വിഷമം?

പ്രാശ്നാസി പിശിതാന്നം ച പ്രാവാരാന്ഭൂഷണാനി ച

നീ മാംസം, പാകംചെയ്ത ഭക്ഷണം, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവയും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ഗച്ഛസ്യനാരതം രാജന് കിം സ്ഥിതം ച മയാ വിനാ 137.

രാജാവേ, നീ ഒരുനിമിഷവും നിൽക്കാതെ പോകുന്നു; ഞാൻ കൂടെ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ എന്താണ് ശേഷിക്കുന്നത്?

പ്രത്യുവാച പ്രിയം വാക്യം രാജാനം ധര്മവാദിനമ് 137.

ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച രാജാവിനോട് അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം മറുപടി പറഞ്ഞു.

സമം മഹിഷ്യാ ചാചമ്യ ക്ഷണം വിശ്രമ്യ പാര്ഥിവഃ 137.

രാജാവും ഭാര്യയും ചേർന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചു, ഒരു നിമിഷം വിശ്രമിച്ചു.

ഉവാച മധുരം വാക്യം പുത്രം പുത്രവതാം വരഃ 137.

മക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അച്ഛൻ മകനോട് മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തതഃ പിതുര്വചഃ ശ്രുത്വാ രാജപുത്രോ യശസ്വിനി 137.

അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, മഹത്വമുള്ള രാജകുമാരൻ—

ഏവം ഗച്ഛതി കാലേ തു തയോസ്തത്ര വസുന്ധരേ 137.

അങ്ങനെ സമയം കടന്നുപോയപ്പോൾ, അവരെ ഇരുവരും അവിടെയായിരുന്നു, ഭൂമിദേവി.

ഏഹ്യേഹി നാഥ ഗച്ഛാവഃ പശ്യ ഗോപ്യം മനീഷിതമ് 137.

വരൂ, വരൂ, പ്രഭോ, നമുക്ക് പോകാം; രഹസ്യമായ ആഗ്രഹം കാണൂ.

തത്രൈവ മരണം പ്രാപുഃ സര്വസംഗവിവര്ജിതാഃ 137.

അവിടെയേ തന്നെ, എല്ലാവിധ ബന്ധങ്ങളും വിട്ട്, അവർ മരണം പ്രാപിച്ചു.

സര്വസങ്ഗം പരിത്യജ്യ മദ്ഭക്തശ്ചൈവ ജായതേ 137.

എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഒരാൾ എന്റെ ഭക്തനാകുന്നു.

ശ്വേതദ്വീപം തതഃ പ്രാപ്തൌ ജാനീഹി ത്വം വസുന്ധരേ 137.

അതിനുശേഷം അവർ ശ്വേതദ്വീപിൽ എത്തി; ഇത് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, ഭൂമിദേവി.

തതസ്തുഷ്ടോഽസ്മ്യഹം ഭദ്രേ സൂര്യസ്യ സുമഹൌജസഃ

അപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്, ഭദ്രേ, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനിൽ.

പുണ്യം സൌകരവേ കൃത്വാ സുദുഷ്കരതരം മഹത് 137.

വരാഹാവതാരത്തിൽ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ മഹത്തായ പുണ്യകൃത്യം ചെയ്തശേഷം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ തീര്ഥമാഹാത്മ്യേ സൌകരവേ ഗൃധ്രജമ്ബൂകാഖ്യാനേ ആദിത്യവരപ്രദാനാദികം നാമ സപ്തത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്വചനത്തിൽ, തീർത്ഥമാഹാത്മ്യത്തിൽ, വരാഹാവതാരത്തിലെ ഗൃധ്രനും ജമ്പൂകനും സംബന്ധിച്ച കഥയും, ആദിത്യന്റെ വരം നൽകിയതും ഉൾപ്പെടുന്ന നൂറ്റിമുപ്പത്തേഴാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ ഖംജരീടോപാഖ്യാനമ് ഏതത്പുണ്യതമം ശ്രുത്വാ രമ്യേ സൌകരവേ തദാ

ഇനി ഖഞ്ചരീടപക്ഷിയുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നു; ആ മനോഹരമായ വരാഹക്ഷേത്രത്തിൽ ഈ ഏറ്റവും പുണ്യമായ കഥ കേട്ടപ്പോൾ—

തതഃ കമലപത്രാക്ഷീ സര്വധര്മവിദാം വരാ

അതിനുശേഷം, കമലദളനേത്രയുള്ളവളും എല്ലാ ധർമ്മജ്ഞന്മാരിലും ശ്രേഷ്ഠയുമായവളും—

പുനഃ പപ്രച്ഛ തം ദേവം വിസ്മയാവിഷ്ടമാനസാ

വിസ്മയഭരിതമായ മനസ്സോടെ, അവൾ വീണ്ടും ആ ദേവനോട് ചോദിച്ചു.

അകാമാന്മ്രിയമാണസ്യ മാനുഷത്വമജായത

ആഗ്രഹമില്ലാതെ മരിക്കുന്നവന് മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കും.

ശൃണ്വന്ത്യാ മേ മഹജ്ജാതം ചിത്തേ കൌതൂഹലം പരമ്

ഞാൻ കേൾക്കുമ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ അത്ഭുതവും കൗതുകവും ഉണർന്നിരിക്കുന്നു.

നൃത്യതഃ കി ഭവേത്പുണ്യം ജാഗ്രതോ വാ ഫലം നു കിമ്

നൃത്തം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ എന്ത് പുണ്യം ലഭിക്കും? ജാഗരണമാണെങ്കിൽ ഫലം എന്താണ്?

സംമാര്ജനേ ലേപനേ വാ ഗന്ധപുഷ്പാദിദാനതഃ

അവിടം വൃത്തിയാക്കുന്നതിലൂടെയോ, ലേപനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെയോ, സുഗന്ധവും പുഷ്പങ്ങളും അർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെയോ—

അന്യേന കര്മണാ ചൈവ ജപയജ്ഞാദിനാഽഥവാ

മറ്റേതെങ്കിലും കർമ്മത്തിലൂടെയോ, ജപവും യജ്ഞാദികളും നടത്തുന്നതിലൂടെയോ—

ഉവാച മധുരം വാക്യം ധര്മകാമാം വസുന്ധരാമ് ശൃണു സുന്ദരി തത്ത്വേന യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി ।। 138.

ധർമ്മത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഭൂമിദേവിയോട്, അദ്ദേഹം മധുരമായി പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരി, നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതിന്റെ സത്യം കേൾക്കൂ.'

സര്വം തേ കഥയിഷ്യാമി പുണ്യകര്മ സുഖാവഹമ്

എല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം; പുണ്യകൃത്യങ്ങൾ എല്ലാം, സുഖം നൽകുന്നതും.

ബഹൂന് ഭുക്ത്വാ ഹി വസുധേ അജീര്ണഭൃശപീഡിതഃ

അവൻ പലതും കഴിച്ചു, അതുകൊണ്ട് ദാരുണമായ അജീർണ്ണം അനുഭവിച്ചു, ഭൂമിദേവി.

സമ്പ്രാപ്താസ്തത്ര വൈ ബാലാഃ ക്രീഡന്തസ്തം മൃതം ഖഗമ്

അവിടെ ചില കുട്ടികൾ കളിക്കാനെത്തി, അവർ ആ മരിച്ച പക്ഷിയെ കണ്ടു.

മമായം വൈ മമായം വൈ ജിഘൃക്ഷന്തഃ പരസ്പരമ

'ഇത് എന്റേതാണ്, ഇത് എന്റേതാണ്' എന്ന് പരസ്പരം പിടിച്ചുപറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.

തത ഏകോ ഗൃഹീത്വൈനം ഗങ്ഗാമ്ഭസി സമാക്ഷിപത്

അവരിൽ ഒരാൾ അതിനെ എടുത്ത് ഗംഗാനദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ എറിഞ്ഞു.