വരാഹപുരാണമ്

ഉവാച മധുരം വാക്യം പദ്മപത്രനിഭേക്ഷണഃ

താമരയിലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

സര്വം തേ കഥയിഷ്യാമി ശപേ സത്യേന സുന്ദരി

സുന്ദരിയേ, ഞാൻ നിനക്കൊക്കെ പറയാം; സത്യത്തിൻമേൽ ഞാൻ ശപതം ചെയ്യുന്നു.

തസ്യ മൂലം തപോ രാജ്ഞി രാജ്യം സത്യേ പ്രതിഷ്ഠിതമ്

രാജ്ഞിയേ, അതിന്‍റെ അടിസ്ഥാനം തപസ്സാണ്; രാജ്യം സത്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

ന മിഥ്യാ പൂര്വമുക്തം മേ ബ്രൂഹി കിം കരവാണി തേ 137.

ഞാൻ മുമ്പ് ഒരിക്കലും കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല; നീ പറയൂ, ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് ചെയ്യണം?

അഥവാ പരമഗ്ര്യം തു പട്ടബന്ധം കരോമി തേ

അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിനക്കായി ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പട്ടാഭിഷേകം നടത്താം.

സുപ്താ നൈവ ച ദ്രഷ്ടവ്യാ വ്രതമേതന്മുഹൂര്ത്തകമ്

ഉറങ്ങുന്നവരെ കാണാൻ പാടില്ല; ഈ വ്രതം ഒരു നിമിഷം മാത്രമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

കൃത്വാ നിഷ്കണ്ടകം രാജ്യം ദത്ത്വാ പംചത്വമാഗതഃ 137.

കണ്ടകങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത രാജ്യം സൃഷ്ടിച്ച് അതു കൈമാറി, അവൻ അഞ്ചാമത്തെ അവസ്ഥയിലേക്കു പോയി.

മനുനാ വൈ കൃതോ ധര്മ ഏഷ നൈവ ന ദൃശ്യതേ 137.

ഈ ധർമ്മം മനുവാണ് സ്ഥാപിച്ചത്; ഇതിന് മറ്റെവിടെയും കാണാനാവില്ല.

യത്തദാ ചിന്തിതം പൂര്വം ദ്രഷ്ടുകാമേന താം പ്രിയാമ് 137.

സ്വന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് മുമ്പ് ചിന്തിച്ചതെന്തോ അതാണ്.

അന്യായേന വ്രതം ചീര്ണം സര്വതോ വികൃതം ഭവേത് 137.

അന്യായമായി വ്രതം ആചരിച്ചാൽ അതു മുഴുവനായും ദോഷകരമാകും.

തത്ര ഗോപ്യം കിമസ്തീതി യേന തേ പരിവേദനാ 137.

ഇവിടെ ഒളിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്താണ്, അതിനാലാണ് നിനക്ക് ഈ വിഷമം?

പ്രാശ്നാസി പിശിതാന്നം ച പ്രാവാരാന്ഭൂഷണാനി ച

നീ മാംസം, പാകംചെയ്ത ഭക്ഷണം, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവയും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ഗച്ഛസ്യനാരതം രാജന് കിം സ്ഥിതം ച മയാ വിനാ 137.

രാജാവേ, നീ ഒരുനിമിഷവും നിൽക്കാതെ പോകുന്നു; ഞാൻ കൂടെ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ എന്താണ് ശേഷിക്കുന്നത്?

പ്രത്യുവാച പ്രിയം വാക്യം രാജാനം ധര്മവാദിനമ് 137.

ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച രാജാവിനോട് അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം മറുപടി പറഞ്ഞു.

സമം മഹിഷ്യാ ചാചമ്യ ക്ഷണം വിശ്രമ്യ പാര്ഥിവഃ 137.

രാജാവും ഭാര്യയും ചേർന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചു, ഒരു നിമിഷം വിശ്രമിച്ചു.

ഉവാച മധുരം വാക്യം പുത്രം പുത്രവതാം വരഃ 137.

മക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അച്ഛൻ മകനോട് മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തതഃ പിതുര്വചഃ ശ്രുത്വാ രാജപുത്രോ യശസ്വിനി 137.

അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, മഹത്വമുള്ള രാജകുമാരൻ—

ഏവം ഗച്ഛതി കാലേ തു തയോസ്തത്ര വസുന്ധരേ 137.

അങ്ങനെ സമയം കടന്നുപോയപ്പോൾ, അവരെ ഇരുവരും അവിടെയായിരുന്നു, ഭൂമിദേവി.

ഏഹ്യേഹി നാഥ ഗച്ഛാവഃ പശ്യ ഗോപ്യം മനീഷിതമ് 137.

വരൂ, വരൂ, പ്രഭോ, നമുക്ക് പോകാം; രഹസ്യമായ ആഗ്രഹം കാണൂ.

തത്രൈവ മരണം പ്രാപുഃ സര്വസംഗവിവര്ജിതാഃ 137.

അവിടെയേ തന്നെ, എല്ലാവിധ ബന്ധങ്ങളും വിട്ട്, അവർ മരണം പ്രാപിച്ചു.

സര്വസങ്ഗം പരിത്യജ്യ മദ്ഭക്തശ്ചൈവ ജായതേ 137.

എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഒരാൾ എന്റെ ഭക്തനാകുന്നു.

ശ്വേതദ്വീപം തതഃ പ്രാപ്തൌ ജാനീഹി ത്വം വസുന്ധരേ 137.

അതിനുശേഷം അവർ ശ്വേതദ്വീപിൽ എത്തി; ഇത് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, ഭൂമിദേവി.

തതസ്തുഷ്ടോഽസ്മ്യഹം ഭദ്രേ സൂര്യസ്യ സുമഹൌജസഃ

അപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്, ഭദ്രേ, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനിൽ.

പുണ്യം സൌകരവേ കൃത്വാ സുദുഷ്കരതരം മഹത് 137.

വരാഹാവതാരത്തിൽ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ മഹത്തായ പുണ്യകൃത്യം ചെയ്തശേഷം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ തീര്ഥമാഹാത്മ്യേ സൌകരവേ ഗൃധ്രജമ്ബൂകാഖ്യാനേ ആദിത്യവരപ്രദാനാദികം നാമ സപ്തത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്വചനത്തിൽ, തീർത്ഥമാഹാത്മ്യത്തിൽ, വരാഹാവതാരത്തിലെ ഗൃധ്രനും ജമ്പൂകനും സംബന്ധിച്ച കഥയും, ആദിത്യന്റെ വരം നൽകിയതും ഉൾപ്പെടുന്ന നൂറ്റിമുപ്പത്തേഴാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ ഖംജരീടോപാഖ്യാനമ് ഏതത്പുണ്യതമം ശ്രുത്വാ രമ്യേ സൌകരവേ തദാ

ഇനി ഖഞ്ചരീടപക്ഷിയുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നു; ആ മനോഹരമായ വരാഹക്ഷേത്രത്തിൽ ഈ ഏറ്റവും പുണ്യമായ കഥ കേട്ടപ്പോൾ—

തതഃ കമലപത്രാക്ഷീ സര്വധര്മവിദാം വരാ

അതിനുശേഷം, കമലദളനേത്രയുള്ളവളും എല്ലാ ധർമ്മജ്ഞന്മാരിലും ശ്രേഷ്ഠയുമായവളും—

പുനഃ പപ്രച്ഛ തം ദേവം വിസ്മയാവിഷ്ടമാനസാ

വിസ്മയഭരിതമായ മനസ്സോടെ, അവൾ വീണ്ടും ആ ദേവനോട് ചോദിച്ചു.

അകാമാന്മ്രിയമാണസ്യ മാനുഷത്വമജായത

ആഗ്രഹമില്ലാതെ മരിക്കുന്നവന് മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കും.