വരാഹപുരാണമ്

തത്രൈകസ്ഥം ജഗത് കൃത്സ്നം പ്രവിഭക്തമനേകധാ । ദദര്ശ സ മുനിര്ദേവി വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ ।। ൧൧.

അവിടെ, ഒരു സ്ഥലത്ത്, ആ മുനി മുഴുവൻ ലോകം പലവിധത്തിൽ വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നതും, അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നും കാണിച്ചു, ദേവിയേ.

ജഗാമ ശിരസാ ദേവം കൃതാഞ്ജലിരഥാബ്രവീത് । യദി മേ വരദോ ദേവോ ഭൂയാദ് ഭക്തസ്യ കേശവ ।। ൧൧.

അവൻ തലകൂപ്പി ദൈവത്തെ നമസ്കരിച്ചു, കൈകൾ ചേർത്ത് പറഞ്ഞു: 'ദൈവം എനിക്ക് വരം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, കേശവനേ, അത് നിന്റെ ഭക്തനു വേണ്ടി ആയിരിക്കട്ടെ.'

ഇദാനീമേഷ നൃപതിര്യഥാ സബലവാഹനഃ । മമാശ്രമേ കൃതാഹാരഃ ശ്വഃ പ്രയാതാ സ്വകം ഗൃഹമ് ।। ൧൧.

ഇപ്പോൾ ഈ രാജാവ്, തന്റെ സേനയും വാഹനങ്ങളും സഹിതം, എന്റെ അശ്രമത്തിൽ അഹാരം കഴിച്ച്, നാളെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകട്ടെ.

ഇത്യുക്തസ്തസ്യ ദേവേശോ വരദഃ സംബഭൂവ ഹ । ചിത്തസിദ്ധിം ദദൌ തസ്മൈ മണിം ച സുമഹാപ്രഭമ് ।। ൧൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ, അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവനായി മാറി, അവനു മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണവും അതിമഹത്വമുള്ള ഒരു മാണിക്യവും നൽകി.

തം ദത്ത്വാഽന്തര്ദധേ ദേവഃ സ ച ഗൌരമുഖോ മുനിഃ । ജഗാമ ചാശ്രമം പുണ്യം നാനാ ഋഷിനിഷേവിതമ് ।। ൧൧.

അവയെ നൽകിക്കൊണ്ട് ദേവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി; ഗൗരമുഖമുനി തന്റെ പുണ്യമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക്, അനേകം ഋഷിമാർക്കൊപ്പം, പോയി.

തത്ര ഗത്വാ സ വിപ്രേന്ദ്രശ്ചിന്തയമാസ വൈ മുനിഃ । ഹിമവച്ഛിഖരാകാരം മഹാഭ്രമിവ ചോന്നതമ് । ശശാങ്കരശ്മിസങ്കാശം ഗൃഹം വൈ ശതഭൂമികമ് ।। ൧൧.

അവിടെ എത്തിയ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ, ആ മുനി, ഹിമാലയത്തിന്റെ ശിഖരത്തെ പോലെ, വലിയ മേഘം പോലെ ഉയർന്ന, ചന്ദ്രനിന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന, നൂറു നിലകളുള്ള ഒരു ഭവനം ചിന്തിച്ചു.

താദൃശാനാം സഹസ്ത്രാണി ലക്ഷകോട്യശ്ച സര്വശഃ । ഗൃഹാണി നിര്മമേ വിപ്രോ വിഷ്ണോര്ലബ്ധവരസ്തദാ ।। ൧൧.

വിഷ്ണുവിൽ നിന്ന് അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ അപ്പോഴെല്ലാം അത്തരം ഭവനങ്ങൾ ആയിരങ്ങൾ, ലക്ഷങ്ങൾ, കോടികൾ എന്നിങ്ങനെ അനേകം സൃഷ്ടിച്ചു.

പ്രാകാരാണി തതോപാന്തേ തല്ലഗ്നോദ്യാനകാനി ച । കോകിലാകുലഘുഷ്ടാനി നാനാദ്വിജവരാണി ച । ചമ്പകാശോകപുന്നാഗനാഗകേശരവന്തി ച ।। ൧൧.

അവയുടെ ചുറ്റും മതിലുകളും അതിനോട് ചേർന്നതായുള്ള തോട്ടങ്ങളും, കുയിലുകളുടെ മധുരഗാനവും വിവിധ ശ്രേഷ്ഠ പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും, ചമ്പക, അശോക, പുന്നാഗ, നാഗ, കേശര എന്നീ മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും ഉണ്ടാക്കി.

നാനാജാത്യസ്തഥാ വൃക്ഷാ ഗൃഹോദ്യാനേഷു സര്വശഃ । ഹസ്തിനാം ഹസ്തിശാലാശ്ച തുരഗാണാം ച മന്ദുരാഃ ।। ൧൧.

ആ ഭവന-തോട്ടങ്ങളിൽ വിവിധതരം മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു; ആനകൾക്കായി ആനശാലകളും കുതിരകൾക്കായി പാചകശാലകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചകാര സംചയാന് വിപ്രോ നാനാഭക്ഷ്യാണി സര്വശഃ । ഭക്ഷ്യം ഭോജ്യം തഥാ ലേഹ്യം ചോഷ്യം ബഹുവിധം തഥാ । ചകാരാന്നാദ്യനിചയം ഹേമപാത്ര്യശ്ച സര്വതഃ ।। ൧൧.

ബ്രാഹ്മണൻ എല്ലാ തരത്തിലുള്ള ഭക്ഷണങ്ങൾ, ഭക്ഷ്യങ്ങൾ, ഭോജ്യങ്ങൾ, ലേഹ്യങ്ങൾ, ഉഷ്യങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ പലവിധം, പാചകിച്ച അന്നം heaps, എല്ലാം സ്വർണപാത്രങ്ങളിൽ നിറച്ചു.

ഏവം കൃത്വാ സ വിപ്രസ്തു രാജാനം ഭൂരിതേജസമ് । ഉവാച സര്വസൈന്യാനി പ്രവിശന്തു ഗൃഹാനിതി ।। ൧൧.

ഇങ്ങനെ എല്ലാം ഒരുക്കിയ ശേഷം ബ്രാഹ്മണൻ അതിമഹത്വമുള്ള രാജാവിനോട്, "നിന്റെ എല്ലാ സൈന്യങ്ങളും ഈ ഭവനങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞു.

ഏവമുക്തസ്തതോ രാജാ തദ്ഗൃഹം പര്വതോപമമ് । പ്രവിവേശാന്തരേഷ്വന്യേ ഭൃത്യാ വിവിശുരാശു വൈ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ രാജാവ് ആ പർവതത്തെപ്പോലെയുള്ള ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; മറ്റു ഭൃത്യന്മാർ അതിന്റെ അകത്തെ ഭാഗങ്ങളിൽ വേഗത്തിൽ കടന്നു.

തതസ്തേഷു പ്രവിഷ്ടേഷു തദാ ഗൌരമുഖോ മുനിഃ । പ്രഗൃഹ്യ തം മണിം ദിവ്യം രാജാനം ചേദമബ്രവീത് ।। ൧൧.

അവരൊക്കെ അകത്ത് കടന്നതോടെ ഗൗരമുഖമുനി ആ ദിവ്യമായ മാണിക്യത്തെ എടുത്തു, രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

മജ്ജനാഭ്യവഹാരാര്ഥം പഥി ശ്രമകൃതേ തഥാ । വിലാസിനീസ്തഥാ ദാസാന് പ്രേഷയിഷ്യാമി തേ നൃപ ।। ൧൧.

നിന്റെ സ്നാനത്തിനും ഭക്ഷണത്തിനും യാത്രയുടെ ക്ഷീണശമനത്തിനും വേണ്ടി, രാജാവേ, ഞാൻ നിനക്ക് യുവതികളും ദാസന്മാരും അയയ്ക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ സ വിപ്രേന്ദ്രസ്തം മണിം വൈഷ്ണവം ശുഭമ് । ഏകാന്തേ സ്ഥാപയാമാസ രാജ്ഞസ്തസ്യ പ്രപശ്ചതഃ ।। ൧൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ ആ ശുഭമായ വൈഷ്ണവമാണിക്യത്തെ രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ, ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് വെച്ചു.

തസ്മിന് സ്ഥാപിതമാത്രേ തു മണൌ ശുദ്ധസമപ്രഭേ । നിശ്ചേരുര്യോഷിതസ്തത്ര ദിവ്യരൂപാഃ സഹസ്ത്രശഃ ।। ൧൧.

ആ ശുദ്ധവും തിളങ്ങുന്നതുമായ മാണിക്യം വെച്ചതോടെ, അപ്പോൾ തന്നെ ആയിരക്കണക്കിന് ദിവ്യരൂപമുള്ള സ്ത്രീകൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സുകുമാരാങ്ഗരാഗാദ്യാഃ സുകുമാരവരാങഗനാഃ । സുകപോലാഃ സുചാര്വ്യങ്ഗ്യഃ സുകേശാന്താഃ സുലോചനാഃ । കാശ്ചിത്സൌവര്ണപാത്രീശ്ച ഗൃഹീത്വാ സംപ്രതസ്ഥിരേ ।। ൧൧.

അവരിൽ ചിലർ വളരെ സുന്ദരമായ ശരീരഭാഗങ്ങൾ, മനോഹരമായ കവിളുകൾ, ആകർഷകമായ രൂപം, നല്ല മുടി, മനോഹരമായ കണ്ണുകൾ എന്നിവയുള്ളവരായിരുന്നു; ചിലർ സ്വർണപാത്രങ്ങൾ എടുത്ത് പുറപ്പെട്ടു.

ഏവം യോഷിദ്ഗണാസ്തത്ര നരാഃ കര്മകരാസ്തഥാ । നിര്ജഗ്മുസ്തസ്യ നൃപതേഃ സര്വേ ഭൃത്യാ നൃപസ്യ ഹ । കേവലം ഭോജനം പൂര്വം പരിധാനം ച സര്വശഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ സ്ത്രീകളുടെയും പുരുഷഭൃത്യന്മാരുടെയും കൂട്ടങ്ങൾ, രാജാവിന്റെ എല്ലാ ഭൃത്യന്മാരും, ഭക്ഷണവും വസ്ത്രങ്ങളും മാത്രം എടുത്ത് പുറത്തു പോയി.

താഃ സ്ത്രിയഃ സര്വഭൃത്യാനാം രാജമാര്ഗേണ മജ്ജനമ് । ദദുസ്തേ ച നരാശ്വാനാം ഹസ്തിനാം ച ത്വരാന്വിതാഃ ।। ൧൧.

അവ സ്ത്രീകൾ രാജമാർഗത്തിൽ എല്ലാ ഭൃത്യന്മാർക്കും, പുരുഷന്മാർക്കും, കുതിരകൾക്കും, ആനകൾക്കും വേഗത്തിൽ സ്നാനം നൽകി.

നാനാവിധാനി തൂര്യാണി തത്രാവാദ്യന്ത സര്വശഃ । മജ്ജനേ നൃപതേസ്തത്ര നനൃതുശ്ചാന്യയോഷിതഃ । അപരാശ്ച ജഗുസ്തത്ര ശക്രസ്യേവ പ്രമജ്ജതഃ ।। ൧൧.

അവിടെ വിവിധതരം വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു; രാജാവ് സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾ മറ്റു സ്ത്രീകൾ നൃത്തം ചെയ്തു, മറ്റുള്ളവർ പാടുകയും ചെയ്തു, ഇന്ദ്രൻ സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾപോലെയാണ്.

ഏവം ദിവ്യോപചാരേണ സ്നാത്വാ രാജാ മഹാമനാഃ । ചിന്തയാമാസ രാജേന്ദ്രോ വിസ്മയാവിഷ്ടചേതനഃ । കിമിദം മുനിസാമര്ഥ്യം തപസോ വാഽഥ വാ മണേഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ ദിവ്യമായ സേവനം ലഭിച്ച് മഹാമനസ്സുള്ള രാജാവ് സ്നാനം ചെയ്തു; അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ രാജാധിപൻ ചിന്തിച്ചു: "ഇത് മുനിയുടെ ശക്തിയോ, തപസ്സിന്റെ ഫലമോ, അല്ലെങ്കിൽ മാണിക്യത്തിന്റെ മഹത്വമോ?"

ഏവം സ്നാത്വാ ശുഭേ വസ്ത്രേ പരിധായോത്തമേ തഥാ । വിവിധാന്നം തു വിധിനാ ബുഭുജേ സ നൃപോത്തമഃ ।। ൧൧.

അങ്ങനെ സ്നാനം കഴിച്ച്, ശുഭമായും ഉത്തമമായും വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, നിയമാനുസൃതമായി വിവിധതരം അന്നങ്ങൾ ആ രാജാവ് ആസ്വദിച്ചു.

/50 യഥാ ച നൃപതേഃ പൂജാ കൃതാ തേന മഹര്ഷിണാ । തദ്വദ് ഭൃത്യജനസ്യാപി ചകാര മുനിസത്തമഃ ।। ൧൧.

രാജാവിനായി മഹർഷി പൂജ നടത്തിയതുപോലെ, ആ മഹാമുനി രാജാവിന്റെ ഭൃത്യന്മാരെയും ആദരിച്ചു.

യാവത് സ രാജാ ബുഭുജേ സഭൃത്യബലവാഹനഃ । താവദസ്തഗിരിം ഭാനുര്ജഗാമാരുണസപ്രഭഃ ।। ൧൧.

രാജാവ് ഭൃത്യന്മാരും സേനയും വാഹനങ്ങളുമൊത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന സമയത്ത്, ചുവന്ന പ്രകാശം നിറഞ്ഞ സൂര്യൻ അസ്തമയ പർവതത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

തതസ്തു രാത്രിഃ സമപദ്യതാഽധുനാ ശരച്ഛശാങ്കോജ്ജ്വലഋക്ഷമണ്ഡിതാ । കരോതി രാഗം സ ച രോഹിണീധവഃ സുസങ്ഗതം സൌമ്യഗുണേഷു താപി ച ।। ൧൧.

അതിനുശേഷം, ശരത്കാല ചന്ദ്രനും തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളും അലങ്കരിച്ച രാത്രിയെത്തി; രോഹിണിയുടെ ഭർത്താവായ ചന്ദ്രൻ, സൌമ്യഗുണങ്ങളുമായി ചേർന്ന്, മൃദുവായ പ്രകാശം പടർന്നു.

ഭൃഗൂദ്വഹഃ കൃഷ്ണതരാംശുഭാനുനാ സഹോദ്യതോ ദൈത്യഗുരുഃ സുരാധിപഃ । അഥാന്തരാത്പക്ഷഗതോ ന രാജതേ സ്വഭാവയോഗേന മതിസ്തു ദേഹിനാമ് ।। ൧൧.

ഭൃഗുവിന്റെ മഹത്വവും, ദേവതാദിപതിയും, ദൈത്യഗുരുവും കറുത്ത കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യനോടൊപ്പം ഉയർന്നു; പക്ഷഗതിയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവർ തിളങ്ങുന്നില്ല, സ്വഭാവം പ്രകാരം ജീവികളുടെ മനസ്സുകൾ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്നു.

സുരക്തതാം ഭൂമിസുതശ്ച മുഞ്ചതേ രാഹുഃ സിതീ ചന്ദ്രമസോംശുഭിഃ സിതൈഃ । മുക്തഃ സ്വഭാവോ ജഗതഃ സുരാസുരൈ- രനുസ്വഭാവോ ബലവാന് സുകൃന്നൃപഃ ।। ൧൧.

ഭൂമിയുടെ പുത്രൻ തീവ്രമായ ചുവപ്പ് വിട്ടുനിൽക്കുന്നു; രാഹു, ചന്ദ്രന്റെ വെളുത്ത കിരണങ്ങൾ കൊണ്ടു മോചിതനാകുന്നു; ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവം ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും പാലിക്കപ്പെടുന്നു; സത്കർമ്മം ചെയ്യുന്ന രാജാവ് സ്വഭാവം കൊണ്ടു ശക്തനാണ്.

സിതേശ്വരാഖ്യാപിതരശ്മിമണ്ഡലേ സൂര്യത്വസിദ്ധാന്തകഷേവ നിര്മലേ । കരോതി കേതുര്ന പരേ മഹത്തമ- സ്തദാ കുശീലേഷു ഗതിശ്ച നിര്മലാ ।। ൧൧.

വെളുത്ത ദേവതയുടെ കിരണമണ്ഡലത്തിൽ, സൂര്യസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ശുദ്ധതപോലെ, കേതു വലിയ അന്ധകാരമുണ്ടാക്കുന്നില്ല; അപ്പോൾ, പ്രാവീണ്യമുള്ളവരുടെ സഞ്ചാരം വ്യക്തമാണ്.

ബുധോച്ചബുദ്ധിര്ജഗതോ വിഭാവയന് രരാജ രാജ്ഞോ തനയഃ സ്വകര്മഭിഃ । ഭൃതേച്ഛകഃ കക്ഷവിവാഹിതശ്ചിരം ഭവേദിയം സാധുഷു സമ്മിതിര്ധ്രുവമ് ।। ൧൧.

ബുധന്റെ ഉയർച്ചകൊണ്ട് ബുദ്ധി വർദ്ധിച്ച രാജാവിന്റെ പുത്രൻ, തന്റെ സത്കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ട് ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു; ഭൃത്യന്മാരുടെ ആഗ്രഹം ദീർഘകാലം അടുത്ത് നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, സത്പുരുഷന്മാരിൽ അത് ഉറപ്പായും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു.