വരാഹപുരാണമ്

ഏവം വൈ മാനുഷോ ഭൂത്വാ അപരാധവിവര്ജിതഃ

ഇങ്ങനെ മനുഷ്യനായി ജനിച്ച്, പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതെ—

യേ മൃതാസ്തസ്യ ക്ഷേത്രസ്യ സൌകരസ്യ പ്രഭാവതഃ

ആ സൌകരക്ഷേത്രത്തിൽ മരിക്കുന്നവർക്ക്, അവിടുത്തെ മഹത്വം കൊണ്ടു—

ത്യക്ത്വാ കലേവരം തൂര്ണം ശ്വതേദ്ദ്വീപം പ്രയാന്തി തേ

ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, അവർ വേഗത്തിൽ ശ്വേതദ്വീപിലേക്ക് പോകുന്നു.

തീര്ഥേഷു തേഷു സ്നാതശ്ച യാം പ്രാപ്നോതി പരാം ഗതിമ്

അവിടെയുള്ള തീർത്ഥങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ നേടുന്ന പരമഗതി—

ശൃണു പുണ്യം തത്ര ഭദ്രേ പ്രാപ്നോതി പരമം നരഃ ൧൩൭.

അവിടെ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം കേൾക്കൂ, ഭാഗ്യവതിയേ; മനുഷ്യൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു.

വൈശാഖ ദ്വാദശീം പ്രാപ്യ സ്നായാദ്യോ വിധിപൂര്വകമ്

വൈശാഖമാസത്തിലെ ദ്വാദശി ദിവസം, വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ—

ധനധാന്യസമൃദ്ധോ ഹി ജായതേ വിപുലേ കുലേ

അവൻ ധന്യവും ധാന്യസമൃദ്ധിയുള്ള വലിയ കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കുന്നു.

അപരാധം വര്ജയതി ദീക്ഷിതശ്ചൈവ ജായതേ

അവൻ തെറ്റുകൾ ഒഴിവാക്കി, ദീക്ഷിതനായി ജനിക്കുന്നു.

തീര്ത്വാ ചക്ര ഗദാശംഖപദ്മപാണിശ്ചതുര്ഭുജഃ

ചക്രം, ഗദ, ശംഖ്, താമരപ്പൂ കൈവശം വച്ച നാലു കൈകളോടെ, അവൻ അതിനെ കടന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ചക്രതീര്ഥേ വിശാലാക്ഷി മരണേ കൃതകൃത്യതഃ

വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, ചക്രതീർത്ഥത്തിൽ മരിക്കുന്നവൻ ജീവിതലക്ഷ്യം നേടിയവനാണ്.

ശിരസ്യഞ്ജലിമാധായ ശ്ലക്ഷ്ണമേതദുവാച ഹ

തലയിൽ കൈകൂപ്പി, അവൻ മൃദുവായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ഏതദാചക്ഷ്വ തത്ത്വേന പരം കൌതൂഹലം ഹി മേ

ഇത് സത്യമായി പറയൂ; എനിക്ക് അതിൽ വലിയ കൗതുകം ഉണ്ട്.

ഉവാച വാക്യം മേദിന്യാഃ മേഷദുന്ദുഭിനിഃസ്വനഃ

ആ മേശദുണ്ടുഭി പോലെ മുഴങ്ങുന്ന വാക്കുകൾ അവൻ ഭൂമിയോട് പറഞ്ഞു.

തസ്യ വൈ കാരണം യേന തേന ചാരാധിതോസ്മ്യഹമ്

ഇതിന്റെ കാരണം, അതിലൂടെ ഞാൻ ആരാധിക്കപ്പെട്ടത്, അതു അവനാൽ തന്നെയാണ്.

ദര്ശിതശ്ച മയാ ഹ്യാത്മാ യോ ഹി ദേവേഷു ദുര്ലഭഃ ൧൩൭.

ദേവന്മാർക്കും പ്രാപിക്കാനാവാത്ത എന്റെ സ്വരൂപം ഞാൻ അവനു കാണിച്ചുതന്നു.

മാം സ ദ്രഷ്ടും ന ശക്നോതി മമ തേജഃപ്രമോഹിതഃ

എന്റെ തേജസ്സാൽ അവൻ ഭ്രമിതനായി, എന്നെ കാണാൻ അവനു കഴിയുന്നില്ല.

ന ശക്നോതി തഥാ വക്തും ഭീരുഃ സന്ത്രസ്തലോചനഃ

ഭയത്താൽ കണ്ണുകൾ വിറയക്കുന്നവൻ, അങ്ങനെ സംസാരിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല.

വാണീം സൂക്ഷ്മാം സമാദായ സ സോമോ ചോദിതോ മയാ

സൂക്ഷ്മമായ വാക്കുകൾ എടുത്ത്, ആ സോമൻ എന്റെ പ്രേരണയാൽ—

ബ്രൂഹി തത്വേന മേ സോമ യത്തേ മനതി വര്ത്തതേ

സോമാ, നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് സത്യമായി എന്നോട് പറയൂ.

മമ വാക്യം തതഃ ശ്രുത്വാ ഗ്രഹാണാം പ്രവരേശ്വരഃ

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ഗ്രഹങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഇശ്വരൻ—

ഭഗവന് യദി തുഷ്ടോഽസി മമ ചാത്ര ഗതഃ പ്രഭോ

പ്രഭോ, നീ എനിക്ക് സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, എന്റെ കാരണത്താൽ ഇവിടെ വന്നതാണെങ്കിൽ—

യാവല്ലോകാ ധരിഷ്യന്തി താവത്ത്വയി ജനാര്ദന

ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത്രയും കാലം, ജനാർദ്ദനാ, ഞാൻ നിന്നിൽ നിലനില്ക്കട്ടെ.

യച്ചാപി മമ തദ്രൂപം ത്വയാ സംസ്ഥാപിതം പ്രഭോ

പ്രഭോ, നീ സ്ഥാപിച്ച എന്റെ ആ രൂപം എങ്ങനെയാണോ—

സോമ ഇത്യേവ യജ്ഞേഷു പിബന്തു മമ ബ്രാഹ്മണാഃ

യാഗങ്ങളിൽ എന്റെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ സോമം മാത്രം പാനമാക്കട്ടെ.

ക്ഷീണസ്തത്ര ത്വമാവസ്യാം തത്ര പിണ്ഡപിതൃക്രിയാഃ ൧൩൭.

അവസ്യാമാവിൽ നീ ക്ഷീണിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ പിണ്ഡംകൊണ്ട് പിതൃകർമ്മകൾ നടത്തപ്പെടുന്നു.

അധര്മേ ച ന മേ ബുദ്ധിര്ഭവേദ്വിഷ്ണോ കദാചന। പതിത്വം ചാഥ ഗച്ഛേയമോഷധീനാം തഥാ കുരു

വിഷ്ണുവേ, എപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് അന്യായത്തിലേക്ക് തിരിയരുതേ. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ ഞങ്ങൾ ഔഷധികളായി വീഴട്ടെ, അതിന് സമ്മതം.

യദി തുഷ്ടോ മഹാദേവ ആദിമധ്യാന്ത വര്ജിതഃ

ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാത്ത മഹാദേവാ, നിങ്ങൾ സന്തോഷിച്ചാൽ,

തതഃ സോമവചഃ ശ്രുത്വാ തത്രൈവാന്തര്ഹിതോഽഭവമ്

അപ്പോൾ സോമന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ ഞാൻ അവിടെയേയ്ക്ക് അദൃശ്യനായി.

പ്രാപ്താ ച പരമാ സിദ്ധിഃ സോമതീര്ഥേഽന്യദുര്ല്ലഭാ

സോമതീർത്ഥത്തിൽ, മറ്റൊരിടത്തും കിട്ടാനാകാത്ത പരമസിദ്ധി അവിടെ ലഭിച്ചു.