വരാഹപുരാണമ്

നഷ്ടസംജ്ഞോ ഹതജ്ഞാനോ നഷ്ടയോഗബലോഽബലഃ

അവന്റെ ബോധവും ജ്ഞാനവും നശിച്ചു, യോഗബലം ഇല്ലാതായി, അവൻ ശക്തിയില്ലാതായി.

കിമിദം തിഷ്ഠസേ രുദ്ര കശ്മലേന സമാവൃതഃ

രുദ്രാ, നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി നിൽക്കുന്നത്?

ത്വം വൈശാഖ്യം വിയോഗം ച ത്വം യോനിസ്ത്വം പരായണമ്

വൈശാഖ മാസത്തിലെ വേർപാടും, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭവും, അന്തിമാശ്രയവും എല്ലാം നീയാണല്ലോ.

കിം ന ബുധ്യതി ചാത്മാനം ഗണൈഃ പരിവൃതോ ഭവാന്

നിന്റെ അനുചരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിട്ടും നീ എങ്ങനെ തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല?

തന്മമാചക്ഷ്വ തത്ത്വേന യത്പൃഷ്ടോസി മയാ ഭവാന്

അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ചോദിച്ചതു സത്യമായി നീ എനിക്ക് പറയൂ.

തവ ചൈവ പ്രിയാര്ഥായ യേനാഹമിഹ ചാഗതഃ

നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ കാരണത്താലാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്.

ഉവാച മധുരം വാക്യം പാപസന്തപ്തലോചനഃ

പാപത്തിൽ കത്തിയ കണ്ണുകളോടെ, അവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ദേവം നാരായണം ചൈകം സര്വലോകമഹേശ്വരമ് 136.

എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും മഹേശ്വരനായ ഏകദേവൻ നാരായണനാണ്.

ലബ്ധോ യോഗശ്ച സാങ്ഖ്യം ച ജാതോഽസ്മി വിഗതജ്വരഃ

എനിക്ക് യോഗവും ജ്ഞാനവും ലഭിച്ചു; ഇനി ഞാൻ ദുഃഖമില്ലാതെ ജനിച്ചു.

അഹം ത്വാം തു വിജാനാമി മാം ത്വം ജാനാസി മാധവ

മാധവാ, ഞാൻ നിന്നെ അറിയുന്നു; നീയും എന്നെ അറിയുന്നു.

ബ്രഹ്മാണം തു വിജാനാതി നാവയോരന്തരേണ ഹി

നമ്മളെ തമ്മിൽ വേറെ ആരും അറിയില്ല; ബ്രഹ്മാവിന് പോലും അതിനപ്പുറം അറിയില്ല.

ഏവം മഹ്യം ഹരോ വാക്യമുക്ത്വാ ഭൂതമഹേശ്വരഃ

ഇങ്ങനെ ഭൂതങ്ങളുടെ മഹേശ്വരനായ ഹരൻ എനിക്ക് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തവ വിഷ്ണോ പ്രസാദേന മയാ തത്ത്രിപുരം ഹതമ്

വിഷ്ണോ, നിന്റെ കൃപയാൽ ആ ത്രിപുരം ഞാൻ നശിപ്പിച്ചു.

ബാലവൃദ്ധാ ഹതാസ്തത്ര വിസ്ഫുരന്തോ ദിശോ ദശ

അവിടെ കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടു, പത്തു ദിശകളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി.

പ്രണഷ്ടയോഗമായശ്ച നഷ്ടൈശ്വര്യശ്ച മാധവ

മാധവാ, അവരുടെ യോഗവും മായയും നഷ്ടപ്പെട്ടു; ഐശ്വര്യവും ഇല്ലാതായി.

വിഷ്ണോ തത്ത്വേന മേ ബ്രൂഹി ശോധനം പാപ നാശനമ്

വിഷ്ണോ, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണ മാർഗം സത്യമായി എനിക്ക് പറയൂ.

ഏവം ചിന്താത്മനസ്തസ്യ മയാ രുദ്രസ്യ ഭാഷിതമ്

അവൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു.

മമൈവം വചനം ശ്രുത്വാ ഭഗവാന്പരമേശ്വരഃ 136.

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഭഗവാൻ പരമേശ്വരൻ—

കീദൃശഃ സമലോ വിഷ്ണോ യത്ര ഗച്ഛാമഹേ വയമ്

വിഷ്ണോ, നമ്മൾ പോകേണ്ടതായ സമത്വമുള്ള ആ സ്ഥലം എങ്ങനെയാണ്?

തത്പാപശോധനാര്ഥായ മയാ വാക്യം പ്രഭാഷിതമ്

ആ പാപം ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഞാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

സ്വയം തിഷ്ഠന്തി വൈ തത്ര മനുജാ വിഗതസ്പൃഹഃ

അവിടെ മനുഷ്യർ സ്വയം, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും വിട്ട്, നിലകൊള്ളുന്നു.

തത്ര വര്ഷസഹസ്രാണി ദിവ്യാന്യേവ ദൃഢവ്രതഃ

അവിടെ, ഉറച്ച പ്രതിജ്ഞയോടെ, അവർ ദൈവികമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾ താമസിക്കുന്നു.

ഹതാനാം ചൈവ മാംസാനി യേ ച ഭോജ്യാസ്തവ പ്രിയാഃ

കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ മാംസം, നിനക്കിഷ്ടമായ ഭക്ഷ്യങ്ങൾ—

പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തു സ്ഥിത്വാ ത്വം സമലേ പുനഃ

പൂർണ്ണമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ, നീ വീണ്ടും ശുദ്ധനായി നിലകൊള്ളും.

തത്ര ജ്ഞാസ്യസി ചാത്മാനം ഗൌതമാശ്രമസംസ്ഥിതഃ

അവിടെ, ഗൗതമന്റെ ആശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചുകൊണ്ട്, നീ സ്വയം അറിയും.

സതതം പാപസമ്പന്നം കപാലം ശിരസി സ്ഥിതമ്

എപ്പോഴും പാപം നിറഞ്ഞ ഒരു കപ്പാലം നിന്റെ തലയിൽ ഉറപ്പായി ഇരിക്കും.

ഏവം രുദ്രം വരം ദത്ത്വാ തത്രൈവാന്തര്ഹിതോഽഭവമ്

ഇങ്ങനെ, രുദ്രനു വരം നൽകി, ഞാൻ അവിടെ നിന്നു അപ്രത്യക്ഷനായി.

അതോ ന രോചതേ ഭൂമേ ശ്മശാനം മേ കദാചന 136.

അതിനാൽ, ഭൂമിദേവി, എനിക്ക് ശ്മശാനം ഒരിക്കലും ഇഷ്ടമല്ല.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ ശ്മശാനം മേ ജുഗുപ്സിതമ്

ഭദ്രേ, എനിക്ക് ശ്മശാനം എങ്ങനെ വെറുപ്പാണ് എന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.