വരാഹപുരാണമ്

പരം കൌതൂഹലം ദേവ നിഖിലം വക്തുമര്ഹസി

ദേവാ, എനിക്ക് വലിയ കൗതുകമാണ്; ദയവായി എല്ലാം വിശദമായി പറയണം.

കിന്ത്വത്ര ത്രിഗുണം ദേവ പവിത്രേ ശിവഭാഷിതേ

ശുദ്ധവും മംഗളകരവുമായ ഈ വാക്കുകളിൽ, ദേവാ, ഇവിടെ ത്രിഗുണം എന്താണ്?

കപാലം ഗൃഹ്യ ദേവോഽത്ര ദീപ്തിമന്തം മഹൌജസമ്

ഇവിടെ ദേവൻ ഒരു പ്രകാശമുള്ള ശക്തിയുള്ള കപാലം എടുത്തു.

ശ്മശാനം പദ്മപത്രാക്ഷ രുദ്രസ്യ ച നിശി പ്രിയമ് ശൃണു തത്ത്വേന മേ ദേവി ഇദമാഖ്യാനമുത്തമമ്

താമരപ്പൂക്കണ്ണുള്ളേ, രാത്രിയിൽ ശ്മശാനത്തിൽ, രുദ്രന് പ്രിയമായ സ്ഥലത്ത്, ദേവി, എന്റെ ഈ ഉത്തമമായ കഥ നീ സത്യമായി കേൾക്കു.

അദ്യാപി തേ ന ജാനന്തി ഹ്യനഘേ സംശിതവ്രതാഃ

പാപമില്ലാത്തവളേ, ഇന്ന് പോലും ദൃഢവ്രതന്മാർക്ക് ഇതറിയില്ല.

ഹത്വാ ച ബാലാന്വൃദ്ധാംശ്ച ത്രിപുരേ രൂപിണീഃ സ്ത്രിയഃ

ബാലന്മാരെയും മൂപ്പന്മാരെയും, ത്രിപുര രൂപത്തിലുള്ള സ്ത്രീകളെയും കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.

പ്രണഷ്ടമാനസൈശ്വര്യോ നഷ്ടാ മായാ ച യോഗിനഃ

അവൻ മനസ്സിന്റെ ആധിപത്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു, യോഗിയുടെ മായാശക്തിയും നശിച്ചു.

തത്ര സ്ഥാനേ ശിവോ ഭൂമേ ഗണൈഃ സര്വൈഃ സമാവൃതഃ 136.

അവിടെ, ആ സ്ഥലത്ത്, ശിവൻ എല്ലാ ഗണങ്ങളാലും ചുറ്റപ്പെട്ട് നില്ക്കുന്നു.

തതോ ധ്യാതോ മയാ ദേവി ശങ്കരഃ പുനരേഷ്യതി

പിന്നീട്, ദേവി, ഞാൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ ശങ്കരൻ വീണ്ടും വരും.

നഷ്ടം മായാബലം രുദ്രം സര്വഭൂതമഹേശ്വരമ്

മായാശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട, എല്ലാ ജീവികളുടെ മഹേശ്വരനായ രുദ്രൻ,

നഷ്ടസംജ്ഞോ ഹതജ്ഞാനോ നഷ്ടയോഗബലോഽബലഃ

അവന്റെ ബോധവും ജ്ഞാനവും നശിച്ചു, യോഗബലം ഇല്ലാതായി, അവൻ ശക്തിയില്ലാതായി.

കിമിദം തിഷ്ഠസേ രുദ്ര കശ്മലേന സമാവൃതഃ

രുദ്രാ, നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി നിൽക്കുന്നത്?

ത്വം വൈശാഖ്യം വിയോഗം ച ത്വം യോനിസ്ത്വം പരായണമ്

വൈശാഖ മാസത്തിലെ വേർപാടും, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭവും, അന്തിമാശ്രയവും എല്ലാം നീയാണല്ലോ.

കിം ന ബുധ്യതി ചാത്മാനം ഗണൈഃ പരിവൃതോ ഭവാന്

നിന്റെ അനുചരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിട്ടും നീ എങ്ങനെ തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല?

തന്മമാചക്ഷ്വ തത്ത്വേന യത്പൃഷ്ടോസി മയാ ഭവാന്

അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ചോദിച്ചതു സത്യമായി നീ എനിക്ക് പറയൂ.

തവ ചൈവ പ്രിയാര്ഥായ യേനാഹമിഹ ചാഗതഃ

നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ കാരണത്താലാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്.

ഉവാച മധുരം വാക്യം പാപസന്തപ്തലോചനഃ

പാപത്തിൽ കത്തിയ കണ്ണുകളോടെ, അവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ദേവം നാരായണം ചൈകം സര്വലോകമഹേശ്വരമ് 136.

എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും മഹേശ്വരനായ ഏകദേവൻ നാരായണനാണ്.

ലബ്ധോ യോഗശ്ച സാങ്ഖ്യം ച ജാതോഽസ്മി വിഗതജ്വരഃ

എനിക്ക് യോഗവും ജ്ഞാനവും ലഭിച്ചു; ഇനി ഞാൻ ദുഃഖമില്ലാതെ ജനിച്ചു.

അഹം ത്വാം തു വിജാനാമി മാം ത്വം ജാനാസി മാധവ

മാധവാ, ഞാൻ നിന്നെ അറിയുന്നു; നീയും എന്നെ അറിയുന്നു.

ബ്രഹ്മാണം തു വിജാനാതി നാവയോരന്തരേണ ഹി

നമ്മളെ തമ്മിൽ വേറെ ആരും അറിയില്ല; ബ്രഹ്മാവിന് പോലും അതിനപ്പുറം അറിയില്ല.

ഏവം മഹ്യം ഹരോ വാക്യമുക്ത്വാ ഭൂതമഹേശ്വരഃ

ഇങ്ങനെ ഭൂതങ്ങളുടെ മഹേശ്വരനായ ഹരൻ എനിക്ക് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തവ വിഷ്ണോ പ്രസാദേന മയാ തത്ത്രിപുരം ഹതമ്

വിഷ്ണോ, നിന്റെ കൃപയാൽ ആ ത്രിപുരം ഞാൻ നശിപ്പിച്ചു.

ബാലവൃദ്ധാ ഹതാസ്തത്ര വിസ്ഫുരന്തോ ദിശോ ദശ

അവിടെ കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടു, പത്തു ദിശകളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി.

പ്രണഷ്ടയോഗമായശ്ച നഷ്ടൈശ്വര്യശ്ച മാധവ

മാധവാ, അവരുടെ യോഗവും മായയും നഷ്ടപ്പെട്ടു; ഐശ്വര്യവും ഇല്ലാതായി.

വിഷ്ണോ തത്ത്വേന മേ ബ്രൂഹി ശോധനം പാപ നാശനമ്

വിഷ്ണോ, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണ മാർഗം സത്യമായി എനിക്ക് പറയൂ.

ഏവം ചിന്താത്മനസ്തസ്യ മയാ രുദ്രസ്യ ഭാഷിതമ്

അവൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു.

മമൈവം വചനം ശ്രുത്വാ ഭഗവാന്പരമേശ്വരഃ 136.

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഭഗവാൻ പരമേശ്വരൻ—

കീദൃശഃ സമലോ വിഷ്ണോ യത്ര ഗച്ഛാമഹേ വയമ്

വിഷ്ണോ, നമ്മൾ പോകേണ്ടതായ സമത്വമുള്ള ആ സ്ഥലം എങ്ങനെയാണ്?