വരാഹപുരാണമ്

തേന പാത്രം തതഃ കൃത്വാ ശുഭധര്മവിനിശ്ചിതഃ

അതിനാൽ, അതുകൊണ്ട് ഒരു പാത്രം ഉണ്ടാക്കി, സദാചാരത്തിൽ ഉറച്ചവൻ—

നിവേദിതേ പരാ പ്രീതിര്ഭവത്വേതന്മനോഗതമ്

അർപ്പണം ചെയ്തശേഷം എന്റെ മനസ്സിൽ പരമസന്തോഷം ഉണ്ടാകട്ടെ.

യച്ചിന്തിതോഽസി ദേവേശ ഉഗ്രേ തപതി തിഷ്ഠതാ

ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, നീ ശക്തമായ തപസ്സിൽ ഉറച്ചു നിന്നു ചിന്തിച്ചതെന്താണോ—

താവത്താമ്രസ്ഥിതോ ഭൂത്വാ മമ സംസ്ഥോ ഭവിഷ്യസി 129.

നീ താമ്രത്തിൽ നിലകൊണ്ട രൂപത്തിൽ എന്റെ സന്നിധിയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളും.

തത്താമ്രഭാജനേ മഹ്യം ദീയതേ യത്സുപുഷ്കലമ്

താമ്രപാത്രത്തിൽ നിറയെ എനിക്ക് അർപ്പിക്കുന്നതെന്താണോ—

മങ്ഗല്യം ച പവിത്രം ച താമ്രം തേന പ്രിയം മമ

ആ താമ്രം ശുഭവും വിശുദ്ധവുമാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് അത് എനിക്ക് പ്രിയം.

വൈശാഖസ്യ തു മാസസ്യ ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീ

വൈശാഖമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം—

ഏഷ്യസേ മമ ലോകായ ഏവമേതന്ന സംശയഃ

നീ എന്റെ ലോകത്തിൽ എത്തും; ഇങ്ങനെയാണ്, ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല.

ചക്രാദ്വധമഭീപ്സന്വൈ സോഽപി മത്കര്മണി സ്ഥിതഃ

ചക്രംകൊണ്ട് വധിക്കപ്പെടണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് അവനും എന്റെ സേവനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.

ശുക്ലപക്ഷസ്യ സമ്പ്രാപ്താ തസ്യാം ധര്മവിനിശ്ചിതഃ

ശുക്ലപക്ഷം എത്തിയപ്പോൾ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവനായി—

മുഞ്ച മുഞ്ച പ്രഭോ ചക്രമപി വഹ്നിസമപ്രഭമ്

പ്രഭുവേ, അതിവിശാലമായ അഗ്നിപോലെയുള്ള ചക്രം വിടുവിക്കണമേ, വിടുവിക്കണമേ.

തദൈവ ചക്രേണ വിപാടിതോഽസൌ പ്രാപ്തോഽപി മാം ഭാഗവതപ്രധാനഃ രങ്ഗം ച സീസം ത്രപുധാതുസംസ്ഥം കാംസ്യം ച രീതിശ്ച മലസ്തു തേഷാമ്

അപ്പോൾ ചക്രംകൊണ്ട് ഭേദിക്കപ്പെട്ട്, ഭക്തന്മാരിൽ പ്രധാനനായവൻ എന്നെ പ്രാപിച്ചു. രംഗം, സീസം, ത്രപു, കാംസ്യം, ഇരുമ്പ്—ഇവയും ഇവയുടെ സ്വഭാവവും മലിനമാണ്.

താമ്രപാത്രേണ വൈ ഭൂമേ പ്രാപണം യത്പ്രദീയതേ 129.

താമ്രപാത്രത്തിൽ ഭൂമിയിൽ അർപ്പിക്കുന്നതെന്താണോ—

ഏതദ്ഭാഗവതൈഃ കാര്യം മമ പ്രിയകരൈഃ സദാ

എന്റെ പ്രിയഭക്തന്മാരായ ഭാഗവതന്മാർ ഇത് എല്ലായ്പ്പോഴും ചെയ്യണം.

ദീക്ഷിതൈര്വൈ ഭാഗവതൈഃ പാദ്യാര്ഘ്യാദൌ ച ദീയതേ

ദീക്ഷയേറ്റ ഭാഗവതന്മാർ പാദ്യവും അർഘ്യവും തുടങ്ങിയവ അർപ്പിക്കണം.

ദേവി തത്ത്വേന കഥിതഃ കിമന്യത് പരിപൃച്ഛസി ദേവദേവ കഥം സന്ധ്യാം ദീക്ഷിതഃ കുരുതേ വദ

ദേവി, സത്യമായി ഞാൻ ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇനി എന്താണ് ചോദിക്കാൻ ഉള്ളത്? ദേവദേവനേ, ദീക്ഷയേറ്റവൻ സന്ധ്യാ പൂജ എങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു എന്ന് പറയൂ.

കേന മന്ത്രേണ വാ ഭക്തസ്തവ കര്മപരായണഃ ശൃണു മാധവി തത്ത്വേന സന്ധ്യാമന്ത്രമനുത്തമമ്

നിന്റെ ഭക്തൻ, കര്‍മ്മത്തിൽ താല്പര്യമുള്ളവൻ, ഏത് മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഇത് ചെയ്യണം? മാധവീ, സന്ധ്യാമന്ത്രത്തിന്റെ പരമാർത്ഥം കേൾക്കു.

യഥാ വദന്തി വൈ സൂര്യം സന്ധ്യാം പൂര്വാം പരാം തഥാ

സൂര്യനെ എങ്ങനെ പൂജിക്കുന്തോ, അതുപോലെ തന്നെ മുൻപും പിന്നെയും സന്ധ്യയെ അവർ ആരാധിക്കുന്നു.

മുഹൂര്ത്തം ധ്യാനമാസ്ഥായ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

ഒരു മുഹൂർത്തം ധ്യാനത്തിൽ ഇരുന്നു, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

താവദ്വര്ഷസഹസ്രാണി മമ ലോകേ സ മോദതേ

അവൻ എന്റെ ലോകത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ആനന്ദത്തോടെ കഴിയുന്നു.

മന്ത്രഃ – ഭവോദ്ഭവമാദിവ്യക്തരൂപമാദിത്യം സര്വേ ദേവാ ബ്രഹ്മരുദ്രേന്ദ്രാസ്ത്വാം ച

മന്ത്രം: സകല ദേവന്മാരും ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും ഇന്ദ്രനും നീയും, ആദിത്യനേ, ഭവത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച അദൃശ്യരൂപമാണ്.

വയം ദേവമാദിമവ്യക്തരൂപം കൃത്വാ ചാത്മനി ദേവ സംസ്ഥാസ്തഥാപി

ദേവനായി, ആദിമമായ അദൃശ്യരൂപം ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ—

അനേനൈവ ഹി മന്ത്രേണ സന്ധ്യാം കുര്യാത്തു ദീക്ഷിതഃ ।। 129.

ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ദീക്ഷിതൻ സന്ധ്യാവന്ദനം നടത്തണം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ചതുര്വര്ണദീക്ഷാതാമ്രവര്ണനം നാമോനത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹത്തായ വരാഹപുരാണത്തിൽ നാലു വർണ്ണങ്ങളുടെ ദീക്ഷയും താമ്രത്തിന്റെ വിവരണവും ഉള്ള നൂറിനിരുപത്തൊൻപതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ രാജാന്നഭോഗേ പ്രായശ്ചിത്തമ് ഏവം ദീക്ഷാം തതഃ ശ്രുത്വാ നാരായണമുഖാന്മഹീ

ഇനി രാജാവിന്റെ അന്നം കഴിച്ചതിന് പ്രായശ്ചിത്തം. ഇങ്ങനെ ദീക്ഷയെ കുറിച്ച് നാരായണന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് കേട്ട ശേഷം, ഭൂമിദേവി—

ധരണ്യുവാച ശ്രുത്വാഹം തു മഹാഭാഗ ജാതാസ്മി വിമലാ വിഭോ

ഭൂമി പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവ, ഞാൻ ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ശുദ്ധയായിരിക്കുന്നു, പ്രഭോ.

അഹോ ദേവസ്യ മാഹാത്മ്യം ലോകനാഥസ്യ തത്ത്വതഃ

അയ്യോ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥന്റെ മഹത്വം എത്ര വലിയതാണെന്നു സത്യത്തിൽ!

ഏകം മേ പരമം ഗുഹ്യം യദീശ ഹൃദി വര്ത്തതേ

പ്രഭോ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പരമ രഹസ്യം ഉണ്ട്.

ദേവ പൂര്വാപരാധാസ്തേ ദ്വാത്രിംശദപി കീര്തിതാഃ

ദേവാ, നിന്റെ മുൻപും ശേഷവും ചെയ്ത പാപങ്ങൾ, മുപ്പത്തിരണ്ടു എണ്ണവും പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു.