വരാഹപുരാണമ്

ശ്രുതാ മയാ ഭാഗവതാസ്തവ കര്മപരായണാഃ

ഭഗവതഭക്തനേ, നിന്റെ അനുയായികള്‍ നിന്റെ കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ലയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

തവ പ്രാപണകം കൃത്യം കേഷു പാത്രേഷു കാരയേത്

നിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം ചെയ്യേണ്ട കര്‍മ്മം ഏത് പാത്രങ്ങളില്‍ നടത്തണം എന്ന് ചോദിച്ചു.

തതോ ഭൂമേര്വചഃ ശ്രുത്വാ ലോകനാഥോഽബ്രവീദിദമ്

അതിനുശേഷം, ഭൂമിയുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് ലോകനാഥന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

താനി തേ കഥയിഷ്യാമി ത്വയാ മേ പൂര്വപൃച്ഛിതമ് 129.

നീ മുമ്പ് എന്നോട് ചോദിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം.

സര്വാണി താനി ത്യക്ത്വേഹ താമ്രം ച മമ രോചതേ

ഇവിടെയുള്ള അവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട്, താമ്രം എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു.

ഉവാച മധുരം വാക്യം ലോകനാഥം ജനാര്ദ്ദനമ്

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ജനാർദ്ദനനോട് അവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തതോ ഭൂമേര്വചഃ ശ്രുത്വാ അനാദിരപരാജിതഃ

അപ്പോൾ ഭൂമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആദിയില്ലാത്തതും ജയിക്കാനാകാത്തതുമായവൻ—

ശൃണു തത്ത്വേന മേ ഭൂമേ കഥ്യമാനം മയാഽനഘേ

പാപമില്ലാത്ത ഭൂമിദേവി, ഞാൻ സത്യമായി പറയുന്നതു നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കു.

സപ്തയുഗസഹസ്രാണി ആദികാലേഽഥ മാധവി

ആദികാലത്ത്, മാധവി, ഏഴായിരം യുഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പൂര്വം കമലപത്രാക്ഷി ഗുഡാകേശോ മഹാസുരഃ

കമലനയനിയായവളേ, അതിനുമുമ്പ് ഗുഡാകേശൻ എന്ന മഹാസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

തത ആരാധിതസ്തേന വര്ഷാണാം തു ചതുര്ദശ

അവൻ പതിനാലു വർഷം എന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.

അഹം തു തപസാ തുഷ്ടസ്തീവ്രേണ കൃതനിശ്ചയാത്

അവന്റെ ശക്തമായ തപസ്സും ഉറച്ച മനസ്സും കൊണ്ടു ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാശ്രമം മഹാദേവി കിഞ്ചിദേവ സുഭാഷിതമ്

മഹാദേവി, അവന്റെ ആശ്രമം കണ്ടു, കുറച്ച് ശുഭവാക്കുകൾ കേട്ടു—

ചതുര്ബാഹും ച മാം ദൃഷ്ട്വാ മമ കര്മപരായണഃ തം ച ദൃഷ്ട്വാ മയാ പ്രോക്തം പ്രസന്നേനാന്തരാത്മനാ ।। 129.

നാലു കൈകളോടെ ദർശനം നൽകിയ എന്നെയും, എന്റെ കര്‍മ്മങ്ങളിൽ അർപ്പിതനായ അവനെയും കണ്ടു, സന്തോഷപൂർവ്വം ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.

ഗുഡാകേശ മഹാഭാഗ ബ്രൂഹി കിം കരവാണി തേ

ഗുഡാകേശാ, ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയു.

യത്ത്വയാ ചിന്തിതം സൌമ്യ കര്മണാ മനസാ ഗിരാ

സൗമ്യനേ, നീ മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവർത്തിയിലും ആലോചിച്ചതെന്തെങ്കിലും—

ഏവം മമ വചഃ ശ്രുത്വാ ഗുഡകേശോഽബ്രവീദിദമ്

എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഗുഡാകേശൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

യദി തുഷ്ടോഽസി മേ ദേവ സമസ്തേനാന്തരാത്മനാ

ദേവാ, നീ എനിക്ക് ഹൃദയത്തിൽനിന്നും സത്യമായി സന്തോഷിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ—

ചക്രേണ വധമിച്ഛാമി ത്വയാ മുക്തേന കേശവ

കേശവാ, നിന്റെ ചക്രംകൊണ്ടു എന്നെ കൊല്ലണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ചകേണ പാതിതസ്യൈതദ്വസാമാംസാനി കിം ചന

ചക്രംകൊണ്ട് ഞാൻ വീണശേഷം, എന്റെ മാംസവും അസ്ഥിയും എന്ത് ചെയ്യും?

തേന പാത്രം തതഃ കൃത്വാ ശുഭധര്മവിനിശ്ചിതഃ

അതിനാൽ, അതുകൊണ്ട് ഒരു പാത്രം ഉണ്ടാക്കി, സദാചാരത്തിൽ ഉറച്ചവൻ—

നിവേദിതേ പരാ പ്രീതിര്ഭവത്വേതന്മനോഗതമ്

അർപ്പണം ചെയ്തശേഷം എന്റെ മനസ്സിൽ പരമസന്തോഷം ഉണ്ടാകട്ടെ.

യച്ചിന്തിതോഽസി ദേവേശ ഉഗ്രേ തപതി തിഷ്ഠതാ

ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, നീ ശക്തമായ തപസ്സിൽ ഉറച്ചു നിന്നു ചിന്തിച്ചതെന്താണോ—

താവത്താമ്രസ്ഥിതോ ഭൂത്വാ മമ സംസ്ഥോ ഭവിഷ്യസി 129.

നീ താമ്രത്തിൽ നിലകൊണ്ട രൂപത്തിൽ എന്റെ സന്നിധിയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളും.

തത്താമ്രഭാജനേ മഹ്യം ദീയതേ യത്സുപുഷ്കലമ്

താമ്രപാത്രത്തിൽ നിറയെ എനിക്ക് അർപ്പിക്കുന്നതെന്താണോ—

മങ്ഗല്യം ച പവിത്രം ച താമ്രം തേന പ്രിയം മമ

ആ താമ്രം ശുഭവും വിശുദ്ധവുമാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് അത് എനിക്ക് പ്രിയം.

വൈശാഖസ്യ തു മാസസ്യ ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീ

വൈശാഖമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം—

ഏഷ്യസേ മമ ലോകായ ഏവമേതന്ന സംശയഃ

നീ എന്റെ ലോകത്തിൽ എത്തും; ഇങ്ങനെയാണ്, ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല.

ചക്രാദ്വധമഭീപ്സന്വൈ സോഽപി മത്കര്മണി സ്ഥിതഃ

ചക്രംകൊണ്ട് വധിക്കപ്പെടണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് അവനും എന്റെ സേവനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.