വരാഹപുരാണമ്

ഏവം സുമനസോ ദത്ത്വാ ധൂപം ചൈവ നിവേദയേത്

ഇങ്ങനെ പൂക്കള്‍ അര്‍പ്പിച്ച ശേഷം, ധൂപവും അര്‍പ്പിക്കണം.

നമോ നാരായണേത്യുക്ത്വാ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

"നമോ നാരായണ" എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

അമുനാ ചൈവ ധൂപേന ധൂപിതാനി തവാഽനഘ

ഈ ധൂപംകൊണ്ട്, പാപരഹിതനേ, നിന്റെ അര്‍പ്പണങ്ങള്‍ വിശുദ്ധമാകുന്നു.

ഗൃഹാണേമം ച മേ ധൂപം സര്വസംസാരമോക്ഷണമ് 129.

എന്റെ ഈ ധൂപം സ്വീകരിക്കണം; ഇത് എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്നും മോചനം നല്‍കുന്നു.

യഥാവൃത്തം തു ഗൃഹ്ണാമി മമ ഭക്തൈഃ സുഖാവഹമ്

എന്റെ ഭക്തര്‍ അര്‍പ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഞാന്‍ അത് സ്വീകരിക്കുന്നു; അതിലൂടെ അവര്‍ക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കും.

ജാനുസംസ്ഥം തതഃ കൃത്വാ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

അതിനുശേഷം, അതിനെ മുട്ടിന് മുകളില്‍ വെച്ച് ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

മന്ത്രഃ – നമോ ഭഗവതേ തേജതേ വിഷ്ണോ സര്വേ ദേവാസ്ത്വഗ്നിസംസ്ഥാഃ പ്രതിഷ്ഠാ

മന്ത്രം: "നമോ ഭഗവതേ, തേജസ്സുള്ള വിഷ്ണുവേ, എല്ലാ ദേവതകളും അഗ്നിയില്‍ സ്ഥാപിതരാണ്."

മന്ത്രശ്ച – തേജഃ സംസാരാന്മോചയിതും ദേവ ഗൃഹ്ണീഷ്വ ദീപം ദ്യുതിമന്തശ്ച

മന്ത്രം: "ദേവാ, ഈ പ്രകാശമുള്ള ദീപം സ്വീകരിക്കണം; ഇതിലൂടെ ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കട്ടെ."

മാം കരോതി യഥാന്യായം ദീപകം ദദതേ നരഃ

ആര്‍ യോഗ്യമായി ദീപം അര്‍പ്പിക്കുകയോ, അവന്‍ എന്നെ അങ്ങനെ തന്നെ ആക്കട്ടെ.

നാരായണവചഃ ശ്രുത്വാ വിസ്മിതാ ച വസുന്ധരാ

നാരായണന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട്, vasundharā അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ശ്രുതാ മയാ ഭാഗവതാസ്തവ കര്മപരായണാഃ

ഭഗവതഭക്തനേ, നിന്റെ അനുയായികള്‍ നിന്റെ കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ലയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

തവ പ്രാപണകം കൃത്യം കേഷു പാത്രേഷു കാരയേത്

നിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം ചെയ്യേണ്ട കര്‍മ്മം ഏത് പാത്രങ്ങളില്‍ നടത്തണം എന്ന് ചോദിച്ചു.

തതോ ഭൂമേര്വചഃ ശ്രുത്വാ ലോകനാഥോഽബ്രവീദിദമ്

അതിനുശേഷം, ഭൂമിയുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് ലോകനാഥന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

താനി തേ കഥയിഷ്യാമി ത്വയാ മേ പൂര്വപൃച്ഛിതമ് 129.

നീ മുമ്പ് എന്നോട് ചോദിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം.

സര്വാണി താനി ത്യക്ത്വേഹ താമ്രം ച മമ രോചതേ

ഇവിടെയുള്ള അവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട്, താമ്രം എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു.

ഉവാച മധുരം വാക്യം ലോകനാഥം ജനാര്ദ്ദനമ്

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ജനാർദ്ദനനോട് അവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തതോ ഭൂമേര്വചഃ ശ്രുത്വാ അനാദിരപരാജിതഃ

അപ്പോൾ ഭൂമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആദിയില്ലാത്തതും ജയിക്കാനാകാത്തതുമായവൻ—

ശൃണു തത്ത്വേന മേ ഭൂമേ കഥ്യമാനം മയാഽനഘേ

പാപമില്ലാത്ത ഭൂമിദേവി, ഞാൻ സത്യമായി പറയുന്നതു നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കു.

സപ്തയുഗസഹസ്രാണി ആദികാലേഽഥ മാധവി

ആദികാലത്ത്, മാധവി, ഏഴായിരം യുഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പൂര്വം കമലപത്രാക്ഷി ഗുഡാകേശോ മഹാസുരഃ

കമലനയനിയായവളേ, അതിനുമുമ്പ് ഗുഡാകേശൻ എന്ന മഹാസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

തത ആരാധിതസ്തേന വര്ഷാണാം തു ചതുര്ദശ

അവൻ പതിനാലു വർഷം എന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.

അഹം തു തപസാ തുഷ്ടസ്തീവ്രേണ കൃതനിശ്ചയാത്

അവന്റെ ശക്തമായ തപസ്സും ഉറച്ച മനസ്സും കൊണ്ടു ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാശ്രമം മഹാദേവി കിഞ്ചിദേവ സുഭാഷിതമ്

മഹാദേവി, അവന്റെ ആശ്രമം കണ്ടു, കുറച്ച് ശുഭവാക്കുകൾ കേട്ടു—

ചതുര്ബാഹും ച മാം ദൃഷ്ട്വാ മമ കര്മപരായണഃ തം ച ദൃഷ്ട്വാ മയാ പ്രോക്തം പ്രസന്നേനാന്തരാത്മനാ ।। 129.

നാലു കൈകളോടെ ദർശനം നൽകിയ എന്നെയും, എന്റെ കര്‍മ്മങ്ങളിൽ അർപ്പിതനായ അവനെയും കണ്ടു, സന്തോഷപൂർവ്വം ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.

ഗുഡാകേശ മഹാഭാഗ ബ്രൂഹി കിം കരവാണി തേ

ഗുഡാകേശാ, ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയു.

യത്ത്വയാ ചിന്തിതം സൌമ്യ കര്മണാ മനസാ ഗിരാ

സൗമ്യനേ, നീ മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവർത്തിയിലും ആലോചിച്ചതെന്തെങ്കിലും—

ഏവം മമ വചഃ ശ്രുത്വാ ഗുഡകേശോഽബ്രവീദിദമ്

എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഗുഡാകേശൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

യദി തുഷ്ടോഽസി മേ ദേവ സമസ്തേനാന്തരാത്മനാ

ദേവാ, നീ എനിക്ക് ഹൃദയത്തിൽനിന്നും സത്യമായി സന്തോഷിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ—

ചക്രേണ വധമിച്ഛാമി ത്വയാ മുക്തേന കേശവ

കേശവാ, നിന്റെ ചക്രംകൊണ്ടു എന്നെ കൊല്ലണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.