വരാഹപുരാണമ്

മന്ത്രഃ – ശ്രുതിര്ഭാഗവതീ ശ്രേഷ്ഠാ ശ്രുതീ അഗ്നിദ്വിജശ്ച തവ മുഖം നാസേഽശ്വിനൌ നയനേ ചന്ദ്രസൂര്യൌ മുഖം ച ചന്ദ്ര ഇവ ഗാത്രാണി ജഗത്പ്രധാനാനീമം ച ദര്പണം പശ്യ പശ്യ രൂപമ് ।। 128.

മന്ത്രം: 'ശ്രേഷ്ഠമായ ഭാഗവതശാസ്ത്രം ചെവി; അഗ്നിയും ദ്വിജനും വായ്; അശ്വിനികള്‍ മൂക്കില്‍; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും കണ്ണുകള്‍; മുഖം ചന്ദ്രനെപ്പോലും; ശരീരഭാഗങ്ങള്‍ ലോകത്തിലെ പ്രധാന ഘടകങ്ങള്‍; ഈ അയിനം കാണൂ, രൂപം കാണൂ.'

യ ഏതേന വിധാനേന മമ കര്മപരായണഃ

ഈ വിധം അനുസരിച്ച് എന്റെ കര്‍മ്മത്തില്‍ ഭക്തിയുള്ളവന്‍—

ഏതേന മന്ത്രേണ വൈ ഭൂമേ ഉപചാരസ്തു ഈദൃശഃ

ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, ഭൂമിയേ, അർപ്പണം ഇങ്ങനെ ചെയ്യണം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ കങ്കതാഞ്ജനദര്പണനാമ അഷ്ടാവിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ, ശ്രീവരാഹപുരാണത്തില്‍ കങ്കടാഞ്ജന-അയിനം എന്ന പേരിലുള്ള നൂറും ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ ചതുര്വര്ണദീക്ഷാ ഭൂഷിതാലംകൃതം കൃത്വാ മമ കര്മപരായണഃ

ഇനി നാലു വർണ്ണങ്ങളുടെ ദീക്ഷ: അലങ്കരിച്ച്, എന്റെ കര്‍മ്മത്തില്‍ ഭക്തിയുള്ളവന്‍—

യേന മന്ത്രേണ ദാതവ്യം ലലാടേ തിലകം മമ

എന്ത് മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് എന്റെ നെറ്റിയില്‍ തിലകം ഇടണം എന്ന് ചോദിച്ചു.

മന്ത്രഃ – മുഖമണ്ഡനം ചിന്തയാ വാസുദേവ ത്വയാ പ്രയുക്തം ച മയോപനീതമ്

മന്ത്രം: "വാസുദേവാ, നിന്റെ കൃപയാല്‍ എന്റെ മുഖം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; നീ നല്‍കിയതും ഞാന്‍ സ്വീകരിച്ചതുമാണ്."

ഏതേന മന്ത്രേണ ചിത്രകം മേ ദദ്യാല്ലലാടേ തിലകം ധരിത്രി

ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, ഭൂമിദേവി, എന്റെ നെറ്റിയില്‍ ചിതറിച്ച തിലകം അര്‍പ്പിക്കണം.

മന്ത്രഃ – ഇമാഃ സുമനസഃ സൌമനസ്യായ ഭഗവന് സര്വം സുമനസം കുരു ത്വയൈതേ സൌമനസ്യായ നിര്മിതാ ഗൃഹീതാഃ സ്വാഹാ

മന്ത്രം: "ഈ പൂക്കള്‍ ശുഭത്വത്തിനായി അര്‍പ്പിക്കുന്നു, ഭഗവാനേ, എല്ലാം ശുഭമാക്കണം. ഇവയെ നീ സുഖത്തിനായി സൃഷ്ടിച്ച് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വാഹാ."

ഏവം സുമനസോ ദത്ത്വാ ധൂപം ചൈവ നിവേദയേത്

ഇങ്ങനെ പൂക്കള്‍ അര്‍പ്പിച്ച ശേഷം, ധൂപവും അര്‍പ്പിക്കണം.

നമോ നാരായണേത്യുക്ത്വാ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

"നമോ നാരായണ" എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

അമുനാ ചൈവ ധൂപേന ധൂപിതാനി തവാഽനഘ

ഈ ധൂപംകൊണ്ട്, പാപരഹിതനേ, നിന്റെ അര്‍പ്പണങ്ങള്‍ വിശുദ്ധമാകുന്നു.

ഗൃഹാണേമം ച മേ ധൂപം സര്വസംസാരമോക്ഷണമ് 129.

എന്റെ ഈ ധൂപം സ്വീകരിക്കണം; ഇത് എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്നും മോചനം നല്‍കുന്നു.

യഥാവൃത്തം തു ഗൃഹ്ണാമി മമ ഭക്തൈഃ സുഖാവഹമ്

എന്റെ ഭക്തര്‍ അര്‍പ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഞാന്‍ അത് സ്വീകരിക്കുന്നു; അതിലൂടെ അവര്‍ക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കും.

ജാനുസംസ്ഥം തതഃ കൃത്വാ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

അതിനുശേഷം, അതിനെ മുട്ടിന് മുകളില്‍ വെച്ച് ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

മന്ത്രഃ – നമോ ഭഗവതേ തേജതേ വിഷ്ണോ സര്വേ ദേവാസ്ത്വഗ്നിസംസ്ഥാഃ പ്രതിഷ്ഠാ

മന്ത്രം: "നമോ ഭഗവതേ, തേജസ്സുള്ള വിഷ്ണുവേ, എല്ലാ ദേവതകളും അഗ്നിയില്‍ സ്ഥാപിതരാണ്."

മന്ത്രശ്ച – തേജഃ സംസാരാന്മോചയിതും ദേവ ഗൃഹ്ണീഷ്വ ദീപം ദ്യുതിമന്തശ്ച

മന്ത്രം: "ദേവാ, ഈ പ്രകാശമുള്ള ദീപം സ്വീകരിക്കണം; ഇതിലൂടെ ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കട്ടെ."

മാം കരോതി യഥാന്യായം ദീപകം ദദതേ നരഃ

ആര്‍ യോഗ്യമായി ദീപം അര്‍പ്പിക്കുകയോ, അവന്‍ എന്നെ അങ്ങനെ തന്നെ ആക്കട്ടെ.

നാരായണവചഃ ശ്രുത്വാ വിസ്മിതാ ച വസുന്ധരാ

നാരായണന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട്, vasundharā അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ശ്രുതാ മയാ ഭാഗവതാസ്തവ കര്മപരായണാഃ

ഭഗവതഭക്തനേ, നിന്റെ അനുയായികള്‍ നിന്റെ കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ലയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

തവ പ്രാപണകം കൃത്യം കേഷു പാത്രേഷു കാരയേത്

നിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം ചെയ്യേണ്ട കര്‍മ്മം ഏത് പാത്രങ്ങളില്‍ നടത്തണം എന്ന് ചോദിച്ചു.

തതോ ഭൂമേര്വചഃ ശ്രുത്വാ ലോകനാഥോഽബ്രവീദിദമ്

അതിനുശേഷം, ഭൂമിയുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് ലോകനാഥന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

താനി തേ കഥയിഷ്യാമി ത്വയാ മേ പൂര്വപൃച്ഛിതമ് 129.

നീ മുമ്പ് എന്നോട് ചോദിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം.

സര്വാണി താനി ത്യക്ത്വേഹ താമ്രം ച മമ രോചതേ

ഇവിടെയുള്ള അവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട്, താമ്രം എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു.

ഉവാച മധുരം വാക്യം ലോകനാഥം ജനാര്ദ്ദനമ്

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ജനാർദ്ദനനോട് അവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

തതോ ഭൂമേര്വചഃ ശ്രുത്വാ അനാദിരപരാജിതഃ

അപ്പോൾ ഭൂമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആദിയില്ലാത്തതും ജയിക്കാനാകാത്തതുമായവൻ—

ശൃണു തത്ത്വേന മേ ഭൂമേ കഥ്യമാനം മയാഽനഘേ

പാപമില്ലാത്ത ഭൂമിദേവി, ഞാൻ സത്യമായി പറയുന്നതു നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കു.

സപ്തയുഗസഹസ്രാണി ആദികാലേഽഥ മാധവി

ആദികാലത്ത്, മാധവി, ഏഴായിരം യുഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.