വരാഹപുരാണമ്

ജാനുഭ്യാമവനിങ്ഗത്വാ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

മുട്ടുകാലുകൾ നിലത്ത് സ്പർശിച്ച്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

മന്ത്രഃ – അഹം ഹി വൈശ്യോ ഭവന്തമുപാഗതഃ പ്രമുച്യ കര്മാണി ച വൈശ്യയോഗമ് 128.

മന്ത്രം: ഞാൻ വൈശ്യൻ, വൈശ്യന്റെ കര്‍മ്മങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭഗവാനെ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.

മാമേവം സോപി ചോക്ത്വാ വൈ മമ കര്മപ്രസാദവാന്

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, അവനും എന്റെ സേവനത്തിൽ മുഴുകുന്നു.

ത്യക്ത്വാ വൈ കൃഷിഗോരക്ഷാവാണിജ്യക്രയവിക്രയമ്

കൃഷിയും പശുപാലനവും വാണിജ്യവും, വാങ്ങലും വിൽപ്പനയും ഉപേക്ഷിച്ച്,

ദേവാഭിവാദനം കൃത്വാ പുരോ ഭാഗവതേഷു ച

ദേവന്മാരെയും ഭാഗവതന്മാരെയും മുന്നിൽ വന്ദനം നടത്തി,

ഏവം ദീക്ഷാ തു വൈശ്യാനാം മമ മാര്ഗാനുസാരിണാമ്

ഇങ്ങനെ, എന്റെ വഴിയിൽ നടക്കുന്ന വൈശ്യരുടെ ദീക്ഷയാണ്.

ശൂദ്രസ്യാപി പ്രവക്ഷ്യാമി മദ്ഭക്തസ്യ വരാങ്ഗനേ

പ്രിയവതിയേ, എന്റെ ഭക്തനായ ശൂദ്രന്റെ ദീക്ഷയെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയാം.

ദീക്ഷാകാമസ്യ ശൂദ്രസ്യ ശീഘ്രം താനി പ്രകല്പയേത്

ദീക്ഷ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശൂദ്രൻക്ക് ഈ ക്രിയകൾ വേഗത്തിൽ നടത്തണം.

അഷ്ടഹസ്താം തതോ ദേവി സഁല്ലിപ്യ നീയതാം തതഃ

ദേവിയേ, അഷ്ടഹസ്തം വരെ അണിയിച്ച ശേഷം അവനെ കൊണ്ടുപോകണം.

ദണ്ഡം ച വൈഷ്ണവം ദദ്യാന്നീലം വസ്ത്രം ച തസ്യ വൈ

അവന് വൈഷ്ണവ ദണ്ഡും നീല വസ്ത്രവും നൽകണം.

മമൈവ ശരണം ഗത്വാ ഇമം മന്ത്രമുദാഹരേത്

എന്റെ ശരണത്തിൽ എത്തി, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

ഭക്ഷ്യാഭക്ഷ്യം തതസ്ത്യക്ത്വാ ത്യക്ത്വാ വൈ ശൂദ്രകര്മ ച 128.

ഭക്ഷ്യവും അഭക്ഷ്യവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ശൂദ്രന്റെ കർമ്മങ്ങളും വിട്ട്,

വിമുക്തഃ സര്വപാപേഭ്യോ ലബ്ധസംജ്ഞോ ഗതസ്പൃഹഃ

സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, ബോധം ലഭിച്ച്, ആഗ്രഹമില്ലാതെ,

ഗുരോഃ പ്രസാദനാര്ഥായ ഇമം മന്ത്രമുദാഹരേത്

ഗുരുവിന്റെ അനുകൂലതയ്ക്കായി, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

മന്ത്രഃ – വിഷ്ണുപ്രസാദേ ഗുഹ്യം പ്രസന്നാത്പൂര്വവച്ച ലബ്ധാ ചൈവ സംസാരമോക്ഷണായ കരോമി കര്മ പ്രസീദ

മന്ത്രം: വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപയാൽ, ഗുഹ്യമായത് ലഭിച്ച ശേഷം, മുമ്പ് പോലെ, സാംസാരിക മോചനത്തിനായി ഞാൻ ഈ കർമ്മം ചെയ്യുന്നു; ദയവായി പ്രസാദിക്കണം.

ഏതന്മന്ത്രം സമുച്ചാര്യ കുര്യാത്തത്ര പ്രദക്ഷിണമ്

ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച ശേഷം, അവിടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം.

അനന്തരം തതഃ കുര്യാദ്ഗന്ധമാല്യേന ചാര്ചനമ്

അതിനുശേഷം, സുഗന്ധവും മാലയും ഉപയോഗിച്ച് പൂജ നടത്തണം.

ദീക്ഷാ ഏഷാ ച ശൂദ്രാണാമുപചാരശ്ച ഈദൃശഃ

ശൂദ്രന്മാർക്ക് ഈ ദീക്ഷയാണ്, ഇങ്ങനെയാണ് ക്രമം.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

മറ്റൊന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം; അതു കേൾക്കേ, വസുന്ധരേ.

ബ്രാഹ്മണേ പാണ്ഡുരം ഛത്രം ക്ഷത്രിയേ രക്തമേവ ച

ബ്രാഹ്മണന് വെളുത്ത കുടയും, ക്ഷത്രിയന് ചുവപ്പു കുടയും,

സൂത ഉവാച വരാഹം പുനരപ്യാഹ നത്വാ സാ ധരണീ തദാ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, വാരാഹം ഭൂമിയെ വന്ദിച്ച് വീണ്ടും പ്രസംഗിച്ചു.

ധരോവാച ദീക്ഷിതൈഃ കിം നു കര്ത്തവ്യം തവ കര്മപരായണൈഃ ।। 128.

ഭൂമി ചോദിച്ചു: ഭഗവാന്റെ കർമ്മത്തിൽ മുഴുകി ദീക്ഷയേറ്റ ഭക്തർ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?

തതോ മഹീവചഃ ശ്രുത്വാ മേഘദുന്ദുഭിനിഃസ്വനഃ

ഭൂമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, മേഘങ്ങൾക്കും മൃദംഗങ്ങൾക്കും സമാനമായ ഒരു ഗർജ്ജനശബ്ദം ഉണ്ടായി.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച സര്വത്ര ചിന്തനീയോഽഹം ഗുഹ്യമേവ ഗണാന്തികമ്

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: എനിയെല്ലിടത്തും ധ്യാനിക്കണം, പക്ഷേ രഹസ്യമായി, കൂട്ടായ്മയിൽ മാത്രം.

നാരായണവചഃ ശ്രുത്വാ ധരണീ ശംസിതവ്രതാ

നാരായണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ, ഭൂമി തന്റെ വ്രതങ്ങളിൽ ഉറച്ചവളായി,

ശുചിര്ഭാഗവതശ്രേഷ്ഠാ തവ കര്മണി നിത്യശഃ

ശുദ്ധയും ഭക്തരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം, അവൾ എപ്പോഴും ഭഗവാന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

കരാഭ്യാമഞ്ജലിം കൃത്വാ നാരായണമഥാബ്രവീത്

കൈകൾ കൂട്ടി അനുമോദനത്തോടെ, അവൾ നാരായണനോട് സംസാരിച്ചു.

ധരണ്യുവാച തവ ചിന്താപരേണാത്ര കിം കര്ത്തവ്യം ച മാധവ

ഭൂമി ചോദിച്ചു: മാധവാ, എനിക്ക് നിങ്ങളെ ചിന്തിക്കുന്നതിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?

കേന ചിന്തയിതവ്യസ്ത്വമചിന്ത്യോ മാനുഷൈഃ പരഃ

മനുഷ്യർക്ക് അതീതനും ചിന്തിക്കാനാവാത്തവനും ആയ നിങ്ങളെ ആരാണ് ധ്യാനിക്കേണ്ടത്?