വരാഹപുരാണമ്

മന്ത്രഃ - ഓം വേദാമ്യഹം ഭാഗവതാംശ്ച സര്വാന് സുദീക്ഷിതാ യേ ഗുരവശ്ച സര്വേ

മന്ത്രം: ഓം! ഞാൻ ഭഗവാന്റെ എല്ലാ ഭക്തന്മാരെയും, നല്ല ദീക്ഷ നേടിയവരെയും, എല്ലാ ഗുരുക്കന്മാരെയും അറിയുന്നു.

നത്വാ തു ഭഗവദ്ഭക്താന് പ്രജ്വാല്യ ച ഹുതാശനമ്

ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാരെ നമസ്കരിച്ച്, ഹോമാഗ്നി തെളിയിക്കണം.

സപ്തവാരാംസ്തതോ ദത്ത്വാ വിംശതിം ച തിലോദനമ്

പിന്നീട്, ഏഴു പ്രാവശ്യം ഇരുപത് തിലോദനങ്ങൾ അർപ്പിക്കണം.

മന്ത്രഃ – അശ്വിനൌ ദിശഃ സോമസൂര്യൌ സാക്ഷിമാത്രം വയം പ്രസന്നാഃ ശൃണ്വന്തു മേ സത്യവാക്യം വദാമി

മന്ത്രം: അശ്വിനികൾ, ദിക്കുകൾ, സോമനും സൂര്യനും സാക്ഷികളാകട്ടെ; ഞങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ സത്യവാക്യം കേൾക്കട്ടെ.

സത്യേന ധാര്യതേ ഭൂമിര്ഭൂമിഃ സത്യേന തിഷ്ഠതി

സത്യത്താൽ ഭൂമി നിലനിൽക്കുന്നു; സത്യത്താൽ ഭൂമി ഉറപ്പാണ്.

ഏവം സത്യം തതഃ കൃത്വാ ബ്രാഹ്മണാ വീക്ഷണം പുനഃ 127.

ഇങ്ങനെ സത്യം പാലിച്ചതിന് ശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാർ വീണ്ടും നിരീക്ഷണം നടത്തണം.

തിസ്രഃ പ്രദക്ഷിണാഃ കൃത്വാ ദേവം ഭാഗവതം ഗുരുമ്

ദേവനെയും ഭക്തനെയും ഗുരുവിനെയും മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം.

മന്ത്രഃ – ഗുരുദേവപ്രസാദേന ലബ്ധാ ദീക്ഷാ യദൃച്ഛയാ

ഗുരുവിന്റെയും ദേവന്മാരുടെയും കൃപയാൽ, ചിലപ്പോൾ യാദൃച്ഛികമായി ദീക്ഷ ലഭിക്കുന്നു.

ഏവം പ്രസാദയിത്വാ തു ശിഷ്യോ മന്ത്രേണ സുന്ദരി

ഇങ്ങനെ, മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ശിഷ്യൻ ദൈവാനുഗ്രഹം പ്രാപിക്കണം, സുന്ദരിയേ.

ശിഷ്യമേവ യതോ ദൃഷ്ട്വാ ഗൃഹീത്വാ ച കമണ്ഡലുമ്

ശിഷ്യനെ മാത്രം നോക്കി, കമണ്ഡലു കൈയിൽ എടുത്ത്,

മന്ത്രഃ – വിഷ്ണുപ്രസാദേന ഗതോഽസി സിദ്ധിം പ്രാപ്താ ച ദീക്ഷാ സകമണ്ഡലുശ്ച

വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപയാൽ, നീ വിജയവും ദീക്ഷയും കമണ്ഡലുവും നേടിയിരിക്കുന്നു.

തതോ മുഖപദം കൃത്വാ ദീക്ഷിതോ ഗുരുണാ തഥാ

പിന്നീട്, മുഖപദം ഉച്ചരിച്ച്, ഗുരു ശിഷ്യനെ ദീക്ഷിതനാക്കുന്നു.

അധോഽധോ ഭൂത്വാ യദ്യഹം ഭ്രാമ്യല്ലഁബ്ധോ ഗുരുര്വിഷ്ണുദീക്ഷാ ച ലബ്ധാ

ഞാൻ താഴേക്ക് താഴേക്ക് ചെന്ന് അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞാൽ, ഗുരുവും വിഷ്ണുദീക്ഷയും ലഭിക്കും.

ഏതേന മന്ത്രേണ മുഖപദം കാരയേത്

ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് മുഖപദം ഉച്ചരിക്കണം.

ഏവം വൈ വാസ ആദത്തേ ഗൃഹ്ണ വത്സ കമണ്ഡലുമ്

ഇങ്ങനെ വസ്ത്രം സ്വീകരിച്ച്, കമണ്ഡലു എടുക്കൂ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ.

മന്ത്രഃ – ഗൃഹ്ണീഷ്വ ഗന്ധപാത്രാണി സര്വഗന്ധം സുഖോചിതമ് 127.

ഗന്ധപാത്രങ്ങളും എല്ലാ മനോഹരമായ സുഗന്ധങ്ങളും എടുക്കൂ.

മധുപര്കം ഗൃഹീത്വാ ച ത്വിമം മന്ത്രമുദീരയേത്

മധുപർകം എടുത്ത്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

തതോ ഗൃഹീത്വാ ചരണൌ ഗുരോര്യത്നാത്സുതോഷയേത് ഗുരൂപദിഷ്ടം സന്ധാര്യ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

പിന്നീട്, ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ പിടിച്ച്, പരിശ്രമത്തോടെ ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; ഗുരു പഠിപ്പിച്ചതു മനസ്സിൽ വെച്ച്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

മന്ത്രഃ – ശൃണ്വന്തു മേ ഭാഗവതാസ്തു സര്വേ ഗുരുശ്ച മേ സര്വകാമക്ഷയം ചകാര

എല്ലാ ഭക്തരും എന്നെ കേൾക്കട്ടെ; എന്റെ ഗുരു എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റി.

ഏഷാഗമേ ബ്രാഹ്മണസ്യ ദീക്ഷാ ഭൂമേ ഹ്യുദാഹൃതാ

ഈ ശാസ്ത്രത്തിൽ, ഭൂമിയിലെ ബ്രാഹ്മണന്റെ ദീക്ഷ ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഏതേനൈവ വിധാനേന ദീക്ഷയേത വസുന്ധരേ

ഇതേ രീതിയിൽ തന്നെയാണ്, ഭൂമിദേവിയേ, ദീക്ഷ നടത്തേണ്ടത്.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ബ്രാഹ്മണദീക്ഷാസൂത്രം നാമ സപ്തവിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവർാഹപുരാണത്തിൽ ബ്രാഹ്മണദീക്ഷാസൂത്രം എന്ന നൂറിരുപത്തേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ കങ്കതാഞ്ജനദര്പണമ് ക്ഷത്രിയസ്യ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

ഇപ്പോൾ കങ്കണം, അഞ്ജനം, കണ്ണാടി എന്നിവയുടെ ചടങ്ങ് ക്ഷത്രിയർക്കായി ഞാൻ വിശദീകരിക്കും; ഇത് കേൾക്കൂ, ഭൂമിദേവിയേ.

പൂര്വമന്ത്രേണ മേ ഭൂമേ തസ്യ ദീക്ഷാം ച കാരയേത്

മുൻപറഞ്ഞ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, ഭൂമിദേവിയേ, അവന്റെ ദീക്ഷ നടത്തണം.

താനി സര്വാണി ചാനീയ ഏകം വര്ജ്യം യശസ്വിനി

എല്ലാ സാധനങ്ങളും കൊണ്ടുവരിക, മഹത്വമുള്ളവളേ, ഒന്ന് ഒഴികെ.

പാലാശം ദണ്ഡകാഷ്ഠം ച ദീക്ഷായാം ന തു കാരയേത്

ദീക്ഷയ്ക്കായി പാലാശം കൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡം ഉപയോഗിക്കരുത്.

ആശ്വത്ഥം ദണ്ഡകാഷ്ഠം തു ദീക്ഷായാം തദനന്തരമ്

അതിനുശേഷം, ദീക്ഷയ്ക്കായി അശ്വത്ത വൃക്ഷത്തിന്റെ ദണ്ഡം ഉപയോഗിക്കണം.

സര്വം മമോക്തം കര്ത്തവ്യം യച്ച മേ പൂര്വഭാഷിതമ്

ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം, മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലും, നിർബന്ധമായും ചെയ്യണം.

ചരണൌ മമ സംഗൃഹ്യ ഇമം മന്ത്രമുദാഹരേത്

എന്റെ കാലുകൾ സ്പർശിച്ച്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.