വരാഹപുരാണമ്

ഓം ഭഗവന്വാസുദേവ മമൈതത്സാരയ യുക്തം വരാഹരൂപസൃഷ്ടേന പൃഥിവ്യാം തു മന്ത്രാനുസ്മരണം ച ആജ്ഞാപയാനുഭാവനാസ്മാകമാജ്ഞപ്തമനുചിന്തയിത്വാ ഭഗവന്നാഗച്ഛ ദീക്ഷാകാമവിപ്രസ്ത്വത്പ്രസാദാത്തു ദീക്ഷതി

ഓം! ഭഗവാൻ വാസുദേവാ, എന്റെ ഈ പ്രവർത്തി വരാഹരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഭൂമിയുമായി ചേർന്ന് നടക്കട്ടെ. മന്ത്രം ഓർത്തുകൊണ്ട്, ഞങ്ങളോട് ആജ്ഞാപിച്ച് അനുഭവം നൽകണമേ. ഭഗവാനേ, ഈ ബ്രാഹ്മണൻ ദീക്ഷയ്ക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ അവൻ ദീക്ഷ നേടട്ടെ.

ഏതന്മന്ത്രമുദാഹൃത്യ ശിരസാ ജാനുഭ്യാമവനിം ഗതേന ഭവിതവ്യമ്

ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച ശേഷം, തലയും മുട്ടുകളും ഭൂമിയിൽ സ്പർശിച്ച് നമസ്കരിക്കണം.

ഓം സ്വാഗതം സ്വാഗതവാനിതി

ഓം! സ്വാഗതം, നിങ്ങൾക്ക് ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം.

തത ഏതേന മന്ത്രേണ ആനയിത്വാ വസുന്ധരേ

പിന്നീട്, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയെ വരവേൽക്കണം.

മന്ത്രഃ- അകൃതഘ്നേ ദേവാനസുരാകൃതഘ്നരുദ്രേണ ബ്രാഹ്മണായ ച ലബ്ധം സര്വമിമാം ഭഗവതേഽസ്തു ദത്തം പ്രതിഗൃഹ്ണീഷ്വ ച ലോകനാഥ

മന്ത്രം: ചെയ്യാത്തതിനെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും, ദേവന്മാർക്കും, അസുരന്മാർക്കും, രുദ്രനും, ബ്രാഹ്മണനും, ലഭിച്ച എല്ലാം ഭഗവാനായി സമർപ്പിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, ദയവായി സ്വീകരിക്കണമേ.

ഏവം ഭൂമേ തതോ ദത്ത്വാ അര്ഘ്യം പാദ്യം ച കര്മണാ 127.

ഇങ്ങനെ, ഭൂമിക്ക് അർഘ്യവും പാദ്യവും അർപ്പിച്ച് ഈ കർമ്മം നടത്തണം.

മന്ത്രഃ – ഏവം വരുണഃ പാതു ശിഷ്യ തേ വപതഃ ശിരഃ

മന്ത്രം: ഇങ്ങനെ, നീ ശിഷ്യന്റെ തല മുണ്ഡനം ചെയ്യുമ്പോൾ, വരുണൻ അവനെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ.

ഏകസ്യ കലശം ദദ്യാത്കര്മകാരസ്യ സുന്ദരി

ഒരാളിന്, കർമം ചെയ്യുന്നവനു ഒരു കലശം നൽകണം, സുന്ദരിയേ.

പുനഃ സ്നാനം തതഃ കൃത്വാ ശീഘ്രമേവ ന സംശയഃ

പിന്നീട്, വീണ്ടും വേഗത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യണം, സംശയമില്ല.

ദത്ത്വാ സംസാരമോക്ഷായ സര്വകാമവിനിശ്ചിതഃ

ലോകമുക്തിക്കായി, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റിയ മനസ്സോടെ ദാനം നൽകണം.

മന്ത്രഃ - ഓം വേദാമ്യഹം ഭാഗവതാംശ്ച സര്വാന് സുദീക്ഷിതാ യേ ഗുരവശ്ച സര്വേ

മന്ത്രം: ഓം! ഞാൻ ഭഗവാന്റെ എല്ലാ ഭക്തന്മാരെയും, നല്ല ദീക്ഷ നേടിയവരെയും, എല്ലാ ഗുരുക്കന്മാരെയും അറിയുന്നു.

നത്വാ തു ഭഗവദ്ഭക്താന് പ്രജ്വാല്യ ച ഹുതാശനമ്

ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാരെ നമസ്കരിച്ച്, ഹോമാഗ്നി തെളിയിക്കണം.

സപ്തവാരാംസ്തതോ ദത്ത്വാ വിംശതിം ച തിലോദനമ്

പിന്നീട്, ഏഴു പ്രാവശ്യം ഇരുപത് തിലോദനങ്ങൾ അർപ്പിക്കണം.

മന്ത്രഃ – അശ്വിനൌ ദിശഃ സോമസൂര്യൌ സാക്ഷിമാത്രം വയം പ്രസന്നാഃ ശൃണ്വന്തു മേ സത്യവാക്യം വദാമി

മന്ത്രം: അശ്വിനികൾ, ദിക്കുകൾ, സോമനും സൂര്യനും സാക്ഷികളാകട്ടെ; ഞങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ സത്യവാക്യം കേൾക്കട്ടെ.

സത്യേന ധാര്യതേ ഭൂമിര്ഭൂമിഃ സത്യേന തിഷ്ഠതി

സത്യത്താൽ ഭൂമി നിലനിൽക്കുന്നു; സത്യത്താൽ ഭൂമി ഉറപ്പാണ്.

ഏവം സത്യം തതഃ കൃത്വാ ബ്രാഹ്മണാ വീക്ഷണം പുനഃ 127.

ഇങ്ങനെ സത്യം പാലിച്ചതിന് ശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാർ വീണ്ടും നിരീക്ഷണം നടത്തണം.

തിസ്രഃ പ്രദക്ഷിണാഃ കൃത്വാ ദേവം ഭാഗവതം ഗുരുമ്

ദേവനെയും ഭക്തനെയും ഗുരുവിനെയും മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം.

മന്ത്രഃ – ഗുരുദേവപ്രസാദേന ലബ്ധാ ദീക്ഷാ യദൃച്ഛയാ

ഗുരുവിന്റെയും ദേവന്മാരുടെയും കൃപയാൽ, ചിലപ്പോൾ യാദൃച്ഛികമായി ദീക്ഷ ലഭിക്കുന്നു.

ഏവം പ്രസാദയിത്വാ തു ശിഷ്യോ മന്ത്രേണ സുന്ദരി

ഇങ്ങനെ, മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ശിഷ്യൻ ദൈവാനുഗ്രഹം പ്രാപിക്കണം, സുന്ദരിയേ.

ശിഷ്യമേവ യതോ ദൃഷ്ട്വാ ഗൃഹീത്വാ ച കമണ്ഡലുമ്

ശിഷ്യനെ മാത്രം നോക്കി, കമണ്ഡലു കൈയിൽ എടുത്ത്,

മന്ത്രഃ – വിഷ്ണുപ്രസാദേന ഗതോഽസി സിദ്ധിം പ്രാപ്താ ച ദീക്ഷാ സകമണ്ഡലുശ്ച

വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപയാൽ, നീ വിജയവും ദീക്ഷയും കമണ്ഡലുവും നേടിയിരിക്കുന്നു.

തതോ മുഖപദം കൃത്വാ ദീക്ഷിതോ ഗുരുണാ തഥാ

പിന്നീട്, മുഖപദം ഉച്ചരിച്ച്, ഗുരു ശിഷ്യനെ ദീക്ഷിതനാക്കുന്നു.

അധോഽധോ ഭൂത്വാ യദ്യഹം ഭ്രാമ്യല്ലഁബ്ധോ ഗുരുര്വിഷ്ണുദീക്ഷാ ച ലബ്ധാ

ഞാൻ താഴേക്ക് താഴേക്ക് ചെന്ന് അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞാൽ, ഗുരുവും വിഷ്ണുദീക്ഷയും ലഭിക്കും.

ഏതേന മന്ത്രേണ മുഖപദം കാരയേത്

ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് മുഖപദം ഉച്ചരിക്കണം.

ഏവം വൈ വാസ ആദത്തേ ഗൃഹ്ണ വത്സ കമണ്ഡലുമ്

ഇങ്ങനെ വസ്ത്രം സ്വീകരിച്ച്, കമണ്ഡലു എടുക്കൂ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ.

മന്ത്രഃ – ഗൃഹ്ണീഷ്വ ഗന്ധപാത്രാണി സര്വഗന്ധം സുഖോചിതമ് 127.

ഗന്ധപാത്രങ്ങളും എല്ലാ മനോഹരമായ സുഗന്ധങ്ങളും എടുക്കൂ.

മധുപര്കം ഗൃഹീത്വാ ച ത്വിമം മന്ത്രമുദീരയേത്

മധുപർകം എടുത്ത്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

തതോ ഗൃഹീത്വാ ചരണൌ ഗുരോര്യത്നാത്സുതോഷയേത് ഗുരൂപദിഷ്ടം സന്ധാര്യ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

പിന്നീട്, ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ പിടിച്ച്, പരിശ്രമത്തോടെ ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; ഗുരു പഠിപ്പിച്ചതു മനസ്സിൽ വെച്ച്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

മന്ത്രഃ – ശൃണ്വന്തു മേ ഭാഗവതാസ്തു സര്വേ ഗുരുശ്ച മേ സര്വകാമക്ഷയം ചകാര

എല്ലാ ഭക്തരും എന്നെ കേൾക്കട്ടെ; എന്റെ ഗുരു എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റി.