വരാഹപുരാണമ്

ദുര്ജയോഽപി മഹദ്രാജ്യം ഹസ്ത്യശ്വരഥവാജിഭിഃ । സംയോജ്യ ചിന്തയാമാസ രാജ്യവൃദ്ധിം പ്രതി പ്രഭുഃ ।। ൧൦.

ദുർജയൻ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, സേനകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന മഹാരാജ്യം കൈവരിച്ച്, രാജ്യം വളർത്താനുള്ള മാർഗങ്ങൾ ആലോചിച്ചു.

ഏവം സംചിന്ത്യ മേധാവീ ഹസ്ത്യശ്വരഥപത്തിഭിഃ । സമേതാം വാഹിനീം കൃത്വാ ഉത്തരാം ദിശമാശ്രിതഃ । തസ്യ ചോത്തരതോ ദേശാഃ സര്വേ സിദ്ധാ മഹാത്മനഃ ।। ൧൦.

അങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, ബുദ്ധിമാനായവൻ ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, pěടാളികൾ എന്നിവ ചേർത്ത് വലിയ സേന ഒരുക്കി വടക്കേ ദിശയിൽ അഭയം തേടി. വടക്കു ഭാഗങ്ങളിലെ എല്ലാ ദേശങ്ങളും ആ മഹാത്മാവായ സിദ്ധന്മാർക്കായിരുന്നു.

ഭാരതാഖ്യമിദം വര്ഷം സാധയിത്വാ സുദുര്ജയഃ । തതഃ കിംപുരുഷം നാമ വര്ഷം തേനാപി സാധിതമ് ।। ൧൦.

ഭാരതം എന്ന ഈ ദേശം, അത്യന്തം ജയിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും, അതിനെ ജയിച്ച ശേഷം, കിംപുരുഷം എന്ന പേരിലുള്ള ദേശവും അവൻ കീഴടക്കി.

തതഃ പരതരം ചാന്യദ്ധരിവര്ഷം ജിഗായ സഃ । രമ്യം ഹിരണ്മയം ചാപി കുരുഭദ്രാശ്വമേവ ച । ഇലാവൃതം മേരുമധ്യമേതത് സര്വം ജിഗായ സഃ ।। ൧൦.

അതിനുശേഷം, ഹരിവർഷം എന്ന മറ്റൊരു മനോഹരവും പൊന്നുപോലും ദീപ്തിയുള്ള ദേശവും, കുറുഭദ്രാശ്വം എന്ന പ്രദേശവും, മേരു പർവതത്തിന്റെ മധ്യഭാഗമായ ഇലാവൃതം എന്ന ദേശവും, അവൻ എല്ലാം കീഴടക്കി.

ജിത്വാ ജമ്ബ്വാഖ്യമേതദ്ധി ദ്വീപം യാവദസൌ നൃപഃ । ജഗാമ ദേവരാജാനം ജേതും സര്വസുരാന്വിതമ് ।। ൧൦.

ജംബു എന്ന ദ്വീപ് ജയിച്ച ശേഷം, രാജാവ് എല്ലാ ദേവതകളോടും കൂടിയ ദേവരാജനെ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.

മേരുപര്വതമാരുഹ്യ ദേവഗന്ധര്വദാനവാന് । ഗുഹ്യകാന് കിം നരാന് ദൈത്യാംസ്തതോ ബ്രഹ്മസുതോ മുനിഃ । നാരദോ ദുര്ജയജയം ദേവരാജായ ശംസത ।। ൧൦.

മേരു പർവതത്തിൽ കയറി, ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രനായ മഹർഷി നാരദൻ, ദേവതകൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, ദാനവന്മാർ, ഗുഹ്യകന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, ദൈത്യന്മാർ എന്നിവരെ ജയിച്ച ദുർജയയുടെ വിജയം ദേവരാജാവിനോട് അറിയിച്ചു.

തത ഇന്ദ്രസ്ത്വരായുക്തോ ലോകപാലൈഃ സമന്വിതഃ । ജഗാമ ദുര്ജയം ഹന്തും സോഽചിരേണാസ്ത്രനിര്ജ്ജിതമ് । വിഹായ പര്വതം മേരും മര്ത്യലോകമിഹാഗതഃ ।। ൧൦.

അതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രൻ ലോകപാലന്മാരോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ ദുർജയനെ നശിപ്പിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. അവൻ ആയുധങ്ങളാൽ ദുർജയയെ കീഴടക്കി, മേരു പർവതം വിട്ട് മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് എത്തി.

പൂര്വദേശേ ച ദേവേന്ദ്രോ ലോകപാലൈഃ സമം പ്രഭുഃ । സ്ഥിതവാംസ്തസ്യ സുമഹച്ചരിതം സംഭവിഷ്യതി ।। ൧൦.

പൂർവദിശയിൽ, ദേവേന്ദ്രൻ ലോകപാലന്മാരോടൊപ്പം നിലകൊണ്ടു; അവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വലിയ സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.

ദുര്ജയശ്ച സുരാഞ്ജിത്വാ യാവത് പ്രതിനിവര്ത്തതേ । ഗന്ധമാദനപൃഷ്ഠേ തു സ്കന്ധാവാരനിവേശനമ് । കൃത്വാഽവസ്ഥിതസംഭാരമാഗതം താപസൌ തു തമ് ।। ൧൦.

ദുർജയൻ ദേവതകളെ ജയിച്ച ശേഷം തിരിച്ചുവന്നു, ഗന്ധമാദന പർവതത്തിന്റെ ചിറയിൽ സേനാവാസം ഒരുക്കി, ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തി; അപ്പോൾ രണ്ട് തപസ്വികൾ അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി.

താവഗതാവഥാബ്രൂതാം രാജന് ദുര്ജ്ജയ ലോകപാഃ । നിവാരിതാസ്ത്വയാ സര്വം ലോകപാലൈര്വിനാ ജഗത് । ന പ്രവര്ത്തത തസ്മാന് നൌ ദേഹി തത്പദമുത്തമമ് ।। ൧൦.

അവർ എത്തിയപ്പോൾ, രാജാവ് ദുർജയനും ലോകപാലന്മാരും പറഞ്ഞു: "നീ എല്ലാം തടഞ്ഞു; ലോകപാലന്മാർ ഇല്ലാതെ ലോകം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഞങ്ങൾക്കു അതി ഉന്നത സ്ഥാനമുദിക്കുക."

ഏവമുക്തേ തതസ്തൌ തു ദുര്ജ്ജയഃ പ്രാഹ ധര്മവിത് । കൌ ഭവന്താവിതി തതസ്താവൂചതുരരിംദമൌ । വിദ്യുത്സുവിദ്യുന്നാമാനാവസുരാവിതി മാനദ ।। ൧൦.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ദുർജയൻ ചോദിച്ചു: "നിങ്ങൾ ആരാണ്?" അപ്പോൾ ആ രണ്ടു ശത്രുനാശകരായവർ പറഞ്ഞു: "മഹത്വം നൽകുന്നവനേ, ഞങ്ങൾ വിദ്യുത്സു, വിദ്യുന്ന എന്ന പേരിലുള്ള അസുരന്മാർ ആണ്."

ത്വയാ സമ്പ്രതി ചേച്ഛാമോ ധര്മ്യം സത്സു സുസംസ്കൃതൌ । ലോകപാലമതം സര്വമാവാം കുര്മ സുദുര്ജയ ।। ൧൦.

"നീ ഇപ്പോൾ ഇച്ഛിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദുർജയനേ, നാം സദാചാരവും ക്രമവും പാലിച്ച്, സന്മാർഗ്ഗികളിൽ ലോകപാലന്മാരുടെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും നിർവഹിക്കും."

ഏവമുക്തേ ദുര്ജ്ജയേന തൌ സ്വര്ഗേ സന്നിവേശിതൌ । ലൌകപാലൌ കൃതൌ സദ്യസ്തതോഽന്തര്ധാനം ജഗ്മതുഃ ।। ൧൦.

അങ്ങനെ ദുർജയൻ പറഞ്ഞതോടെ, ആ രണ്ടു പേർ സ്വർഗത്തിൽ ലോകപാലന്മാരായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ഉടനെ അവർ അദൃശ്യമായി.

തയോരപി മഹത്കര്മ ചരിതം ച ധരാധരേ । ഭവിഷ്യതി മഹാരാജോ ദുര്ജയോ മന്ദരോപരി ।। ൧൦.

അവരുടെ വലിയ കർമ്മങ്ങളും പർവതത്തിൽ നടന്നതും പിന്നീട് പറയപ്പെടും; മഹാരാജാവ് ദുർജയൻ മന്ദര പർവതത്തിൽ ഉണ്ടാകും.

ധനദസ്യ വനം ദിവ്യം ദൃഷ്ട്വാ നന്ദനസന്നിഭമ് । മുദാ ബഭ്രാമ രമ്യേഽസ്മിന് സ യാവദ്രാജസത്തമഃ ।। ൧൦.

ധനദന്റെ ദിവ്യമായ, നന്ദനവനം പോലെയുള്ള വനത്തെ കണ്ടു, ആ ഉത്തമരാജാവ് ആ മനോഹര സ്ഥലത്ത് സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു.

താവത്സുവര്ണവൃക്ഷാധഃ കന്യാദ്വയമപശ്യത । അതീവരൂപസംപന്നമതീവാദ്ഭുതദര്ശനമ് ।। ൧൦.

അവിടെ, പൊൻമരങ്ങളുടെ കീഴിൽ, അവൻ അതീവ സൗന്ദര്യമുള്ള, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ രണ്ട് യുവതികളെ കണ്ടു.

ദൃഷ്ട്വാ തു വിസ്മയാവിഷ്ടഃ ക ഇമേ ശുഭലോചനേ । ഏവം സംചിന്ത്യ യാവത് സ ക്ഷണമേകം വ്യവസ്ഥിതഃ । തസ്മിന് വനേ താവദുഭൌ താപസൌ സോഽവലോകയത് ।। ൧൦.

അവരെ കണ്ടതോടെ, അത്ഭുതത്തിൽ ആകി, "ഇവ ശുഭലോകനങ്ങൾ ആരാണ്?" എന്ന് ആലോചിച്ചു, ഒരു നിമിഷം അവൻ നിലകൊണ്ടു; അതിനിടയിൽ, ആ വനത്തിൽ രണ്ട് തപസ്വികളെ അവൻ കണ്ടു.

തൌ ദൃഷ്ട്വാ സഹസാ രാജാ യയൌ പ്രീത്യാ പരാം മുദമ് । അവതീര്യ ദ്വിപാത് തൂര്ണം നമശ്ചക്രേ തയോഃ സ്വയമ് ।। ൧൦.

അവരെ കണ്ടതോടെ, രാജാവ് ഉടനെ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ആകെയുള്ള മദം കൊണ്ട്, ആനയിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി, സ്വയം അവർക്കു നമസ്കാരം ചെയ്തു.

ഉപവിഷ്ടഃ സ താഭ്യാം തു കൌശ്യേ ദത്തേ വരാസനേ । പൃഷ്ടഃ കസ്ത്വം കുതശ്ചാസി കസ്യ വാ കിമിഹ സ്ഥിതഃ ।। ൧൦.

കൗശം കൊണ്ടുള്ള ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, ആ രണ്ടു പേർ അവനോട് ചോദിച്ചു: "നീ ആരാണ്? എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്? ആരുടെവയാണ് നീ, എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?"

തൌ പ്രഹസ്യാബ്രവീദ് രാജാ സുപ്രതീകേതി വിശ്രുതഃ । തസ്യ പുത്രഃ സമുത്പന്നോ ദുര്ജയോ നാമ നാമതഃ ।। ൧൦.

അവരെ നോക്കി പ്രശസ്തനായ സുപ്രതീക എന്ന രാജാവ് ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ഒരു മകനാണ് ജനിച്ചത്; അവന്റെ പേര് ദുര്ജയ എന്നാണ്."

പൃഥിവ്യാം സര്വരാജാനോ ജിഗീഷന്നിഹ സത്തമൌ । ആഗതോഽസ്മി ധ്രുവം ചൈവ സ്മര്ത്തവ്യോഽഹം തപോധനൌ । ഭവന്തൌ കൌ സമാഖ്യാതം മമാനുഗ്രഹകാങ്ക്ഷയാ ।। ൧൦.

ഭൂമിയിലെ എല്ലാ രാജാക്കളെയും ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു, മഹാന്മാരേ; നിങ്ങൾ രണ്ടു തപസ്വികളും എപ്പോഴും എന്നെ ഓർക്കണം. നിങ്ങൾ ആരാണ്, ദയവായി പറയൂ; എന്റെ അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരായി തോന്നുന്നു.

താപസാവൂചതുഃ । ആവാം ഹേതൃപ്രഹേത്രാഖ്യൌ മനോഃ സ്വായംഭുവഃ സുതൌ । ആവാം ദേവവിനാശായ ഗതൌ സ്വോ മേരുപര്വതമ് ।। ൧൦.

തപസ്വികൾ പറഞ്ഞു: "നാം ഹേതൃയും പ്രഹേതൃയും, സ്വായംഭുവ മനുവിന്റെ മക്കളാണ്. ദേവന്മാരുടെ നാശത്തിനായി നാം മേരുപർവതത്തിലേക്ക് വന്നതാണ്."

തത്രാവയോര്മഹാസൈന്യം ഗജാശ്വരഥസംകുലമ് । ജിഗായ സര്വദേവാനാം ശതശോഽഥ സഹസ്ത്രശഃ ।। ൧൦.

അവിടെ, ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും നിറഞ്ഞ നമ്മുടെ വലിയ സൈന്യം, ശതകണക്കിനും സഹസ്രകണക്കിനും ദേവരുടെ സൈന്യങ്ങളെ തോൽപ്പിച്ചു.

തേ ച ദേവാ മഹത്സൈന്യം ദൃഷ്ട്വാ സര്വം നിപാതിതമ് । അസുരൈരുജ്ഝിതപ്രാണം തതസ്തേ ശരണം ഗതാഃ ।। ൧൦.

ദേവന്മാർ അവരുടെ വലിയ സൈന്യം മുഴുവൻ അസുരന്മാർകൊണ്ട് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടതും കണ്ടപ്പോൾ, അവർ അഭയം തേടിയിരുന്നു.

ക്ഷീരാബ്ധൌ യത്ര ദേവേശോ ഹരിഃ ശേതേ സ്വയം പ്രഭുഃ । തത്ര വിജ്ഞാപയാമാസുഃ സര്വേ പ്രണതിപൂര്വകമ് ।। ൧൦.

ദേവേശനായ ഹരി സ്വയം ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നിടത്തേക്ക്, എല്ലാ ദേവന്മാരും വിനയപൂർവ്വം എത്തി അപേക്ഷിച്ചു.

ദേവദേവ ഹരേ സര്വം സൈന്യം ത്വസുരസത്തമൈഃ । പരാജിതം പരിത്രാഹി ഭീതം വിഹ്വല്ലോചനമ് ।। ൧൦.

"ദേവദേവാ ഹരി, നമ്മുടെ സൈന്യം മുഴുവൻ അസുരന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവരാൽ തോൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു; ഞങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തമാണ്, ദയവായി രക്ഷിക്കൂ."

ത്വയാ ദേവാസുരേ യുദ്ധേ പൂര്വം ത്രാതാഃ സ്മ കേശവ । സഹസ്ത്രബാഹോഃ ക്രൂരസ്യ സമരേ കാലനേമിനഃ ।। ൧൦.

"കേശവാ, മുമ്പ് ദേവാസുര യുദ്ധത്തിൽ, സഹസ്രബാഹു എന്ന ക്രൂരനായ കാലനെമി എതിരാളിയായപ്പോൾ, നീ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചിരുന്നു."

ഇദാനീമപി ദേവേശ അസുരൌ ദേവകണ്ടകൌ । ഹേതൃപ്രഹേതൃനാമാനൌ ബഹുസൈന്യപരിച്ഛദൌ । തൌ ഹത്വാ ത്രാഹി നഃ സര്വാന് ദേവദേവ ജഗത്പതേ ।। ൧൦.

"ഇപ്പോൾ ദേവേശാ, ഹേതൃയും പ്രഹേതൃയും എന്ന പേരുള്ള ഈ രണ്ടു അസുരന്മാർ, ദേവന്മാർക്ക് കഠിനമായ ശത്രുക്കളാണ്, വലിയ സൈന്യങ്ങൾ ഉള്ളവരാണ്; അവരെ കൊല്ലുകയും ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യൂ, ദേവദേവാ, ലോകനാഥാ."

ഏവമുക്തസ്തതോ ദേവോ വിഷ്ണുര്നാരായണഃ പ്രഭുഃ । അഹം യാസ്യാമി തൌ ഹന്തുമിത്യുവാച ജഗത്പതിഃ ।। ൧൦.

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, വിഷ്ണു, നാരായണൻ, ലോകനാഥൻ പറഞ്ഞു: "അവരെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ പോകും."