വരാഹപുരാണമ്

ഇതഃ പ്രീതോഽസ്മ്യഹം ദേവി രൈഭ്യസ്യ ച മഹാത്മനഃ

ഇതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്, ദേവിയേ, മഹാത്മാവായ റൈഭ്യനിൽ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.

തതോ വൈ തപ്യമാനം തം ഗങ്ഗാദ്വാരമുപാഗതമ്

ശേഷം, കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ ഗംഗാദ്വാരത്തിൽ എത്തി.

ദര്ശിതോഽയം മയാ ചാത്മാ ഹേതുമാത്രേണ കേനചിത്

ഒരു പ്രത്യേക കാരണത്താൽ ഞാൻ അവനോട് എന്റെ സ്വരൂപം കാണിച്ചു.

ഏവം കുബ്ജാമ്രകം ഖ്യാതം സ്ഥാനമതേന്മനസ്വിനി

ഇങ്ങനെ, മനസ്സുറ്റവളേ, ആ സ്ഥലം കുബ്ജാമ്രകം എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായി.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

ഇനി ഞാൻ മറ്റൊന്ന് പറയാം; അതും ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ, ഭൂമിദേവി.

ഏവം തത്ര മയാ ദൃഷ്ടഃ കുബ്ജരൂപം സമാസ്ഥിതഃ

അവിടെ, അവൻ കൂനൻ രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ ഞാൻ കണ്ടു.

നമസ്കൃത്യ സ്ഥിതം തം തു മുനിം വൈ സംശിതവ്രതമ്

ശുദ്ധവ്രതത്തിൽ ഉറച്ചിരുന്ന ആ മുനിയെ ഞാൻ വന്ദിച്ചു, അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

മമൈവ വചനം ശ്രുത്വാ സ മുനിസ്തപസാന്വിതഃ

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, തപസ്സിൽ മികവുറ്റ ആ മുനി—

യദി പ്രസന്നോ ഭഗവാഁല്ലോകനാഥോ ജനാര്ദ്ദനഃ

ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ ജനാർദ്ദനൻ ഭഗവാൻ സന്തോഷിച്ചാൽ—

യാവല്ലോകാ ധരിഷ്യന്തി താവച്ചൈവ മഹാപ്രഭോ 126.

ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, മഹാപ്രഭുവേ, അത്രയും കാലം—

ത്വയി ഭക്തിഃ സദാ ഭൂയാദ്യാവത്സ്ഥാനം ജനാര്ദ്ദന

ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ വാസസ്ഥലം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, എപ്പോഴും നിനക്കുള്ള ഭക്തി നിലനിൽക്കട്ടെ.

ഏതദേവ പരം ചിത്തേ മയാ ചൈവ വിധാര്യതേ

ഇതേയാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും പ്രിയമായി കരുതുന്നതും, ഞാൻ ആചരിക്കുന്നതും.

തതസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ രൈഭ്യസ്യര്ഷേരഹം പുനഃ

അപ്പോൾ, റൈഭ്യ എന്ന ആ ഋഷിയുടെ വാക്കുകൾ ഞാൻ വീണ്ടും കേട്ടു—

മമൈവം വചനം ശ്രുത്വാ ബ്രാഹ്മണഃ സ വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ കേട്ടു—

ഏതസ്യ തീര്ഥവര്യസ്യ മഹിമാനം ത്വയാ പ്രഭോ

പ്രഭുവേ, ഈ ഉത്തമമായ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം—

അന്യാനി യാനി തീര്ഥാനി ഏതത്ക്ഷേത്രാശ്രിതാനി തു

ഇതിന്റെ പ്രദേശത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മറ്റു എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും—

ശൃണു തത്ത്വേന മേ ബ്രഹ്മന്യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി

ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതിന് യഥാർത്ഥം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കു.

തീര്ഥം തു കുമുദാകാരം തസ്മിന് കുബ്ജാമ്രകേ സ്ഥിതമ്

കുബ്ജാമ്രത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന, കുമുദപുഷ്പംപോലുള്ള ഒരു തീർത്ഥം അവിടെ ഉണ്ട്.

കൌമുദസ്യ തു മാസസ്യ തഥാ മാര്ഗശിരസ്യ ച

കൗമുദ മാസത്തിലും മാർഗശീർഷ മാസത്തിലും—

യോ വൈ പരിത്യജേത്പ്രാണാന് സ്ത്രീ പുമാന്വാ നപുംസകമ് 126.

സ്ത്രീയോ, പുരുഷനോ, നപുംസകനോ അവിടെ ജീവൻ വിട്ടാൽ—

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുംധരേ

ഭൂമിദേവി, ഞാൻ നിന്നോട് മറ്റൊന്ന് കൂടി പറയും; കേൾക്കു.

യസ്മിന് സ്നാത്വാ വിശാലാക്ഷി ഗച്ഛതേ നംദനം വനമ്

വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, നന്ദനവനം പ്രാപിക്കും.

പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തു ജായതേ വിപുലേ കുലേ

പൂർണ്ണമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, വലിയ ഒരു കുടുംബത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കും.

തത്രാഥ മുംചതേ പ്രാണാന് കൌമുദസ്യ തു ദ്വാദശീ

അവിടെ, കാർത്തിക മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതിയിൽ, ഒരാൾ ജീവൻ വിടുന്നു.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുംധരേ

ഇനി ഞാൻ മറ്റൊന്ന് പറയാം, അതു കേൾക്കേണം, ഭൂമിദേവി.

തസ്മിന് കൃതോദകോ ബ്രഹ്മന്മായാതീര്ഥേ മഹായശാഃ

അവിടെ, മായാതീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും വെള്ളം അർപ്പിച്ചാൽ, മഹത്വമുള്ള ബ്രാഹ്മണനേ,

ലഭതേ പരമാം പുഷ്ടിം കുബേരഭവനം യഥാ

അവൻ കുബേരന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ പരമമായ പോഷണം ലഭിക്കും.

അഥവാ മ്രിയതേ തത്ര മായാതീര്ഥേ യശസ്വിനി

അല്ലെങ്കിൽ, മായാതീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും മരിച്ചാൽ, മഹത്വമുള്ളവളേ,

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

ഇനി ഞാൻ മറ്റൊന്ന് പറയാം, അതു കേൾക്കേണം, ഭൂമിദേവി.