വരാഹപുരാണമ്

അഥ കുബ്ജാമ്രകമാഹാത്മ്യാരമ്ഭഃ ശ്രുത്വാ മായാബലം ഹ്യേതദ്ധരണീ സംശിതവ്രതാ

ഇനി കുബ്ജാമ്രകക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം തുടങ്ങുന്നു. ഈ മായാബലത്തെ കേട്ടശേഷം, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച ഭൂമി,

ധരണ്യുവാച ന തത്രാഹം വിജാനാമി പൂര്വമുക്തം ച യത്ത്വയാ

ഭൂമി പറഞ്ഞു: അതെന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല, നീ മുമ്പ് പറഞ്ഞതും മനസ്സിലായില്ല.

യച്ച കുബ്ജാമ്രകേ പുണ്യം പുഷ്ടിസ്തസ്യ സനാതനീ

കുബ്ജാമ്രകത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യവും, അവിടെയുള്ള ശാശ്വതമായ പോഷണവും,

വരാഹ ഉവാച യച്ച കുബ്ജാമ്രകേ പുഷ്ടിര്യച്ച തീര്ഥമനിന്ദിതേ

വർാഹൻ പറഞ്ഞു: കുബ്ജാമ്രകത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന പോഷണവും, അവിടെയുള്ള തീർത്ഥവും, ദോഷമില്ലാത്തവളേ,

തച്ച കാര്ത്സ്ന്യേന മേ ദേവി ശൃണു തത്ത്വേന സുന്ദരി

അവയെല്ലാം, ദേവിയേ, ഞാൻ സത്യമായി മുഴുവനും പറയുമ്പോൾ നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ, സുന്ദരിയേ.

യച്ച കര്മ യതോ ഭൂമേ സ്നാതോ യാതി മൃതോഽപി ച

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, മരിച്ചാലും ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്,

മധുകൈടഭൌ തഥാ ഹത്വാ ബ്രഹ്മണോ വചനാത്തദാ

അപ്പോൾ, മധുവിനെയും കൈടഭനെയും കൊല്ലുകയും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം,

പശ്യാമി തം നതം ഭൂമേ രൈഭ്യം നാമമഹാമുനിമ്

അവിടെ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ച മഹർഷിയായ റൈഭ്യനെ കണ്ടു, ഭൂമിദേവി.

യുക്തിമന്തം ഗുണജ്ഞം ച ശുചിം ദക്ഷം ജിതേംദ്രിയമ്

അവൻ ബുദ്ധിമാനുമായിരുന്നു, ഗുണങ്ങളെ അറിയുന്നവനും, ശുദ്ധനും, പ്രാവീണ്യവാനുമായിരുന്നു, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവനും.

സഹസ്രം ചാംബുഭക്ഷേണ തഥാ ശൈവാലഭക്ഷണമ് 126.

അവൻ ആയിരം വർഷം വെള്ളം മാത്രം കഴിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നു, അതുപോലെ ശൈവ ഇലകളും ഭക്ഷിച്ചിരുന്നു.

ഇതഃ പ്രീതോഽസ്മ്യഹം ദേവി രൈഭ്യസ്യ ച മഹാത്മനഃ

ഇതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്, ദേവിയേ, മഹാത്മാവായ റൈഭ്യനിൽ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.

തതോ വൈ തപ്യമാനം തം ഗങ്ഗാദ്വാരമുപാഗതമ്

ശേഷം, കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ ഗംഗാദ്വാരത്തിൽ എത്തി.

ദര്ശിതോഽയം മയാ ചാത്മാ ഹേതുമാത്രേണ കേനചിത്

ഒരു പ്രത്യേക കാരണത്താൽ ഞാൻ അവനോട് എന്റെ സ്വരൂപം കാണിച്ചു.

ഏവം കുബ്ജാമ്രകം ഖ്യാതം സ്ഥാനമതേന്മനസ്വിനി

ഇങ്ങനെ, മനസ്സുറ്റവളേ, ആ സ്ഥലം കുബ്ജാമ്രകം എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായി.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

ഇനി ഞാൻ മറ്റൊന്ന് പറയാം; അതും ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ, ഭൂമിദേവി.

ഏവം തത്ര മയാ ദൃഷ്ടഃ കുബ്ജരൂപം സമാസ്ഥിതഃ

അവിടെ, അവൻ കൂനൻ രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ ഞാൻ കണ്ടു.

നമസ്കൃത്യ സ്ഥിതം തം തു മുനിം വൈ സംശിതവ്രതമ്

ശുദ്ധവ്രതത്തിൽ ഉറച്ചിരുന്ന ആ മുനിയെ ഞാൻ വന്ദിച്ചു, അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

മമൈവ വചനം ശ്രുത്വാ സ മുനിസ്തപസാന്വിതഃ

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, തപസ്സിൽ മികവുറ്റ ആ മുനി—

യദി പ്രസന്നോ ഭഗവാഁല്ലോകനാഥോ ജനാര്ദ്ദനഃ

ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ ജനാർദ്ദനൻ ഭഗവാൻ സന്തോഷിച്ചാൽ—

യാവല്ലോകാ ധരിഷ്യന്തി താവച്ചൈവ മഹാപ്രഭോ 126.

ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, മഹാപ്രഭുവേ, അത്രയും കാലം—

ത്വയി ഭക്തിഃ സദാ ഭൂയാദ്യാവത്സ്ഥാനം ജനാര്ദ്ദന

ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ വാസസ്ഥലം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, എപ്പോഴും നിനക്കുള്ള ഭക്തി നിലനിൽക്കട്ടെ.

ഏതദേവ പരം ചിത്തേ മയാ ചൈവ വിധാര്യതേ

ഇതേയാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും പ്രിയമായി കരുതുന്നതും, ഞാൻ ആചരിക്കുന്നതും.

തതസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ രൈഭ്യസ്യര്ഷേരഹം പുനഃ

അപ്പോൾ, റൈഭ്യ എന്ന ആ ഋഷിയുടെ വാക്കുകൾ ഞാൻ വീണ്ടും കേട്ടു—

മമൈവം വചനം ശ്രുത്വാ ബ്രാഹ്മണഃ സ വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ കേട്ടു—

ഏതസ്യ തീര്ഥവര്യസ്യ മഹിമാനം ത്വയാ പ്രഭോ

പ്രഭുവേ, ഈ ഉത്തമമായ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം—

അന്യാനി യാനി തീര്ഥാനി ഏതത്ക്ഷേത്രാശ്രിതാനി തു

ഇതിന്റെ പ്രദേശത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മറ്റു എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും—

ശൃണു തത്ത്വേന മേ ബ്രഹ്മന്യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി

ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതിന് യഥാർത്ഥം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കു.

തീര്ഥം തു കുമുദാകാരം തസ്മിന് കുബ്ജാമ്രകേ സ്ഥിതമ്

കുബ്ജാമ്രത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന, കുമുദപുഷ്പംപോലുള്ള ഒരു തീർത്ഥം അവിടെ ഉണ്ട്.

കൌമുദസ്യ തു മാസസ്യ തഥാ മാര്ഗശിരസ്യ ച

കൗമുദ മാസത്തിലും മാർഗശീർഷ മാസത്തിലും—