വരാഹപുരാണമ്

ധന്വീ തൂണീ ശരീ ഖഡ്ഗീ മായാബലപരാക്രമഃ 125.

വില്ലും ക്വിവറും അമ്പുകളും വാളും കൈവശം വച്ച, മായാബലവും വീര്യവും ഉള്ളവൻ.

മായയാ കിം തവ ധരേ ന മായാം ജ്ഞാതുമര്ഹസി

മായാവശാൽ, ഭൂമിദേവിയേ, നിനക്കു എന്താണ്? എന്റെ മായ അറിയാൻ നീ യോഗ്യയല്ല.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭൂമേ മായാഖ്യാനം മഹൌജസമ്

ഇങ്ങനെ, ഭൂമിയേ, വലിയ ശക്തിയുള്ള എന്റെ മായയുടെ കഥ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

ആഖ്യാനാനാം മഹാഖ്യാനം തപസാം ച പരന്തപഃ

കഥകളിൽ ഏറ്റവും വലിയ കഥയും തപസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതും ഇതാണ്, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ.

നിത്യം പഠേദ്യോ ഭക്തേഷു അഭക്തേഷു ന കീര്തയേത്

ഭക്തന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഈ കഥ എപ്പോഴും പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും, ഭക്തരല്ലാത്തവരുടെ ഇടയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്തവനും—

അഗ്രതഃ പൃച്ഛതാ ശൂദ്രമദ്ഭക്തേഷു തഥാഗ്രതഃ

എന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ മുമ്പിൽ, അവർ ശൂദ്രന്മാരായാലും, ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അവർക്കു മുന്നിൽ ഇത് വായിക്കുന്നവനും—

കല്യമുത്ഥായ യോ ഭൂമേ പഠതേ ച ദൃഢവ്രതഃ

ഭൂമിദേവിയേ, പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും—

അഥ പൂര്ണേന കാലേന പുമാന്പംചത്വമാഗതഃ

അപ്പോൾ, കാലം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പുരുഷൻ മരണത്തെത്തിച്ചു.

യ ഏവം ശൃണുയാന്നിത്യം മഹാഖ്യാനം വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, ഈ മഹത്തായ കഥയെ ആരെങ്കിലും ദിവസേന ശ്രവിച്ചാൽ,

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ ത്വയാ യത്പൂര്വമീപ്സിതമ്

സൗഭാഗ്യവതിയേ, നീ മുമ്പ് ആഗ്രഹിച്ചതു ഞാൻ ഇപ്പോൾ മുഴുവനായി പറഞ്ഞുതന്നു.

അഥ കുബ്ജാമ്രകമാഹാത്മ്യാരമ്ഭഃ ശ്രുത്വാ മായാബലം ഹ്യേതദ്ധരണീ സംശിതവ്രതാ

ഇനി കുബ്ജാമ്രകക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം തുടങ്ങുന്നു. ഈ മായാബലത്തെ കേട്ടശേഷം, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച ഭൂമി,

ധരണ്യുവാച ന തത്രാഹം വിജാനാമി പൂര്വമുക്തം ച യത്ത്വയാ

ഭൂമി പറഞ്ഞു: അതെന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല, നീ മുമ്പ് പറഞ്ഞതും മനസ്സിലായില്ല.

യച്ച കുബ്ജാമ്രകേ പുണ്യം പുഷ്ടിസ്തസ്യ സനാതനീ

കുബ്ജാമ്രകത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യവും, അവിടെയുള്ള ശാശ്വതമായ പോഷണവും,

വരാഹ ഉവാച യച്ച കുബ്ജാമ്രകേ പുഷ്ടിര്യച്ച തീര്ഥമനിന്ദിതേ

വർാഹൻ പറഞ്ഞു: കുബ്ജാമ്രകത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന പോഷണവും, അവിടെയുള്ള തീർത്ഥവും, ദോഷമില്ലാത്തവളേ,

തച്ച കാര്ത്സ്ന്യേന മേ ദേവി ശൃണു തത്ത്വേന സുന്ദരി

അവയെല്ലാം, ദേവിയേ, ഞാൻ സത്യമായി മുഴുവനും പറയുമ്പോൾ നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ, സുന്ദരിയേ.

യച്ച കര്മ യതോ ഭൂമേ സ്നാതോ യാതി മൃതോഽപി ച

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, മരിച്ചാലും ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്,

മധുകൈടഭൌ തഥാ ഹത്വാ ബ്രഹ്മണോ വചനാത്തദാ

അപ്പോൾ, മധുവിനെയും കൈടഭനെയും കൊല്ലുകയും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം,

പശ്യാമി തം നതം ഭൂമേ രൈഭ്യം നാമമഹാമുനിമ്

അവിടെ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ച മഹർഷിയായ റൈഭ്യനെ കണ്ടു, ഭൂമിദേവി.

യുക്തിമന്തം ഗുണജ്ഞം ച ശുചിം ദക്ഷം ജിതേംദ്രിയമ്

അവൻ ബുദ്ധിമാനുമായിരുന്നു, ഗുണങ്ങളെ അറിയുന്നവനും, ശുദ്ധനും, പ്രാവീണ്യവാനുമായിരുന്നു, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവനും.

സഹസ്രം ചാംബുഭക്ഷേണ തഥാ ശൈവാലഭക്ഷണമ് 126.

അവൻ ആയിരം വർഷം വെള്ളം മാത്രം കഴിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നു, അതുപോലെ ശൈവ ഇലകളും ഭക്ഷിച്ചിരുന്നു.

ഇതഃ പ്രീതോഽസ്മ്യഹം ദേവി രൈഭ്യസ്യ ച മഹാത്മനഃ

ഇതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്, ദേവിയേ, മഹാത്മാവായ റൈഭ്യനിൽ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.

തതോ വൈ തപ്യമാനം തം ഗങ്ഗാദ്വാരമുപാഗതമ്

ശേഷം, കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ ഗംഗാദ്വാരത്തിൽ എത്തി.

ദര്ശിതോഽയം മയാ ചാത്മാ ഹേതുമാത്രേണ കേനചിത്

ഒരു പ്രത്യേക കാരണത്താൽ ഞാൻ അവനോട് എന്റെ സ്വരൂപം കാണിച്ചു.

ഏവം കുബ്ജാമ്രകം ഖ്യാതം സ്ഥാനമതേന്മനസ്വിനി

ഇങ്ങനെ, മനസ്സുറ്റവളേ, ആ സ്ഥലം കുബ്ജാമ്രകം എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായി.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

ഇനി ഞാൻ മറ്റൊന്ന് പറയാം; അതും ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ, ഭൂമിദേവി.

ഏവം തത്ര മയാ ദൃഷ്ടഃ കുബ്ജരൂപം സമാസ്ഥിതഃ

അവിടെ, അവൻ കൂനൻ രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ ഞാൻ കണ്ടു.

നമസ്കൃത്യ സ്ഥിതം തം തു മുനിം വൈ സംശിതവ്രതമ്

ശുദ്ധവ്രതത്തിൽ ഉറച്ചിരുന്ന ആ മുനിയെ ഞാൻ വന്ദിച്ചു, അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

മമൈവ വചനം ശ്രുത്വാ സ മുനിസ്തപസാന്വിതഃ

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, തപസ്സിൽ മികവുറ്റ ആ മുനി—

യദി പ്രസന്നോ ഭഗവാഁല്ലോകനാഥോ ജനാര്ദ്ദനഃ

ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ ജനാർദ്ദനൻ ഭഗവാൻ സന്തോഷിച്ചാൽ—