വരാഹപുരാണമ്

ത്വയാ ന തത്കൃതം കിംചിച്ഛുഭം വാശുഭമേവ വാ 125.

നീ നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ ഒരു പ്രവൃത്തിയും ഇതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല.

യത്ത്വയാ ദുഷ്കൃതം കര്മ വ്യഭിചാരശ്ച തത്ര വൈ

നീ ചെയ്ത പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളും തെറ്റായ പ്രവർത്തികളും എല്ലാം—

ഭവാന്തരേ കൃതം യച്ച യേനേദം പ്രാപ്തവാന്മഹത്

മുൻജന്മത്തിൽ നിന്നാൽ നീ ചെയ്തതും അതിനാൽ നീ ഈ വലിയ സ്ഥിതിയിലെത്തിയതും—

മമ ഭക്താ ദ്വിജാഃ ശുദ്ധാ യത്ത്വയാ നാഭിവാദിതാഃ

എന്റെ ഭക്തരായ ശുദ്ധമായ ദ്വിജന്മാരെ നീ അഭിവാദ്യം ചെയ്തില്ല.

യേ ച ഭാഗവതാഃ ശുദ്ധാസ്തേ നൂനം മമ മൂര്ത്തയഃ വിദിതോഽസ്മീഹ വിപ്രേന്ദ്ര തൈരഹം നാത്ര സംശയഃ

ഭഗവാന്റെ ശുദ്ധഭക്തന്മാർ ശരിക്കും എന്റെ രൂപങ്ങളാണ്; മഹാനായ ബ്രാഹ്മണനേ, അവരാൽ ഞാൻ ഇവിടെ അറിയപ്പെടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

മമ ദര്ശനകാമാ യേ തേ മേ ഭക്താ ദ്വിജാസ്തഥാ

എന്നെ ദർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാരും എന്റെ ഭക്തരാണ്.

വിശേഷേണ കലൌ ബ്രഹ്മന്ദ്വിജരൂപോ ഹ്യവസ്ഥിതഃ

പ്രത്യേകിച്ച് കലിയുഗത്തിൽ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

യോ മാം പ്രാപ്തമിഹേച്ഛേത യസ്യാവാച്യം ന വിദ്യതേ

ഇവിടെ എന്നെ പ്രാപിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു പറയാൻ യാതൊന്നും വിലക്കില്ല.

ഗച്ഛ ബ്രാഹ്മണ സിദ്ധോഽസി യദാ പ്രാണാന്വിമോക്ഷ്യസി

പോകൂ ബ്രാഹ്മണനേ, നീ സിദ്ധനാണ്; ജീവൻ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ നീ പ്രാപിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ വരാരോഹേ തത്രൈവാന്തര്ഹിതോഽഭവമ് കൃത്വാ സുദുഷ്കരം കര്മ ശ്വേതദ്വീപമുപാഗതഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, സുന്ദരിയേ, ഞാൻ അവിടെയേൽ അപ്രത്യക്ഷനായി; അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ പ്രവൃത്തി ചെയ്തു ഞാൻ ശ്വേതദ്വീപിലെത്തി.

ധന്വീ തൂണീ ശരീ ഖഡ്ഗീ മായാബലപരാക്രമഃ 125.

വില്ലും ക്വിവറും അമ്പുകളും വാളും കൈവശം വച്ച, മായാബലവും വീര്യവും ഉള്ളവൻ.

മായയാ കിം തവ ധരേ ന മായാം ജ്ഞാതുമര്ഹസി

മായാവശാൽ, ഭൂമിദേവിയേ, നിനക്കു എന്താണ്? എന്റെ മായ അറിയാൻ നീ യോഗ്യയല്ല.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭൂമേ മായാഖ്യാനം മഹൌജസമ്

ഇങ്ങനെ, ഭൂമിയേ, വലിയ ശക്തിയുള്ള എന്റെ മായയുടെ കഥ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

ആഖ്യാനാനാം മഹാഖ്യാനം തപസാം ച പരന്തപഃ

കഥകളിൽ ഏറ്റവും വലിയ കഥയും തപസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതും ഇതാണ്, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ.

നിത്യം പഠേദ്യോ ഭക്തേഷു അഭക്തേഷു ന കീര്തയേത്

ഭക്തന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഈ കഥ എപ്പോഴും പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും, ഭക്തരല്ലാത്തവരുടെ ഇടയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്തവനും—

അഗ്രതഃ പൃച്ഛതാ ശൂദ്രമദ്ഭക്തേഷു തഥാഗ്രതഃ

എന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ മുമ്പിൽ, അവർ ശൂദ്രന്മാരായാലും, ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അവർക്കു മുന്നിൽ ഇത് വായിക്കുന്നവനും—

കല്യമുത്ഥായ യോ ഭൂമേ പഠതേ ച ദൃഢവ്രതഃ

ഭൂമിദേവിയേ, പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും—

അഥ പൂര്ണേന കാലേന പുമാന്പംചത്വമാഗതഃ

അപ്പോൾ, കാലം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പുരുഷൻ മരണത്തെത്തിച്ചു.

യ ഏവം ശൃണുയാന്നിത്യം മഹാഖ്യാനം വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, ഈ മഹത്തായ കഥയെ ആരെങ്കിലും ദിവസേന ശ്രവിച്ചാൽ,

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ ത്വയാ യത്പൂര്വമീപ്സിതമ്

സൗഭാഗ്യവതിയേ, നീ മുമ്പ് ആഗ്രഹിച്ചതു ഞാൻ ഇപ്പോൾ മുഴുവനായി പറഞ്ഞുതന്നു.

അഥ കുബ്ജാമ്രകമാഹാത്മ്യാരമ്ഭഃ ശ്രുത്വാ മായാബലം ഹ്യേതദ്ധരണീ സംശിതവ്രതാ

ഇനി കുബ്ജാമ്രകക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം തുടങ്ങുന്നു. ഈ മായാബലത്തെ കേട്ടശേഷം, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച ഭൂമി,

ധരണ്യുവാച ന തത്രാഹം വിജാനാമി പൂര്വമുക്തം ച യത്ത്വയാ

ഭൂമി പറഞ്ഞു: അതെന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല, നീ മുമ്പ് പറഞ്ഞതും മനസ്സിലായില്ല.

യച്ച കുബ്ജാമ്രകേ പുണ്യം പുഷ്ടിസ്തസ്യ സനാതനീ

കുബ്ജാമ്രകത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യവും, അവിടെയുള്ള ശാശ്വതമായ പോഷണവും,

വരാഹ ഉവാച യച്ച കുബ്ജാമ്രകേ പുഷ്ടിര്യച്ച തീര്ഥമനിന്ദിതേ

വർാഹൻ പറഞ്ഞു: കുബ്ജാമ്രകത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന പോഷണവും, അവിടെയുള്ള തീർത്ഥവും, ദോഷമില്ലാത്തവളേ,

തച്ച കാര്ത്സ്ന്യേന മേ ദേവി ശൃണു തത്ത്വേന സുന്ദരി

അവയെല്ലാം, ദേവിയേ, ഞാൻ സത്യമായി മുഴുവനും പറയുമ്പോൾ നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ, സുന്ദരിയേ.

യച്ച കര്മ യതോ ഭൂമേ സ്നാതോ യാതി മൃതോഽപി ച

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, മരിച്ചാലും ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന്,

മധുകൈടഭൌ തഥാ ഹത്വാ ബ്രഹ്മണോ വചനാത്തദാ

അപ്പോൾ, മധുവിനെയും കൈടഭനെയും കൊല്ലുകയും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം,

പശ്യാമി തം നതം ഭൂമേ രൈഭ്യം നാമമഹാമുനിമ്

അവിടെ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ച മഹർഷിയായ റൈഭ്യനെ കണ്ടു, ഭൂമിദേവി.

യുക്തിമന്തം ഗുണജ്ഞം ച ശുചിം ദക്ഷം ജിതേംദ്രിയമ്

അവൻ ബുദ്ധിമാനുമായിരുന്നു, ഗുണങ്ങളെ അറിയുന്നവനും, ശുദ്ധനും, പ്രാവീണ്യവാനുമായിരുന്നു, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവനും.