വരാഹപുരാണമ്

കിം മയാ വികൃതം കര്മ സേവമാനേന മാധവ 125.

മാധവനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്താണ് തെറ്റായ പ്രവൃത്തി ചെയ്തത്?

ഭക്ഷിതം കിമകര്മണ്യം സേവമാനേന ചാച്യുത

അച്യുതനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്താണ് അനുചിതമായി ഭക്ഷിച്ചത്?

ഏതദാചക്ഷ തത്ത്വേന യേനാഹം നരകം ഗതഃ

ഇതെല്ലാം സത്യമായി പറയൂ, ഏത് കാരണം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നരകത്തിൽ പോയത്.

മായാലുബ്ധേന ഹി മയാ പൂര്വം വിജ്ഞാപിതോ ഹ്യസി

മായയിൽ പെട്ട് ഞാൻ മുമ്പ് നിന്നോട് അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.

തതസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ കാരുണ്യപരിദേവിതമ്

അവന്റെ ദയയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ—

മാ ദുഃഖം കുരു വിപ്രേന്ദ്ര ആത്മദോഷസമുദ്ഭവമ് യേന ദുഃഖമനുപ്രാപ്തം തിര്യഗ്യോനിം ച വൈ ഗതഃ

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിന്റെ തെറ്റിൽ നിന്നുണ്ടായ ദുഃഖം കൊണ്ടു ദുഃഖിക്കേണ്ട, അതിനാലാണ് നീ ദുഃഖം അനുഭവിച്ച് ജീവിസംഭവത്തിലേക്ക് പോയത്.

ഉക്തമേവ മയാ പൂര്വം ശൃണു ബ്രാഹ്മണപുങ്ഗവ

ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; കേൾക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ.

ദദാമി ദിവ്യഭോഗാന്വൈ ഭൌമാന്വാപി തവേപ്സിതമ്

നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ദൈവിക സുഖങ്ങളോ ഭൂമിയിലെ സുഖങ്ങളോ ഞാൻ തരാം.

ദൃഷ്ടാ തു വൈഷ്ണവീ മായാ യാ ത്വയാ ബ്രാഹ്മണേപ്സിതാ വര്ഷാണി ചൈവ പംചാശാന്നിഷാദസ്യ ഗൃഹേഽപി ന

നീ ആഗ്രഹിച്ച വൈഷ്ണവമായയെ നീ കണ്ടു; അങ്ങനെ അമ്പതുവർഷം, വ്യാഘന്റെ വീട്ടിലും ഇല്ല.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ ദ്വിജോത്തമ

ഇനി ഞാൻ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പറയാം, അതു ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.

ത്വയാ ന തത്കൃതം കിംചിച്ഛുഭം വാശുഭമേവ വാ 125.

നീ നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ ഒരു പ്രവൃത്തിയും ഇതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല.

യത്ത്വയാ ദുഷ്കൃതം കര്മ വ്യഭിചാരശ്ച തത്ര വൈ

നീ ചെയ്ത പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളും തെറ്റായ പ്രവർത്തികളും എല്ലാം—

ഭവാന്തരേ കൃതം യച്ച യേനേദം പ്രാപ്തവാന്മഹത്

മുൻജന്മത്തിൽ നിന്നാൽ നീ ചെയ്തതും അതിനാൽ നീ ഈ വലിയ സ്ഥിതിയിലെത്തിയതും—

മമ ഭക്താ ദ്വിജാഃ ശുദ്ധാ യത്ത്വയാ നാഭിവാദിതാഃ

എന്റെ ഭക്തരായ ശുദ്ധമായ ദ്വിജന്മാരെ നീ അഭിവാദ്യം ചെയ്തില്ല.

യേ ച ഭാഗവതാഃ ശുദ്ധാസ്തേ നൂനം മമ മൂര്ത്തയഃ വിദിതോഽസ്മീഹ വിപ്രേന്ദ്ര തൈരഹം നാത്ര സംശയഃ

ഭഗവാന്റെ ശുദ്ധഭക്തന്മാർ ശരിക്കും എന്റെ രൂപങ്ങളാണ്; മഹാനായ ബ്രാഹ്മണനേ, അവരാൽ ഞാൻ ഇവിടെ അറിയപ്പെടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

മമ ദര്ശനകാമാ യേ തേ മേ ഭക്താ ദ്വിജാസ്തഥാ

എന്നെ ദർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാരും എന്റെ ഭക്തരാണ്.

വിശേഷേണ കലൌ ബ്രഹ്മന്ദ്വിജരൂപോ ഹ്യവസ്ഥിതഃ

പ്രത്യേകിച്ച് കലിയുഗത്തിൽ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

യോ മാം പ്രാപ്തമിഹേച്ഛേത യസ്യാവാച്യം ന വിദ്യതേ

ഇവിടെ എന്നെ പ്രാപിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു പറയാൻ യാതൊന്നും വിലക്കില്ല.

ഗച്ഛ ബ്രാഹ്മണ സിദ്ധോഽസി യദാ പ്രാണാന്വിമോക്ഷ്യസി

പോകൂ ബ്രാഹ്മണനേ, നീ സിദ്ധനാണ്; ജീവൻ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ നീ പ്രാപിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ വരാരോഹേ തത്രൈവാന്തര്ഹിതോഽഭവമ് കൃത്വാ സുദുഷ്കരം കര്മ ശ്വേതദ്വീപമുപാഗതഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, സുന്ദരിയേ, ഞാൻ അവിടെയേൽ അപ്രത്യക്ഷനായി; അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ പ്രവൃത്തി ചെയ്തു ഞാൻ ശ്വേതദ്വീപിലെത്തി.

ധന്വീ തൂണീ ശരീ ഖഡ്ഗീ മായാബലപരാക്രമഃ 125.

വില്ലും ക്വിവറും അമ്പുകളും വാളും കൈവശം വച്ച, മായാബലവും വീര്യവും ഉള്ളവൻ.

മായയാ കിം തവ ധരേ ന മായാം ജ്ഞാതുമര്ഹസി

മായാവശാൽ, ഭൂമിദേവിയേ, നിനക്കു എന്താണ്? എന്റെ മായ അറിയാൻ നീ യോഗ്യയല്ല.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭൂമേ മായാഖ്യാനം മഹൌജസമ്

ഇങ്ങനെ, ഭൂമിയേ, വലിയ ശക്തിയുള്ള എന്റെ മായയുടെ കഥ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

ആഖ്യാനാനാം മഹാഖ്യാനം തപസാം ച പരന്തപഃ

കഥകളിൽ ഏറ്റവും വലിയ കഥയും തപസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതും ഇതാണ്, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ.

നിത്യം പഠേദ്യോ ഭക്തേഷു അഭക്തേഷു ന കീര്തയേത്

ഭക്തന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഈ കഥ എപ്പോഴും പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും, ഭക്തരല്ലാത്തവരുടെ ഇടയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്തവനും—

അഗ്രതഃ പൃച്ഛതാ ശൂദ്രമദ്ഭക്തേഷു തഥാഗ്രതഃ

എന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ മുമ്പിൽ, അവർ ശൂദ്രന്മാരായാലും, ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അവർക്കു മുന്നിൽ ഇത് വായിക്കുന്നവനും—

കല്യമുത്ഥായ യോ ഭൂമേ പഠതേ ച ദൃഢവ്രതഃ

ഭൂമിദേവിയേ, പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും—

അഥ പൂര്ണേന കാലേന പുമാന്പംചത്വമാഗതഃ

അപ്പോൾ, കാലം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പുരുഷൻ മരണത്തെത്തിച്ചു.

യ ഏവം ശൃണുയാന്നിത്യം മഹാഖ്യാനം വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, ഈ മഹത്തായ കഥയെ ആരെങ്കിലും ദിവസേന ശ്രവിച്ചാൽ,