വരാഹപുരാണമ്

തതോ വിപ്രവചഃ ശ്രുത്വാ തൂഷ്ണീമാസീന്മുനിസ്തദാ 125.

ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, അപ്പോഴത്തെ മুনি മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു.

ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവി സ ച ബ്രാഹ്മണപുംഗവഃ

ഇവിടെ, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനും അതേ സമയം—

കഥമേതാവതങ്കാലം മാമൂചുര്ബ്രാഹ്മണാശ്ച കിമ് കഥം കാലേഽനുസമ്പ്രാപ്തഃ കിമേതദിതി ഭാഷതേ

എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഇത്രയും സമയം കഴിഞ്ഞത്? ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് എന്താണ് പറഞ്ഞത്? എങ്ങനെ ഈ സമയം എത്തി? ഇതെന്താണ്, എന്നിങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞു.

ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവി ബ്രാഹ്മണായ തതോ മയാ

അതിനിടയിൽ, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണനോടു ഞാൻ—

കിമിദം ഭ്രാംതരൂപോഽസി കിം വാ ത്വം ദൃഷ്ടവാനസി

ഇത് എന്താണ്, നീ അലയുന്നവനായി കാണുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ നീ എന്താണ് കണ്ടത്?

ഏവമുക്തഃ സ തു മയാ ഭൂമൌ കൃത്വാ ശിരഃ സ്വകമ്

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ തല നിലത്ത് വച്ചു.

അഹോ ദേവ ദ്വിജാ ഏതേ മാം വദന്തി ജഗദ്ഗുരോ ആഗതോഽസ്യപരാഹ്നേ കിം സ്ഥലം വിസ്മൃതവാനസി

ഹേ ദേവാ, ഹേ ദ്വിജന്മാരെ, ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് പറയുന്നു, ലോകഗുരുവേ, നീ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് എത്തിയിരിക്കുന്നു, ഏത് സ്ഥലം മറന്നുവോ എന്ന്.

അഹം വ്യാധസ്യ വൈ ഭൂത്വാ ഭാര്യാ ച വ്യാധയോനിജാ

ഞാൻ ഒരു വ്യാഘനായി ജനിച്ചു, ഭാര്യയും വ്യാഘനുകളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു.

തസ്മാച്ചൈവ ത്രയഃ പുത്രാസ്തിസ്രശ്ചാപി ച കന്യകാഃ

അവളിൽ നിന്ന് മൂന്ന് പുത്രന്മാരും മൂന്ന് പുത്രിമാരും ജനിച്ചു.

സ്നാതും കദാചിദ്ഗങ്ഗായാം ഗതോഽഹം തീരഭൂമിഗഃ ഉന്മജ്യ സ്വയം പുനശ്ചൈവ പ്രാപ്തോ രൂപം മുനിസ്തുതമ്

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഗംഗയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി, തീരത്തു താമസിക്കുന്നവനായി; കുളിച്ച് പുറത്തു വന്നപ്പോൾ, ഞാൻ വീണ്ടും മുനികൾ പുകഴ്ത്തുന്ന ആ രൂപം ലഭിച്ചു.

കിം മയാ വികൃതം കര്മ സേവമാനേന മാധവ 125.

മാധവനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്താണ് തെറ്റായ പ്രവൃത്തി ചെയ്തത്?

ഭക്ഷിതം കിമകര്മണ്യം സേവമാനേന ചാച്യുത

അച്യുതനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്താണ് അനുചിതമായി ഭക്ഷിച്ചത്?

ഏതദാചക്ഷ തത്ത്വേന യേനാഹം നരകം ഗതഃ

ഇതെല്ലാം സത്യമായി പറയൂ, ഏത് കാരണം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നരകത്തിൽ പോയത്.

മായാലുബ്ധേന ഹി മയാ പൂര്വം വിജ്ഞാപിതോ ഹ്യസി

മായയിൽ പെട്ട് ഞാൻ മുമ്പ് നിന്നോട് അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.

തതസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ കാരുണ്യപരിദേവിതമ്

അവന്റെ ദയയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ—

മാ ദുഃഖം കുരു വിപ്രേന്ദ്ര ആത്മദോഷസമുദ്ഭവമ് യേന ദുഃഖമനുപ്രാപ്തം തിര്യഗ്യോനിം ച വൈ ഗതഃ

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിന്റെ തെറ്റിൽ നിന്നുണ്ടായ ദുഃഖം കൊണ്ടു ദുഃഖിക്കേണ്ട, അതിനാലാണ് നീ ദുഃഖം അനുഭവിച്ച് ജീവിസംഭവത്തിലേക്ക് പോയത്.

ഉക്തമേവ മയാ പൂര്വം ശൃണു ബ്രാഹ്മണപുങ്ഗവ

ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; കേൾക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ.

ദദാമി ദിവ്യഭോഗാന്വൈ ഭൌമാന്വാപി തവേപ്സിതമ്

നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ദൈവിക സുഖങ്ങളോ ഭൂമിയിലെ സുഖങ്ങളോ ഞാൻ തരാം.

ദൃഷ്ടാ തു വൈഷ്ണവീ മായാ യാ ത്വയാ ബ്രാഹ്മണേപ്സിതാ വര്ഷാണി ചൈവ പംചാശാന്നിഷാദസ്യ ഗൃഹേഽപി ന

നീ ആഗ്രഹിച്ച വൈഷ്ണവമായയെ നീ കണ്ടു; അങ്ങനെ അമ്പതുവർഷം, വ്യാഘന്റെ വീട്ടിലും ഇല്ല.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ ദ്വിജോത്തമ

ഇനി ഞാൻ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പറയാം, അതു ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.

ത്വയാ ന തത്കൃതം കിംചിച്ഛുഭം വാശുഭമേവ വാ 125.

നീ നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ ഒരു പ്രവൃത്തിയും ഇതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല.

യത്ത്വയാ ദുഷ്കൃതം കര്മ വ്യഭിചാരശ്ച തത്ര വൈ

നീ ചെയ്ത പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളും തെറ്റായ പ്രവർത്തികളും എല്ലാം—

ഭവാന്തരേ കൃതം യച്ച യേനേദം പ്രാപ്തവാന്മഹത്

മുൻജന്മത്തിൽ നിന്നാൽ നീ ചെയ്തതും അതിനാൽ നീ ഈ വലിയ സ്ഥിതിയിലെത്തിയതും—

മമ ഭക്താ ദ്വിജാഃ ശുദ്ധാ യത്ത്വയാ നാഭിവാദിതാഃ

എന്റെ ഭക്തരായ ശുദ്ധമായ ദ്വിജന്മാരെ നീ അഭിവാദ്യം ചെയ്തില്ല.

യേ ച ഭാഗവതാഃ ശുദ്ധാസ്തേ നൂനം മമ മൂര്ത്തയഃ വിദിതോഽസ്മീഹ വിപ്രേന്ദ്ര തൈരഹം നാത്ര സംശയഃ

ഭഗവാന്റെ ശുദ്ധഭക്തന്മാർ ശരിക്കും എന്റെ രൂപങ്ങളാണ്; മഹാനായ ബ്രാഹ്മണനേ, അവരാൽ ഞാൻ ഇവിടെ അറിയപ്പെടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

മമ ദര്ശനകാമാ യേ തേ മേ ഭക്താ ദ്വിജാസ്തഥാ

എന്നെ ദർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാരും എന്റെ ഭക്തരാണ്.

വിശേഷേണ കലൌ ബ്രഹ്മന്ദ്വിജരൂപോ ഹ്യവസ്ഥിതഃ

പ്രത്യേകിച്ച് കലിയുഗത്തിൽ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

യോ മാം പ്രാപ്തമിഹേച്ഛേത യസ്യാവാച്യം ന വിദ്യതേ

ഇവിടെ എന്നെ പ്രാപിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു പറയാൻ യാതൊന്നും വിലക്കില്ല.

ഗച്ഛ ബ്രാഹ്മണ സിദ്ധോഽസി യദാ പ്രാണാന്വിമോക്ഷ്യസി

പോകൂ ബ്രാഹ്മണനേ, നീ സിദ്ധനാണ്; ജീവൻ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ നീ പ്രാപിക്കും.