വരാഹപുരാണമ്

അഹം മായാപ്രലോഭേന ഗങ്ഗാതീരമുപാഗതഃ തതഃ സ്നാനവിധാനേന നിമഗ്നസ്തജ്ജലേഽമലേ ।। 125.

മായയുടെ ഭ്രമത്തിൽ ഞാൻ ഗംഗാതീരത്ത് എത്തി; പിന്നെ, സ്നാനവിധി അനുസരിച്ച് ആ ശുദ്ധജലത്തിൽ ഞാൻ മുങ്ങി.

ന തത്ര കിംചിജ്ജാനാമി കിമിദം കിം പ്രവര്ത്തതേ

അവിടെ എനിക്ക് ഒന്നും അറിയാനായില്ല—ഇത് എന്താണ്, എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്നു.

കേനചിത്കാരണേനാത്ര പ്രവിഷ്ടോ ജാഹ്നവീജലേ

ഏതോ കാരണത്താൽ ഞാൻ ജാഹ്നവീയുടെ വെള്ളത്തിൽ കയറി.

നിഷാദ പശ്യ കുണ്ഡീം ച മാത്രാം വസ്ത്രം യഥാ പുരാ ദണ്ഡവസ്ത്രാദി യത്കിംചിന്ന ജീര്ണം ഗങ്ഗയാ ഹൃതമ്

നിഷാദാ, പഴയപ്പോലെ കിണ്ണം, പായ, വസ്ത്രം നോക്ക്; ദണ്ഡം, വസ്ത്രം—പഴുതുപോയതല്ലാത്തതെല്ലാം ഗംഗാ കൊണ്ടുപോയി.

ഏവം തേന തതശ്ചോക്താ നിഷാദോഽദൃശ്യതാം ഗതഃ

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, നിഷാദൻ അദൃശ്യനായി.

സ തതോ ബ്രാഹ്മണോ ദേവി തപസ്തപതി നിശ്ചിതമ്

അതിനുശേഷം, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഉറപ്പോടെ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തസ്യ പ്രതിഷ്ഠമാനസ്യ അപരാഹ്ണം തു ജായതേ

അവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഉച്ച കഴിഞ്ഞു.

കര്മണ്യാനി ച പുഷ്പാണി ആഹൃത്യ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ

കർമ്മത്തിനായി പൂക്കൾ ശേഖരിച്ച്, വിശ്വാസത്തോടെ അവൻ തയ്യാറായി.

വൃതസ്തു ബ്രാഹ്മണൈര്മുഖ്യൈര്ഗങ്ഗാസ്നാനേഷു വൈ ദ്വിജഃ

പ്രമുഖ ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ ദ്വിജൻ ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു.

പൂര്വാഹ്ണേ സ്ഥാപയിത്വാത്ര മാത്രാം കുണ്ഡീം ത്രിദണ്ഡകമ് വിസ്മൃതം കിം ത്വയാ സ്ഥാനം കഥം ശീഘ്രം ന ചാഗതഃ

രാവിലെ അവിടെ പായ, കിണ്ണം, ദണ്ഡം വെച്ചു; നീ എന്താണ് മറന്നത്? ഈ സ്ഥലത്ത് നീ എങ്ങനെ ഇത്ര വൈകി വന്നില്ല?

തതോ വിപ്രവചഃ ശ്രുത്വാ തൂഷ്ണീമാസീന്മുനിസ്തദാ 125.

ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, അപ്പോഴത്തെ മুনি മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു.

ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവി സ ച ബ്രാഹ്മണപുംഗവഃ

ഇവിടെ, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനും അതേ സമയം—

കഥമേതാവതങ്കാലം മാമൂചുര്ബ്രാഹ്മണാശ്ച കിമ് കഥം കാലേഽനുസമ്പ്രാപ്തഃ കിമേതദിതി ഭാഷതേ

എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഇത്രയും സമയം കഴിഞ്ഞത്? ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് എന്താണ് പറഞ്ഞത്? എങ്ങനെ ഈ സമയം എത്തി? ഇതെന്താണ്, എന്നിങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞു.

ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവി ബ്രാഹ്മണായ തതോ മയാ

അതിനിടയിൽ, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണനോടു ഞാൻ—

കിമിദം ഭ്രാംതരൂപോഽസി കിം വാ ത്വം ദൃഷ്ടവാനസി

ഇത് എന്താണ്, നീ അലയുന്നവനായി കാണുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ നീ എന്താണ് കണ്ടത്?

ഏവമുക്തഃ സ തു മയാ ഭൂമൌ കൃത്വാ ശിരഃ സ്വകമ്

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ തല നിലത്ത് വച്ചു.

അഹോ ദേവ ദ്വിജാ ഏതേ മാം വദന്തി ജഗദ്ഗുരോ ആഗതോഽസ്യപരാഹ്നേ കിം സ്ഥലം വിസ്മൃതവാനസി

ഹേ ദേവാ, ഹേ ദ്വിജന്മാരെ, ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് പറയുന്നു, ലോകഗുരുവേ, നീ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് എത്തിയിരിക്കുന്നു, ഏത് സ്ഥലം മറന്നുവോ എന്ന്.

അഹം വ്യാധസ്യ വൈ ഭൂത്വാ ഭാര്യാ ച വ്യാധയോനിജാ

ഞാൻ ഒരു വ്യാഘനായി ജനിച്ചു, ഭാര്യയും വ്യാഘനുകളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു.

തസ്മാച്ചൈവ ത്രയഃ പുത്രാസ്തിസ്രശ്ചാപി ച കന്യകാഃ

അവളിൽ നിന്ന് മൂന്ന് പുത്രന്മാരും മൂന്ന് പുത്രിമാരും ജനിച്ചു.

സ്നാതും കദാചിദ്ഗങ്ഗായാം ഗതോഽഹം തീരഭൂമിഗഃ ഉന്മജ്യ സ്വയം പുനശ്ചൈവ പ്രാപ്തോ രൂപം മുനിസ്തുതമ്

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഗംഗയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി, തീരത്തു താമസിക്കുന്നവനായി; കുളിച്ച് പുറത്തു വന്നപ്പോൾ, ഞാൻ വീണ്ടും മുനികൾ പുകഴ്ത്തുന്ന ആ രൂപം ലഭിച്ചു.

കിം മയാ വികൃതം കര്മ സേവമാനേന മാധവ 125.

മാധവനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്താണ് തെറ്റായ പ്രവൃത്തി ചെയ്തത്?

ഭക്ഷിതം കിമകര്മണ്യം സേവമാനേന ചാച്യുത

അച്യുതനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്താണ് അനുചിതമായി ഭക്ഷിച്ചത്?

ഏതദാചക്ഷ തത്ത്വേന യേനാഹം നരകം ഗതഃ

ഇതെല്ലാം സത്യമായി പറയൂ, ഏത് കാരണം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നരകത്തിൽ പോയത്.

മായാലുബ്ധേന ഹി മയാ പൂര്വം വിജ്ഞാപിതോ ഹ്യസി

മായയിൽ പെട്ട് ഞാൻ മുമ്പ് നിന്നോട് അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.

തതസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ കാരുണ്യപരിദേവിതമ്

അവന്റെ ദയയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ—

മാ ദുഃഖം കുരു വിപ്രേന്ദ്ര ആത്മദോഷസമുദ്ഭവമ് യേന ദുഃഖമനുപ്രാപ്തം തിര്യഗ്യോനിം ച വൈ ഗതഃ

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിന്റെ തെറ്റിൽ നിന്നുണ്ടായ ദുഃഖം കൊണ്ടു ദുഃഖിക്കേണ്ട, അതിനാലാണ് നീ ദുഃഖം അനുഭവിച്ച് ജീവിസംഭവത്തിലേക്ക് പോയത്.

ഉക്തമേവ മയാ പൂര്വം ശൃണു ബ്രാഹ്മണപുങ്ഗവ

ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; കേൾക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ.

ദദാമി ദിവ്യഭോഗാന്വൈ ഭൌമാന്വാപി തവേപ്സിതമ്

നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ദൈവിക സുഖങ്ങളോ ഭൂമിയിലെ സുഖങ്ങളോ ഞാൻ തരാം.

ദൃഷ്ടാ തു വൈഷ്ണവീ മായാ യാ ത്വയാ ബ്രാഹ്മണേപ്സിതാ വര്ഷാണി ചൈവ പംചാശാന്നിഷാദസ്യ ഗൃഹേഽപി ന

നീ ആഗ്രഹിച്ച വൈഷ്ണവമായയെ നീ കണ്ടു; അങ്ങനെ അമ്പതുവർഷം, വ്യാഘന്റെ വീട്ടിലും ഇല്ല.