വരാഹപുരാണമ്

യസ്മാത് ത്വയാ മമാവജ്ഞാ കൃതാ മൂഢ ദിവസ്പതേ । തതസ്ത്വം ചാലിതോ രാജ്യാദന്യലോകേ വസിഷ്യസി ।। ൧൦.

ഹേ, സ്വർഗത്തിന്റെ ഭരതാവേ, നീ എന്നെ അവഗണിച്ചതിനാൽ, നീ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടും, മറ്റൊരു ലോകത്തിൽ വാസം ചെയ്യും.

ഏവമുക്ത്വാഽപി കോപേന സുരേശം തം ച ഭൂപതിമ് । ഉവാച രാജന് പുത്രസ്തേ ഭവിതാ ദൃഢവിക്രമഃ ।। ൧൦.

ഇങ്ങനെ ദേഷ്യത്തോടെ ദേവരാജാവിനോട് പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹർഷി രാജാവിനോടും പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, നിന്റെ മകൻ ധീരനായിരിക്കും.'

ഇന്ദ്രരൂപോപമഃ ശ്രീമാനുദ്യച്ഛസ്ത്രഃ പ്രതാപവാന് । വിദ്യാപ്രഭാവകര്മ്മജ്ഞഃ ക്രൂരകര്മാ ഭവിഷ്യതി । ദുര്ജയോഽതിബലീ രാജാ ഏവമുക്ത്വാ ഗതോ മുനിഃ ।। ൧൦.

അവൻ ഇന്ദ്രനോട് സമാനമായ രൂപവും, ഭംഗിയും, ശക്തിയും, ആയുധങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യവും, വിദ്യുത്പ്രഭയുടെ കലകളിൽ നിപുണതയും, കഠിനമായ പ്രവർത്തികളും, അതിജയിക്കാനാവാത്ത ശക്തിയും ഉള്ള രാജാവായിരിക്കും; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹർഷി വിട്ടുപോയി.

സോഽപി രാജാ സുപ്രതീകോ ഭാര്യായാം ഗര്ഭമാവഹത് । വിദ്യുത്പ്രഭായാം ധര്മജ്ഞഃ സാഽപി കാലേ ത്വസൂയത ।। ൧൦.

ശേഷം, സുപ്രതീക രാജാവ്, ധർമ്മജ്ഞനായ്, വിദ്യുത്പ്രഭയെ ഗർഭം ധരിപ്പിച്ചു; സമയമായപ്പോൾ അവൾ പ്രസവിച്ചു.

തസ്യാഃ പുത്രഃ സമഭവദ് ദുര്ജയാഖ്യോ മഹാബലഃ । ജാതകര്മാദിസംസ്കാരം തസ്യ ചക്രേ മുനിഃ സ്വയമ് । (ദുര്വാസാ നാമ തപസോ തസ്യ ദേഹമകല്മഷഃ ।। ൧൦.

അവളുടെ മകൻ, ദുർജയ എന്ന പേരിൽ, മഹാബലശാലിയായ് ജനിച്ചു; മഹർഷി തന്നെ അവന്റെ ജനനസംസ്കാരങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു; അവൻ ദുർവാസാ എന്ന തപസ്സുകാരനായിരുന്നു, പാപമില്ലാത്ത ശരീരമുള്ളവൻ.

) തസ്യ ചേഷ്ടേര്ബലേനാസൌ മുനേഃ സൌമ്യോ ബഭൂവ ഹ । വേദശാസ്ത്രാര്ഥവിദ്യായാം പാരഗോ ധര്മവാന് ശുചിഃ ।। ൧൦.

മഹർഷിയുടെ പ്രവർത്തിയുടെ ശക്തിയാൽ, ആ മകൻ സൗമ്യനായ് മാറി; വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ചു, ധർമ്മപരനും ശുദ്ധനും ആയിരുന്നു.

യാ ദ്വിതീയാഽഭവത് പത്നീ തസ്യ രാജ്ഞോ മഹാത്മനഃ । നാമ്നാ കീര്ത്തിമതീ ധന്യാ തസ്യാഃ പുത്രോ ബഭൂവ ഹ । നാമ്നാ സുദ്യുമ്ന ഇത്യേവം വേദവേദാങ്ഗപാരഗഃ ।। ൧൦.

ആ മഹാത്മാവായ രാജാവിന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയുടെ പേര് കീർത്തിമതിയായിരുന്നു, ഭാഗ്യശാലി; അവളുടെ മകൻ സുദ്യുമ്ന എന്ന പേരിൽ, വേദങ്ങളും അതിന്റെ ശാഖകളും പഠിച്ചവനായിരുന്നു.

അഥ കാലേന മഹതാ സ രാജാ രാജസത്തമഃ । സുപ്രതീകഃ സുതം ദൃഷ്ട്വാ ദുര്ജയം യോഗ്യമന്തികേ ।। ൧൦.

ശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, രാജസത്തമനായ സുപ്രതീക രാജാവ്, ദുർജയനെ ഭരണത്തിന് യോഗ്യനെന്ന് കണ്ടു, അവനെ സമീപിച്ചു.

ആത്മനോ വൃദ്ധഭാവം ച വാരാണസ്യാധിപോ ബലീ । ചിന്തയാമാസ രാജ്യാര്ഥം ദുര്ജയം പ്രതി ഭാമിനി ।। ൧൦.

താൻ വയസ്സായതോടെ, വാരാണസിയുടെ ശക്തനായ ഭരതാവ്, രാജ്യം ദുർജയനു നൽകേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു, സുന്ദരിയായവളേ.

ഏവം സംചിന്ത്യ ധര്മാത്മാ തസ്യ രാജ്യം ദദൌ നൃപഃ । സ്വയം ച ചിത്രകൂടാഖ്യം പര്വതം സ ജഗാമ ഹ ।। ൧൦.

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, ധർമ്മപരനായ രാജാവ്, ദുർജയനു രാജ്യം നൽകി, താൻ ചിത്രകൂട് എന്ന പർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

ദുര്ജയോഽപി മഹദ്രാജ്യം ഹസ്ത്യശ്വരഥവാജിഭിഃ । സംയോജ്യ ചിന്തയാമാസ രാജ്യവൃദ്ധിം പ്രതി പ്രഭുഃ ।। ൧൦.

ദുർജയൻ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, സേനകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന മഹാരാജ്യം കൈവരിച്ച്, രാജ്യം വളർത്താനുള്ള മാർഗങ്ങൾ ആലോചിച്ചു.

ഏവം സംചിന്ത്യ മേധാവീ ഹസ്ത്യശ്വരഥപത്തിഭിഃ । സമേതാം വാഹിനീം കൃത്വാ ഉത്തരാം ദിശമാശ്രിതഃ । തസ്യ ചോത്തരതോ ദേശാഃ സര്വേ സിദ്ധാ മഹാത്മനഃ ।। ൧൦.

അങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, ബുദ്ധിമാനായവൻ ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, pěടാളികൾ എന്നിവ ചേർത്ത് വലിയ സേന ഒരുക്കി വടക്കേ ദിശയിൽ അഭയം തേടി. വടക്കു ഭാഗങ്ങളിലെ എല്ലാ ദേശങ്ങളും ആ മഹാത്മാവായ സിദ്ധന്മാർക്കായിരുന്നു.

ഭാരതാഖ്യമിദം വര്ഷം സാധയിത്വാ സുദുര്ജയഃ । തതഃ കിംപുരുഷം നാമ വര്ഷം തേനാപി സാധിതമ് ।। ൧൦.

ഭാരതം എന്ന ഈ ദേശം, അത്യന്തം ജയിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും, അതിനെ ജയിച്ച ശേഷം, കിംപുരുഷം എന്ന പേരിലുള്ള ദേശവും അവൻ കീഴടക്കി.

തതഃ പരതരം ചാന്യദ്ധരിവര്ഷം ജിഗായ സഃ । രമ്യം ഹിരണ്മയം ചാപി കുരുഭദ്രാശ്വമേവ ച । ഇലാവൃതം മേരുമധ്യമേതത് സര്വം ജിഗായ സഃ ।। ൧൦.

അതിനുശേഷം, ഹരിവർഷം എന്ന മറ്റൊരു മനോഹരവും പൊന്നുപോലും ദീപ്തിയുള്ള ദേശവും, കുറുഭദ്രാശ്വം എന്ന പ്രദേശവും, മേരു പർവതത്തിന്റെ മധ്യഭാഗമായ ഇലാവൃതം എന്ന ദേശവും, അവൻ എല്ലാം കീഴടക്കി.

ജിത്വാ ജമ്ബ്വാഖ്യമേതദ്ധി ദ്വീപം യാവദസൌ നൃപഃ । ജഗാമ ദേവരാജാനം ജേതും സര്വസുരാന്വിതമ് ।। ൧൦.

ജംബു എന്ന ദ്വീപ് ജയിച്ച ശേഷം, രാജാവ് എല്ലാ ദേവതകളോടും കൂടിയ ദേവരാജനെ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.

മേരുപര്വതമാരുഹ്യ ദേവഗന്ധര്വദാനവാന് । ഗുഹ്യകാന് കിം നരാന് ദൈത്യാംസ്തതോ ബ്രഹ്മസുതോ മുനിഃ । നാരദോ ദുര്ജയജയം ദേവരാജായ ശംസത ।। ൧൦.

മേരു പർവതത്തിൽ കയറി, ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രനായ മഹർഷി നാരദൻ, ദേവതകൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, ദാനവന്മാർ, ഗുഹ്യകന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, ദൈത്യന്മാർ എന്നിവരെ ജയിച്ച ദുർജയയുടെ വിജയം ദേവരാജാവിനോട് അറിയിച്ചു.

തത ഇന്ദ്രസ്ത്വരായുക്തോ ലോകപാലൈഃ സമന്വിതഃ । ജഗാമ ദുര്ജയം ഹന്തും സോഽചിരേണാസ്ത്രനിര്ജ്ജിതമ് । വിഹായ പര്വതം മേരും മര്ത്യലോകമിഹാഗതഃ ।। ൧൦.

അതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രൻ ലോകപാലന്മാരോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ ദുർജയനെ നശിപ്പിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. അവൻ ആയുധങ്ങളാൽ ദുർജയയെ കീഴടക്കി, മേരു പർവതം വിട്ട് മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് എത്തി.

പൂര്വദേശേ ച ദേവേന്ദ്രോ ലോകപാലൈഃ സമം പ്രഭുഃ । സ്ഥിതവാംസ്തസ്യ സുമഹച്ചരിതം സംഭവിഷ്യതി ।। ൧൦.

പൂർവദിശയിൽ, ദേവേന്ദ്രൻ ലോകപാലന്മാരോടൊപ്പം നിലകൊണ്ടു; അവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വലിയ സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.

ദുര്ജയശ്ച സുരാഞ്ജിത്വാ യാവത് പ്രതിനിവര്ത്തതേ । ഗന്ധമാദനപൃഷ്ഠേ തു സ്കന്ധാവാരനിവേശനമ് । കൃത്വാഽവസ്ഥിതസംഭാരമാഗതം താപസൌ തു തമ് ।। ൧൦.

ദുർജയൻ ദേവതകളെ ജയിച്ച ശേഷം തിരിച്ചുവന്നു, ഗന്ധമാദന പർവതത്തിന്റെ ചിറയിൽ സേനാവാസം ഒരുക്കി, ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തി; അപ്പോൾ രണ്ട് തപസ്വികൾ അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി.

താവഗതാവഥാബ്രൂതാം രാജന് ദുര്ജ്ജയ ലോകപാഃ । നിവാരിതാസ്ത്വയാ സര്വം ലോകപാലൈര്വിനാ ജഗത് । ന പ്രവര്ത്തത തസ്മാന് നൌ ദേഹി തത്പദമുത്തമമ് ।। ൧൦.

അവർ എത്തിയപ്പോൾ, രാജാവ് ദുർജയനും ലോകപാലന്മാരും പറഞ്ഞു: "നീ എല്ലാം തടഞ്ഞു; ലോകപാലന്മാർ ഇല്ലാതെ ലോകം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഞങ്ങൾക്കു അതി ഉന്നത സ്ഥാനമുദിക്കുക."

ഏവമുക്തേ തതസ്തൌ തു ദുര്ജ്ജയഃ പ്രാഹ ധര്മവിത് । കൌ ഭവന്താവിതി തതസ്താവൂചതുരരിംദമൌ । വിദ്യുത്സുവിദ്യുന്നാമാനാവസുരാവിതി മാനദ ।। ൧൦.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ദുർജയൻ ചോദിച്ചു: "നിങ്ങൾ ആരാണ്?" അപ്പോൾ ആ രണ്ടു ശത്രുനാശകരായവർ പറഞ്ഞു: "മഹത്വം നൽകുന്നവനേ, ഞങ്ങൾ വിദ്യുത്സു, വിദ്യുന്ന എന്ന പേരിലുള്ള അസുരന്മാർ ആണ്."

ത്വയാ സമ്പ്രതി ചേച്ഛാമോ ധര്മ്യം സത്സു സുസംസ്കൃതൌ । ലോകപാലമതം സര്വമാവാം കുര്മ സുദുര്ജയ ।। ൧൦.

"നീ ഇപ്പോൾ ഇച്ഛിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദുർജയനേ, നാം സദാചാരവും ക്രമവും പാലിച്ച്, സന്മാർഗ്ഗികളിൽ ലോകപാലന്മാരുടെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും നിർവഹിക്കും."

ഏവമുക്തേ ദുര്ജ്ജയേന തൌ സ്വര്ഗേ സന്നിവേശിതൌ । ലൌകപാലൌ കൃതൌ സദ്യസ്തതോഽന്തര്ധാനം ജഗ്മതുഃ ।। ൧൦.

അങ്ങനെ ദുർജയൻ പറഞ്ഞതോടെ, ആ രണ്ടു പേർ സ്വർഗത്തിൽ ലോകപാലന്മാരായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ഉടനെ അവർ അദൃശ്യമായി.

തയോരപി മഹത്കര്മ ചരിതം ച ധരാധരേ । ഭവിഷ്യതി മഹാരാജോ ദുര്ജയോ മന്ദരോപരി ।। ൧൦.

അവരുടെ വലിയ കർമ്മങ്ങളും പർവതത്തിൽ നടന്നതും പിന്നീട് പറയപ്പെടും; മഹാരാജാവ് ദുർജയൻ മന്ദര പർവതത്തിൽ ഉണ്ടാകും.

ധനദസ്യ വനം ദിവ്യം ദൃഷ്ട്വാ നന്ദനസന്നിഭമ് । മുദാ ബഭ്രാമ രമ്യേഽസ്മിന് സ യാവദ്രാജസത്തമഃ ।। ൧൦.

ധനദന്റെ ദിവ്യമായ, നന്ദനവനം പോലെയുള്ള വനത്തെ കണ്ടു, ആ ഉത്തമരാജാവ് ആ മനോഹര സ്ഥലത്ത് സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു.

താവത്സുവര്ണവൃക്ഷാധഃ കന്യാദ്വയമപശ്യത । അതീവരൂപസംപന്നമതീവാദ്ഭുതദര്ശനമ് ।। ൧൦.

അവിടെ, പൊൻമരങ്ങളുടെ കീഴിൽ, അവൻ അതീവ സൗന്ദര്യമുള്ള, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ രണ്ട് യുവതികളെ കണ്ടു.

ദൃഷ്ട്വാ തു വിസ്മയാവിഷ്ടഃ ക ഇമേ ശുഭലോചനേ । ഏവം സംചിന്ത്യ യാവത് സ ക്ഷണമേകം വ്യവസ്ഥിതഃ । തസ്മിന് വനേ താവദുഭൌ താപസൌ സോഽവലോകയത് ।। ൧൦.

അവരെ കണ്ടതോടെ, അത്ഭുതത്തിൽ ആകി, "ഇവ ശുഭലോകനങ്ങൾ ആരാണ്?" എന്ന് ആലോചിച്ചു, ഒരു നിമിഷം അവൻ നിലകൊണ്ടു; അതിനിടയിൽ, ആ വനത്തിൽ രണ്ട് തപസ്വികളെ അവൻ കണ്ടു.

തൌ ദൃഷ്ട്വാ സഹസാ രാജാ യയൌ പ്രീത്യാ പരാം മുദമ് । അവതീര്യ ദ്വിപാത് തൂര്ണം നമശ്ചക്രേ തയോഃ സ്വയമ് ।। ൧൦.

അവരെ കണ്ടതോടെ, രാജാവ് ഉടനെ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ആകെയുള്ള മദം കൊണ്ട്, ആനയിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി, സ്വയം അവർക്കു നമസ്കാരം ചെയ്തു.

ഉപവിഷ്ടഃ സ താഭ്യാം തു കൌശ്യേ ദത്തേ വരാസനേ । പൃഷ്ടഃ കസ്ത്വം കുതശ്ചാസി കസ്യ വാ കിമിഹ സ്ഥിതഃ ।। ൧൦.

കൗശം കൊണ്ടുള്ള ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, ആ രണ്ടു പേർ അവനോട് ചോദിച്ചു: "നീ ആരാണ്? എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്? ആരുടെവയാണ് നീ, എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?"