വരാഹപുരാണമ്

സ തേന ചോദിതോ ഹ്യേവം നിഷാദോ നാവഗച്ഛതി 125.

അവൻ ഇങ്ങനെ പ്രേരിപ്പിച്ചിട്ടും, നിഷാദൻ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

കിം ത്വയാ ദുഷ്കൃതം കര്മ കൃതം പൂര്വം പുരാതനമ്

നീ പഴയകാലത്ത് ചെയ്ത പാപം എന്താണ്?

കേന ദോഷേണ പ്രാപ്തസ്ത്വം സ്ത്രീത്വം ഭൂത്വാ പുമാന് പുനഃ

ഏത് ദോഷം കൊണ്ടാണ് നീ മുമ്പ് പുരുഷനായി ജനിച്ചു, പിന്നീടു സ്ത്രീയായി മാറിയത്?

ഏവം തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സ ഋഷിഃ സംശിതവ്രതഃ

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ ദൃഢവ്രതനായ ഋഷി

നിഷാദ ശൃണു തത്ത്വേന മത്കഥാം ച പ്രജല്പതഃ

നിഷാദാ, ശ്രദ്ധയോടെ എന്റെ കഥ ഞാൻ പറയുമ്പോൾ നീ കേൾക്കു എന്നു പറഞ്ഞു.

ഏകഭക്തം മയാചാരേ അഭക്ഷ്യം ചൈവ വര്ജിതമ് കര്മഭിര്ബഹുഭിശ്ചൈവ മയാ ദര്ശനകാങ്ക്ഷിണാ

ഞാൻ ദിവസത്തിൽ ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, നിരോധിച്ച ഭക്ഷ്യങ്ങൾ വിട്ടു, ദർശനം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ പല നല്ല പ്രവർത്തികളും നടത്തി.

അഥ ദീര്ഘേണ കാലേന മയാ ദൃഷ്ടോ ജനാര്ദ്ദനഃ

അങ്ങനെ, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, ഞാൻ ജനാർദ്ദനനെ കണ്ടു.

മയാ നാഭീപ്സിതസ്തസ്മാദ്ദീയമാനോ വരസ്തതഃ

എനിക്ക് ഒരു വരം വേണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ലാത്തതിനാൽ, അവൻ നൽകിയ വരം എനിക്ക് ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

തതോ മാം ഭാഷതേ വിഷ്ണുര്മായാം ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യലം ദ്വിജ

അപ്പോൾ വിഷ്ണു എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'നീ മായ കാണുകയും ചെയ്തു, മതിയാകുന്നു, ദ്വിജാ.'

തതോഽഹം തേന ചാപ്യുക്തസ്തര്ഹി ദ്രക്ഷത്യലം ഭവാന്

അതിനുശേഷം അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഇനി നീ മതിയായത് കാണും, മഹാനുഭാവാ.'

അഹം മായാപ്രലോഭേന ഗങ്ഗാതീരമുപാഗതഃ തതഃ സ്നാനവിധാനേന നിമഗ്നസ്തജ്ജലേഽമലേ ।। 125.

മായയുടെ ഭ്രമത്തിൽ ഞാൻ ഗംഗാതീരത്ത് എത്തി; പിന്നെ, സ്നാനവിധി അനുസരിച്ച് ആ ശുദ്ധജലത്തിൽ ഞാൻ മുങ്ങി.

ന തത്ര കിംചിജ്ജാനാമി കിമിദം കിം പ്രവര്ത്തതേ

അവിടെ എനിക്ക് ഒന്നും അറിയാനായില്ല—ഇത് എന്താണ്, എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്നു.

കേനചിത്കാരണേനാത്ര പ്രവിഷ്ടോ ജാഹ്നവീജലേ

ഏതോ കാരണത്താൽ ഞാൻ ജാഹ്നവീയുടെ വെള്ളത്തിൽ കയറി.

നിഷാദ പശ്യ കുണ്ഡീം ച മാത്രാം വസ്ത്രം യഥാ പുരാ ദണ്ഡവസ്ത്രാദി യത്കിംചിന്ന ജീര്ണം ഗങ്ഗയാ ഹൃതമ്

നിഷാദാ, പഴയപ്പോലെ കിണ്ണം, പായ, വസ്ത്രം നോക്ക്; ദണ്ഡം, വസ്ത്രം—പഴുതുപോയതല്ലാത്തതെല്ലാം ഗംഗാ കൊണ്ടുപോയി.

ഏവം തേന തതശ്ചോക്താ നിഷാദോഽദൃശ്യതാം ഗതഃ

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, നിഷാദൻ അദൃശ്യനായി.

സ തതോ ബ്രാഹ്മണോ ദേവി തപസ്തപതി നിശ്ചിതമ്

അതിനുശേഷം, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഉറപ്പോടെ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തസ്യ പ്രതിഷ്ഠമാനസ്യ അപരാഹ്ണം തു ജായതേ

അവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഉച്ച കഴിഞ്ഞു.

കര്മണ്യാനി ച പുഷ്പാണി ആഹൃത്യ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ

കർമ്മത്തിനായി പൂക്കൾ ശേഖരിച്ച്, വിശ്വാസത്തോടെ അവൻ തയ്യാറായി.

വൃതസ്തു ബ്രാഹ്മണൈര്മുഖ്യൈര്ഗങ്ഗാസ്നാനേഷു വൈ ദ്വിജഃ

പ്രമുഖ ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ ദ്വിജൻ ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു.

പൂര്വാഹ്ണേ സ്ഥാപയിത്വാത്ര മാത്രാം കുണ്ഡീം ത്രിദണ്ഡകമ് വിസ്മൃതം കിം ത്വയാ സ്ഥാനം കഥം ശീഘ്രം ന ചാഗതഃ

രാവിലെ അവിടെ പായ, കിണ്ണം, ദണ്ഡം വെച്ചു; നീ എന്താണ് മറന്നത്? ഈ സ്ഥലത്ത് നീ എങ്ങനെ ഇത്ര വൈകി വന്നില്ല?

തതോ വിപ്രവചഃ ശ്രുത്വാ തൂഷ്ണീമാസീന്മുനിസ്തദാ 125.

ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, അപ്പോഴത്തെ മুনি മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു.

ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവി സ ച ബ്രാഹ്മണപുംഗവഃ

ഇവിടെ, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനും അതേ സമയം—

കഥമേതാവതങ്കാലം മാമൂചുര്ബ്രാഹ്മണാശ്ച കിമ് കഥം കാലേഽനുസമ്പ്രാപ്തഃ കിമേതദിതി ഭാഷതേ

എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഇത്രയും സമയം കഴിഞ്ഞത്? ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് എന്താണ് പറഞ്ഞത്? എങ്ങനെ ഈ സമയം എത്തി? ഇതെന്താണ്, എന്നിങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞു.

ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവി ബ്രാഹ്മണായ തതോ മയാ

അതിനിടയിൽ, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണനോടു ഞാൻ—

കിമിദം ഭ്രാംതരൂപോഽസി കിം വാ ത്വം ദൃഷ്ടവാനസി

ഇത് എന്താണ്, നീ അലയുന്നവനായി കാണുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ നീ എന്താണ് കണ്ടത്?

ഏവമുക്തഃ സ തു മയാ ഭൂമൌ കൃത്വാ ശിരഃ സ്വകമ്

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ തല നിലത്ത് വച്ചു.

അഹോ ദേവ ദ്വിജാ ഏതേ മാം വദന്തി ജഗദ്ഗുരോ ആഗതോഽസ്യപരാഹ്നേ കിം സ്ഥലം വിസ്മൃതവാനസി

ഹേ ദേവാ, ഹേ ദ്വിജന്മാരെ, ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് പറയുന്നു, ലോകഗുരുവേ, നീ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് എത്തിയിരിക്കുന്നു, ഏത് സ്ഥലം മറന്നുവോ എന്ന്.

അഹം വ്യാധസ്യ വൈ ഭൂത്വാ ഭാര്യാ ച വ്യാധയോനിജാ

ഞാൻ ഒരു വ്യാഘനായി ജനിച്ചു, ഭാര്യയും വ്യാഘനുകളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു.

തസ്മാച്ചൈവ ത്രയഃ പുത്രാസ്തിസ്രശ്ചാപി ച കന്യകാഃ

അവളിൽ നിന്ന് മൂന്ന് പുത്രന്മാരും മൂന്ന് പുത്രിമാരും ജനിച്ചു.