വരാഹപുരാണമ്

നിഷാദം ഭാഷതേ തത്ര ഗച്ഛ കിം പരിക്ലിശ്യസേ 125.

അവിടെ അവൻ നിഷാദനോടു പറഞ്ഞു: പോ, നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ദു:ഖപ്പെടുന്നത്?

ഏതേ ന ത്യജനീയാസ്തേ കദാചിദപി പുത്രകാഃ

ഈ മക്കളെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

ഉവാച മധുരം വാക്യം ദുഃഖശോകപരിപ്ലുതഃ

ദു:ഖത്തിലും ശോക്കത്തിലും മുങ്ങിയവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

സാന്ത്വിതോഽസ്മി ത്വയാ വിപ്ര വചനൈര്മധുരാക്ഷരൈഃ

നിന്റെ മധുരമായ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ ആശ്വാസം ലഭിച്ചു, ബ്രാഹ്മണനേ.

നിഷദാസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സ മുനിഃ സംശിതവ്രതഃ

നിഷാദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, വ്രതനിഷ്ഠനായ ആ മুনি—

മാ രോദീര്വച്മി ഭദ്രം തേ തവാഹം സാ പ്രിയാഽഭവത്

നീ കരയേണ്ട, ഞാൻ പറയുന്നു, നിനക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ; നിനക്ക് പ്രിയമായ അവൾ ഇപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെയാണ്.

പരിവ്രാജവചഃ ശ്രുത്വാ നിഷാദോ വിഗതജ്വരഃ

പരിവ്രാജകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, നിഷാദൻ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി.

കിമിദം ഭാഷസേ വിപ്ര അവ്യക്തം യത്കദാചന

ബ്രാഹ്മണനേ, നീ പറയുന്നത് എന്താണ്, ഇത്രയും അസ്പഷ്ടവും വിചിത്രവുമാണ്.

നിഷാദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ബ്രാഹ്മണോ ദുഃഖമൂര്ച്ഛിതഃ

നിഷാദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് ബോധംകെട്ടുപോയി.

ശീഘ്രം ഗച്ഛ സ്വകം ദേശമേതാന് ഗൃഹ്യ സ്വബാലകാന്

നിന്റെ ഈ കുട്ടികളെ കൂട്ടി വേഗത്തിൽ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് പോകൂ.

സ തേന ചോദിതോ ഹ്യേവം നിഷാദോ നാവഗച്ഛതി 125.

അവൻ ഇങ്ങനെ പ്രേരിപ്പിച്ചിട്ടും, നിഷാദൻ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

കിം ത്വയാ ദുഷ്കൃതം കര്മ കൃതം പൂര്വം പുരാതനമ്

നീ പഴയകാലത്ത് ചെയ്ത പാപം എന്താണ്?

കേന ദോഷേണ പ്രാപ്തസ്ത്വം സ്ത്രീത്വം ഭൂത്വാ പുമാന് പുനഃ

ഏത് ദോഷം കൊണ്ടാണ് നീ മുമ്പ് പുരുഷനായി ജനിച്ചു, പിന്നീടു സ്ത്രീയായി മാറിയത്?

ഏവം തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സ ഋഷിഃ സംശിതവ്രതഃ

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ ദൃഢവ്രതനായ ഋഷി

നിഷാദ ശൃണു തത്ത്വേന മത്കഥാം ച പ്രജല്പതഃ

നിഷാദാ, ശ്രദ്ധയോടെ എന്റെ കഥ ഞാൻ പറയുമ്പോൾ നീ കേൾക്കു എന്നു പറഞ്ഞു.

ഏകഭക്തം മയാചാരേ അഭക്ഷ്യം ചൈവ വര്ജിതമ് കര്മഭിര്ബഹുഭിശ്ചൈവ മയാ ദര്ശനകാങ്ക്ഷിണാ

ഞാൻ ദിവസത്തിൽ ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, നിരോധിച്ച ഭക്ഷ്യങ്ങൾ വിട്ടു, ദർശനം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ പല നല്ല പ്രവർത്തികളും നടത്തി.

അഥ ദീര്ഘേണ കാലേന മയാ ദൃഷ്ടോ ജനാര്ദ്ദനഃ

അങ്ങനെ, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, ഞാൻ ജനാർദ്ദനനെ കണ്ടു.

മയാ നാഭീപ്സിതസ്തസ്മാദ്ദീയമാനോ വരസ്തതഃ

എനിക്ക് ഒരു വരം വേണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ലാത്തതിനാൽ, അവൻ നൽകിയ വരം എനിക്ക് ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

തതോ മാം ഭാഷതേ വിഷ്ണുര്മായാം ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യലം ദ്വിജ

അപ്പോൾ വിഷ്ണു എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'നീ മായ കാണുകയും ചെയ്തു, മതിയാകുന്നു, ദ്വിജാ.'

തതോഽഹം തേന ചാപ്യുക്തസ്തര്ഹി ദ്രക്ഷത്യലം ഭവാന്

അതിനുശേഷം അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഇനി നീ മതിയായത് കാണും, മഹാനുഭാവാ.'

അഹം മായാപ്രലോഭേന ഗങ്ഗാതീരമുപാഗതഃ തതഃ സ്നാനവിധാനേന നിമഗ്നസ്തജ്ജലേഽമലേ ।। 125.

മായയുടെ ഭ്രമത്തിൽ ഞാൻ ഗംഗാതീരത്ത് എത്തി; പിന്നെ, സ്നാനവിധി അനുസരിച്ച് ആ ശുദ്ധജലത്തിൽ ഞാൻ മുങ്ങി.

ന തത്ര കിംചിജ്ജാനാമി കിമിദം കിം പ്രവര്ത്തതേ

അവിടെ എനിക്ക് ഒന്നും അറിയാനായില്ല—ഇത് എന്താണ്, എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്നു.

കേനചിത്കാരണേനാത്ര പ്രവിഷ്ടോ ജാഹ്നവീജലേ

ഏതോ കാരണത്താൽ ഞാൻ ജാഹ്നവീയുടെ വെള്ളത്തിൽ കയറി.

നിഷാദ പശ്യ കുണ്ഡീം ച മാത്രാം വസ്ത്രം യഥാ പുരാ ദണ്ഡവസ്ത്രാദി യത്കിംചിന്ന ജീര്ണം ഗങ്ഗയാ ഹൃതമ്

നിഷാദാ, പഴയപ്പോലെ കിണ്ണം, പായ, വസ്ത്രം നോക്ക്; ദണ്ഡം, വസ്ത്രം—പഴുതുപോയതല്ലാത്തതെല്ലാം ഗംഗാ കൊണ്ടുപോയി.

ഏവം തേന തതശ്ചോക്താ നിഷാദോഽദൃശ്യതാം ഗതഃ

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, നിഷാദൻ അദൃശ്യനായി.

സ തതോ ബ്രാഹ്മണോ ദേവി തപസ്തപതി നിശ്ചിതമ്

അതിനുശേഷം, ദേവി, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഉറപ്പോടെ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തസ്യ പ്രതിഷ്ഠമാനസ്യ അപരാഹ്ണം തു ജായതേ

അവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഉച്ച കഴിഞ്ഞു.

കര്മണ്യാനി ച പുഷ്പാണി ആഹൃത്യ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ

കർമ്മത്തിനായി പൂക്കൾ ശേഖരിച്ച്, വിശ്വാസത്തോടെ അവൻ തയ്യാറായി.

വൃതസ്തു ബ്രാഹ്മണൈര്മുഖ്യൈര്ഗങ്ഗാസ്നാനേഷു വൈ ദ്വിജഃ

പ്രമുഖ ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ ദ്വിജൻ ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു.