വരാഹപുരാണമ്

അഥ കേനാപി ഗ്രാഹേണ സ്നായമാനാ തപസ്വിനീ 125.

അപ്പോൾ, കുളിക്കുമ്പോൾ, ആ തപസ്സിനിയെ ആരോ മുത്തലയാൽ പിടിച്ചു.

ന ചാപ്രിയം മയാഽസ്യുക്താ കദാചിദപി വാചകമ്

ഞാൻ ഒരിക്കലും അവളോട് ദുർവചനമോ കഠിനവാക്കോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

അഥവാപി പിശാചേന ഭക്ഷിതാ ഭൂതരാക്ഷസൈഃ

അല്ലെങ്കിൽ, അവളെ പിശാചോ ഭൂതരാക്ഷസന്മാരോ തിന്നുകളഞ്ഞിരിക്കാം.

കിം കൃതം ദുഷ്കൃതം പൂര്വം മയാ കര്മ സുസങ്കടമ്

ഞാൻ മുമ്പ് ചെയ്ത ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ എന്താണ്, അത്ര ഭയങ്കരമായത്?

ഏഹി മേ സുഭഗേ കാന്തേ മമ ചിത്താനുവര്ത്തിനി

എന്റെ മനസ്സിനെ അനുഗമിക്കുന്ന ഭാഗ്യശാലിയേ, പ്രിയതമേ, എനിക്ക് സമീപം വരിക.

മാം പശ്യ ത്വം വരാരോഹേ ത്രീന്പുത്രാനതിബാലകാന്

സുന്ദരിയായവളേ, നീ എന്നെയും എന്റെ ഈ മൂന്നു ചെറുപ്പക്കുട്ടികളെയും നോക്കൂ.

മമ പുത്രാ രുദന്ത്യേതേ ബാലകാസ്തവ ലാലസാ

എന്റെ മക്കൾ, ഇവർ, നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങൾ, ഇവിടെ കരയുന്നു.

കാമം മാം ക്ഷുധിതം ചൈവ ജ്ഞാസ്യസേ ത്വം പിപാസിതമ്

നീ എനിക്ക് വിശപ്പും ദാഹവും ഉണ്ടെന്നു തീർച്ചയായും മനസ്സിലാക്കും.

ഏവം വിലപമാനസ്യ നിഷാദസ്യ ത്വിതസ്തതഃ

ഇങ്ങനെ ആ നിഷാദൻ ഇവിടെ അവിടെ ദു:ഖത്തോടെ വിലപിച്ചു.

സുഖം യോഗം ച തേ നീത്വാ സാ ഗതാ ഹ്യനിവൃത്തയേ

നിനക്കൊപ്പം സന്തോഷത്തോടും ഐക്യത്തോടും കൂടി ജീവിച്ച അവൾ ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ വരാതെ പോയി.

നിഷാദം ഭാഷതേ തത്ര ഗച്ഛ കിം പരിക്ലിശ്യസേ 125.

അവിടെ അവൻ നിഷാദനോടു പറഞ്ഞു: പോ, നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ദു:ഖപ്പെടുന്നത്?

ഏതേ ന ത്യജനീയാസ്തേ കദാചിദപി പുത്രകാഃ

ഈ മക്കളെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

ഉവാച മധുരം വാക്യം ദുഃഖശോകപരിപ്ലുതഃ

ദു:ഖത്തിലും ശോക്കത്തിലും മുങ്ങിയവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

സാന്ത്വിതോഽസ്മി ത്വയാ വിപ്ര വചനൈര്മധുരാക്ഷരൈഃ

നിന്റെ മധുരമായ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ ആശ്വാസം ലഭിച്ചു, ബ്രാഹ്മണനേ.

നിഷദാസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സ മുനിഃ സംശിതവ്രതഃ

നിഷാദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, വ്രതനിഷ്ഠനായ ആ മুনি—

മാ രോദീര്വച്മി ഭദ്രം തേ തവാഹം സാ പ്രിയാഽഭവത്

നീ കരയേണ്ട, ഞാൻ പറയുന്നു, നിനക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ; നിനക്ക് പ്രിയമായ അവൾ ഇപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെയാണ്.

പരിവ്രാജവചഃ ശ്രുത്വാ നിഷാദോ വിഗതജ്വരഃ

പരിവ്രാജകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, നിഷാദൻ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി.

കിമിദം ഭാഷസേ വിപ്ര അവ്യക്തം യത്കദാചന

ബ്രാഹ്മണനേ, നീ പറയുന്നത് എന്താണ്, ഇത്രയും അസ്പഷ്ടവും വിചിത്രവുമാണ്.

നിഷാദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ബ്രാഹ്മണോ ദുഃഖമൂര്ച്ഛിതഃ

നിഷാദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് ബോധംകെട്ടുപോയി.

ശീഘ്രം ഗച്ഛ സ്വകം ദേശമേതാന് ഗൃഹ്യ സ്വബാലകാന്

നിന്റെ ഈ കുട്ടികളെ കൂട്ടി വേഗത്തിൽ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് പോകൂ.

സ തേന ചോദിതോ ഹ്യേവം നിഷാദോ നാവഗച്ഛതി 125.

അവൻ ഇങ്ങനെ പ്രേരിപ്പിച്ചിട്ടും, നിഷാദൻ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

കിം ത്വയാ ദുഷ്കൃതം കര്മ കൃതം പൂര്വം പുരാതനമ്

നീ പഴയകാലത്ത് ചെയ്ത പാപം എന്താണ്?

കേന ദോഷേണ പ്രാപ്തസ്ത്വം സ്ത്രീത്വം ഭൂത്വാ പുമാന് പുനഃ

ഏത് ദോഷം കൊണ്ടാണ് നീ മുമ്പ് പുരുഷനായി ജനിച്ചു, പിന്നീടു സ്ത്രീയായി മാറിയത്?

ഏവം തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സ ഋഷിഃ സംശിതവ്രതഃ

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ ദൃഢവ്രതനായ ഋഷി

നിഷാദ ശൃണു തത്ത്വേന മത്കഥാം ച പ്രജല്പതഃ

നിഷാദാ, ശ്രദ്ധയോടെ എന്റെ കഥ ഞാൻ പറയുമ്പോൾ നീ കേൾക്കു എന്നു പറഞ്ഞു.

ഏകഭക്തം മയാചാരേ അഭക്ഷ്യം ചൈവ വര്ജിതമ് കര്മഭിര്ബഹുഭിശ്ചൈവ മയാ ദര്ശനകാങ്ക്ഷിണാ

ഞാൻ ദിവസത്തിൽ ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, നിരോധിച്ച ഭക്ഷ്യങ്ങൾ വിട്ടു, ദർശനം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ പല നല്ല പ്രവർത്തികളും നടത്തി.

അഥ ദീര്ഘേണ കാലേന മയാ ദൃഷ്ടോ ജനാര്ദ്ദനഃ

അങ്ങനെ, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, ഞാൻ ജനാർദ്ദനനെ കണ്ടു.

മയാ നാഭീപ്സിതസ്തസ്മാദ്ദീയമാനോ വരസ്തതഃ

എനിക്ക് ഒരു വരം വേണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ലാത്തതിനാൽ, അവൻ നൽകിയ വരം എനിക്ക് ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

തതോ മാം ഭാഷതേ വിഷ്ണുര്മായാം ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യലം ദ്വിജ

അപ്പോൾ വിഷ്ണു എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'നീ മായ കാണുകയും ചെയ്തു, മതിയാകുന്നു, ദ്വിജാ.'