വരാഹപുരാണമ്

അഥ ഋതൂപസ്കരമ് ഫാല്ഗുനസ്യ തു മാസസ്യ ശുക്ലപക്ഷസ്യ ദ്വാദശീമ്

ഇനി ঋതുക്കളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചടങ്ങ്: ഫാൽഗുണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ദ്വാദശി ദിവസത്തിൽ —

ശ്വേതം പാണ്ഡുരകം ചൈവ സുഗന്ധം ശോഭനം ബഹു

വെളുത്തതും പാണ്ടുരമായതും സുഗന്ധമുള്ളതും മനോഹരവുമായ ധാരാളം പൂക്കൾ ഉപയോഗിക്കണം.

തത ഏവം വിധിം കൃത്വാ സര്വം ഭാഗവതം ശുചിഃ

ഇങ്ങനെ വിധി അനുസരിച്ച് ചെയ്തശേഷം, ഭക്തൻ ശുദ്ധനായിരിച്ച് ഭഗവാന്റെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും നിർവ്വഹിക്കണം.

തദാഹരതി കര്മാണി വിധിദൃഷ്ടേന കര്മണാ

അപ്പോഴാണ് അവൻ നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്.

നമോ നാരായണേത്യുക്ത്വാ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത് നമോഽസ്തു തേ ലോകനാഥ പ്രവീരായ നമോഽസ്തു തേ

‘നമോ നാരായണ’ എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: ‘ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, മഹാശക്തനേ, നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു, നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു.’

സപുഷ്പിതസ്യേഹ വസന്തകാലേ വനസ്പതേര്ഗര്ന്ധരസപ്രയുക്താഃ

വസന്തകാലത്ത് പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ വൃക്ഷത്തിൽ സുഗന്ധം കാറ്റിലൂടെ പടരുന്നു.

യശ്ചൈതേന വിധാനേന കുര്യാന്മാസേ തു ഫാല്ഗുനേ

ഈ വിധത്തിൽ ഫാൽഗുനമാസത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഈ കർമ്മം ചെയ്താൽ—

യത്തു പൃച്ഛസി സുശ്രോണി മാസേ വൈശാഖ ഉത്തമേ

നിന്റെ ചോദ്യം, മനോഹരമായ അരക്കെട്ടുള്ളവളേ, വൈശാഖം എന്ന ഉത്തമമായ മാസത്തെക്കുറിച്ച്—

കൃത്വാ തു മമ കര്മാണി ശുഭാനി തരുണാനി ച 124.

എന്റെ ശുഭവും പുതുമയുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തശേഷം,

ഋഷയഃ സ്തുവന്തി മന്ത്രേണ വേദോക്തേന ച മാധവി

മാധവിയേ, വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മന്ത്രങ്ങളാൽ ഋഷിമാർ എന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു.

സ്തുവന്തി ദേവലോകാശ്ച പുരാണം പുരുഷോത്തമമ്

സ്വർഗ്ഗലോകവാസികളും പുരാതനനായ പരമപുരുഷനെ സ്തുതിക്കുന്നു.

സ്തുവന്തി ദേവം ഭൂതാനാം സര്വലോകസ്യ ചേശ്വരമ്

അവർ ഭൂതങ്ങളുടെ ദൈവത്തെയും എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ ഈശ്വരനെയും സ്തുതിക്കുന്നു.

സ്തുവന്തി ദേവദേവേശം യുഗാനാം സംക്ഷയേഽക്ഷയമ്

ദേവദേവനെയും, യുഗങ്ങൾ അവസാനിക്കുമ്പോഴും അക്ഷയനുമായവനെയും അവർ സ്തുതിക്കുന്നു.

സ്തുവന്തി കേശവം ദേവമാദികാലമയം പ്രഭുമ് സ്തുവന്തി നാഥം ഭൂതാനാം സര്വലോകമഹേശ്വരമ്

അവൻ കാലത്തിന്റെ ആദിയിൽ ഉള്ളതായ കേശവനെയും, ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനും എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ മഹേശ്വരനുമായവനെയും അവർ സ്തുതിക്കുന്നു.

നാരദഃ പര്വതശ്ചൈവ അസിതോ ദേവലസ്തഥാ

നാരദനും, പർവതനും, അസിതനും, ദേവളനും—

ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ മിത്രാവസുപരാവസൂ

മിത്രാവസു, പരാവസു എന്നിവരോടൊപ്പം അനേകം മറ്റുള്ളവരും—

ശ്രുത്വാ തു പ്രതിനിര്ഘോഷം ദേവാനാം തു മഹൌജസാമ്

മഹാശക്തിയുള്ള ദേവന്മാരുടെ മഹാ നാദം കേട്ടപ്പോൾ—

കിമയം ശ്രൂയതേ ശബ്ദോ ബ്രഹ്മഘോഷേണ സംയുതഃ

‘ബ്രഹ്മഘോഷം കൂടിയ ഈ ശബ്ദം എന്താണ് കേൾക്കുന്നത്?’

തതഃ കമലപത്രാക്ഷീ സര്വരൂപഗുണാന്വിതാ 124.

അപ്പോൾ, കമലദളനയനിയായവളും എല്ലാ രൂപഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നയായവളും—

ദേവാഃ കാംക്ഷന്തി തേ ദേവ വാരാഹീം രൂപസംസ്ഥിതിമ്

ദേവനേ, ദേവന്മാർക്ക് നിന്റെ വാരാഹി രൂപം കാണാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.

തതോ നാരായണോ ദേവഃ പൃഥിവീം പ്രത്യുവാച ഹ

അതിനുശേഷം നാരായണദേവൻ ഭൂമിയോട് സംസാരിച്ചു.

ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം വൈ ധാരിതാസി വസുന്ധരേ

ദൈവികമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾ നീയെന്റെ ഭാരം സഹിച്ചിരിക്കുന്നു, ഭൂമിദേവി.

ഇഹാഗച്ഛാമി ഭദ്രം തേ ദ്രഷ്ടുകാമാ ദിവൌകസഃ

നിനക്കു ശുഭം ഉണ്ടാകട്ടെ, ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നു; സ്വർഗ്ഗവാസികൾ നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഏവം തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ മാധവസ്യ വസുന്ധരാ

മാധവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഭൂമി ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.

വാരാഹം പുരുഷം ദേവം വിജ്ഞാപയതി സാ ധരാ

അപ്പോൾ ഭൂമി വാരാഹരൂപിയായ ദൈവത്തോടു പറഞ്ഞു.

ശരണം ത്വാം പ്രപന്നാഹം ത്വദ്ഭക്താ ത്വം ഗതിഃ പ്രഭുഃ

ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു; ഞാൻ നിന്റെ ഭക്തയാണു്; നീയാണു് എന്റെ മാർഗ്ഗവും പ്രഭുവും.

കഥം വാ തുഷ്യസേ ദേവ പൂജ്യസേ കേന കര്മണാ

ദേവാ, നീ സന്തോഷപ്പെടുന്നത് എങ്ങനെ? ഏത് പ്രവർത്തിയാൽ നിന്നെ ആരാധിക്കാം?

ന ച മേഽസ്തി വ്യഥാ കാചിത്തവ കര്മണി നിത്യശഃ

നിന്റെ സദാ നടക്കുന്ന പ്രവർത്തികളിൽ എനിക്കു യാതൊരു വേദനയും ഇല്ല.

സര്വേ സുരാസുരാ ലോകാഃ സരുദ്രേന്ദ്രപിതാമഹാഃ 124.

എല്ലാ ദേവലോകങ്ങളും അസുരലോകങ്ങളും, ഇന്ദ്രനും പിതാമഹനും കൂടെ, നിലനിൽക്കുന്നു.