വരാഹപുരാണമ്

താവത് തസ്യ മഹാരോഷോ ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ। സംഭൂയ തേന ബാലഃ സ്യാദങ്കേ രോഷാത്മസംഭവഃ ।। ൨.

അപ്പോൾ, അവ്യക്തജനനായ ബ്രഹ്മാവിൽ വലിയ കോപം ഉദിച്ചു. ആ കോപത്തിൽ നിന്ന് അവന്റെ മടിയിൽ ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു, കോപത്തിൽ നിന്നുള്ളവൻ.

യോ രുദന് വാരിതസ്തേന ബ്രഹ്മണാഽവ്യക്തമൂര്ത്തിനാ । ബ്രവീതി നാമ മേ ദേഹി തസ്യ രുദ്രേതി സോ ദദൌ ।। ൨.

അവൻ കരയുമ്പോൾ, അവ്യക്തരൂപനായ ബ്രഹ്മാവ് അവനെ ശമിപ്പിച്ചു. അവൻ, 'എനിക്ക് ഒരു പേര് തരിക,' എന്നു പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാവ് അവനു 'രുദ്രൻ' എന്ന പേര് നൽകി.

സോഽപി തേന സൃജസ്വേതി പ്രോക്തോ ലോകമിമം ശുഭേ । അശക്തഃ സോഽഥ സലിലേ മമജ്ജ തപസേ ധൃതഃ ।। ൨.

അവനോടും, 'ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കു, ശുഭദയേ,' എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവൻ അതിനു കഴിയാതെ, തപസ്സിനായി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി.

തസ്മിന് സലിലമഗ്നേ തു പുനരന്യം പ്രജാപതിമ് । ബ്രഹ്മാ സസര്ജ്ജ ഭൂതേഷു ദക്ഷിണാങ്ഗുഷ്ഠതോ വരമ് । വാമേ ചൈവ തഥാഽങ്ഗുഷ്ഠേ തസ്യ പത്നീമഥാസൃജത് ।। ൨.

അവൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ വലതുകൈയുടെ വിരലിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു പ്രജാപതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ഇടതുകൈയുടെ വിരലിൽ നിന്ന് അവന്റെ ഭാര്യയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സ തസ്യാം ജനയാമാസ മനും സ്വായംഭുവം പ്രഭുഃ । തസ്മാത് സംഭാവിതാ സൃഷ്ടിഃ പ്രജാനാം ബ്രഹ്മണാ പുരാ ।। ൨.

അവളിൽ ആ പ്രഭു സ്വായംഭുവമനുവിനെ ജനിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവ് ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ധരണ്യുവാച । വിസ്തരേണ മമാചക്ഷ്വ ആദിസര്ഗം സുരേശ്വര । ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യോഽയം കല്പാദൌ ചാഭവദ് യഥാ ।। ൨.

ഭൂമി ചോദിച്ചു: ദേവാധിപനേ, ആദിസൃഷ്ടിയെ വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ. ബ്രഹ്മാവ് നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ എങ്ങനെ കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉദിച്ചുവെന്നതും പറയൂ.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । സസര്ജ സര്വഭൂതാനി യഥാ നാരായണാത്മകഃ । കഥ്യമാനം മയാ ദേവി തദശേഷം ക്ഷിതേ ശ്രൃണു ।। ൨.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: നാരായണൻ സ്വരൂപമായവൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ദേവിയെ, ഞാൻ ഇതെല്ലാം നീക്കമില്ലാതെ പറയാം, ഭൂമിയേ, നീ കേൾക്കൂ.

ഗതകല്പാവസാനേ തു നിശി സുപ്തോത്ഥിതഃ ശുഭേ । സത്ത്വോദ്രിക്തസ്തഥാ ബ്രഹ്മാ ശൂന്യം ലോകമവൈക്ഷത ।। ൨.

കഴിഞ്ഞ കല്പം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ ഉറക്കം കഴിഞ്ഞ് ഉണർന്ന ബ്രഹ്മാവ്, സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞവനായി, ലോകം ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടു.

നാരായണഃ പരോഽചിന്ത്യഃ പരാണാമപി പൂര്വജഃ । ബ്രഹ്മസ്വരൂപീ ഭഗവാനനാദിഃ സര്വസംഭവഃ ।। ൨.

നാരായണൻ പരമനും, ആലോചനയ്ക്ക് അതീതനും, പരമന്മാരുടെ പൂർവ്വജന്മാവും ആണു. ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാസ്വരൂപിയായവനും, ആദിയില്ലാത്തവനും, എല്ലാറ്റിനും കാരണമാണു.

ഇദം ചോദാഹരന്ത്യത്ര ശ്ലോകം നാരായണം പ്രതി । ബ്രഹ്മസ്വരൂപിണം ദേവം ജഗതഃ പ്രഭവാപ്യയമ് ।। ൨.

ഇവിടെ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഒരു ശ്ലോകം പറയുന്നു: ബ്രഹ്മാസ്വരൂപിയായ ദേവൻ ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവും ആകുന്നു.

ആപോ നാരാ ഇതി പ്രോക്താ ആപോ വൈ നരസൂനവഃ । അയനം തസ്യ താഃ പൂര്വം തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ ।। ൨.

'നാര' എന്നു വെള്ളങ്ങൾക്കു പേരാണ്. വെള്ളങ്ങൾ നരന്റെ സന്താനങ്ങളാണ്. അവയുടെ വാസസ്ഥലം ആദ്യം അവനായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

സൃഷ്ടിം ചിന്തയതസ്തസ്യ കല്പാദിഷു യഥാ പുരാ । അബുദ്ധിപൂര്വകസ്തസ്യ പ്രാദുര്ഭൂതസ്തമോമയഃ ।। ൨.

സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അവൻ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, മുമ്പുപോലെ, അവനിൽ അറിയാതെ തന്നെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഒരു രൂപം ഉദിച്ചു.

തമോ മോഹോ മഹാമോഹസ്താമിസ്ത്രോ ഹ്യന്ധസംജ്ഞിതഃ । അവിദ്യാ പഞ്ചപര്വൈഷാ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹാത്മനഃ ।। ൨.

ഇരുട്ട്, മായ, മഹാമായ, താമിസ്രം, അന്ധം എന്നിങ്ങനെ അജ്ഞാനം അഞ്ചു രൂപത്തിൽ ആ മഹാത്മാവിൽ ഉദിച്ചു.

പഞ്ചധാഽവസ്ഥിതഃ സര്ഗോ ധ്യായതോഽപ്രതിബോധവാന് । ബഹിരന്തോഽപ്രകാശശ്ച സംവൃതാത്മാ നഗാത്മകഃ । സ മുഖ്യസര്ഗോ വിജ്ഞേയഃ സര്ഗവിദ്ഭിര്വിചക്ഷണൈഃ ।। ൨.

അവൻ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായിരിക്കുമ്പോൾ, സൃഷ്ടി അഞ്ചു വിധത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു; അപ്പോൾ അവനിൽ ബോധം ഉണരാതെ, അകത്തും പുറത്തും വെളിച്ചമില്ലാതെ, അതിന്റെ സ്വഭാവം മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന, ചലനമില്ലാത്ത ജീവികളാൽ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഇതാണ് പ്രധാന സൃഷ്ടി എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയണം.

പുനരന്യദഭൂത് തസ്യ ധ്യായതഃ സര്ഗമുത്തമമ്। തിര്യക്സ്ത്രോതസ്തു വൈ യസ്മാത് തിര്യക്സ്ത്രോതസ്തു വൈ സ്മൃതഃ ।। ൨.

അവൻ വീണ്ടും ധ്യാനത്തിൽ ആഴപ്പെട്ടപ്പോൾ, മറ്റൊരു ഉന്നതമായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അതിന്റെ പ്രവാഹം വശത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നതിനാൽ അതിനെ 'തിര്യക് സ്രോതസ്' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

പശ്വാദയസ്തേ വിഖ്യാതാ ഉത്പഥഗ്രാഹിണസ്തു തേ। തമപ്യസാധകം മത്വാ തിര്യക്സ്ത്രോതം ചതുര്മുഖഃ ।। ൨.

മൃഗങ്ങൾ തുടങ്ങി ഇവർ എല്ലാവരും പ്രസിദ്ധരാണ്; ഇവർ ശരിയായ വഴിയിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകുന്നവരാണ്. ഈ 'തിര്യക് സ്രോതസ്' സൃഷ്ടിയും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് ചതുരാനനൻ കരുതി.

ഊര്ധ്വസ്ത്രോതസ്ത്രിധാ യസ്തു സാത്ത്വികോ ധര്മവര്ത്തനഃ । തതോര്ധ്വചാരിണോ ദേവാഃ സര്വഗര്ഭസമുദ്ഭവാഃ ।। ൨.

'ഊർദ്ധ്വ സ്രോതസ്' എന്നത് മൂന്നു വിധത്തിൽ ഉള്ളതും സത്ത്വഗുണവും ധർമ്മപാലനവും ഉള്ളതുമാണ്; അതിൽ നിന്നാണ് എല്ലാ ഗർഭങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ദേവന്മാർ ഉത്ഭവിച്ചത്.

തദാ സൃഷ്ട്വാഽന്യസര്ഗം തു തദാ ദധ്യൌ പ്രജാപതിഃ । അസാധകാംസ്തു താന് മത്വാ മുഖ്യസര്ഗാദിസംഭവാന് ।। ൨.

അപ്പോൾ, മറ്റൊരു സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, പ്രജാപതി വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു; പ്രധാന സൃഷ്ടിയിലും മറ്റുള്ളവരിലും നിന്നുള്ളവരെ ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കരുതി.

തതഃ സ ചിന്തയാമാസ അര്വാക്സ്ത്രോതസ്തു സ പ്രഭുഃ । അര്വാക്സ്ത്രോതസി ചോത്പന്നാ മനുഷ്യാഃ സാധകാ മതാഃ ।। ൨.

അതിനുശേഷം ആ പ്രഭു 'അർവാക് സ്രോതസ്' എന്നതിനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു; അതിൽ നിന്നാണ് മനുഷ്യർ ജനിച്ചത്, ഇവരെ ഫലപ്രദരായി കരുതുന്നു.

തേ ച പ്രകാശബഹുലാസ്തമോദ്രിക്താ രജോധികാഃ । തസ്മാത് തു ദുഖഃ ബഹുലാ ഭൂയോഭൂയശ്ച കാരിണഃ ।। ൨.

ഇവരിൽ വെളിച്ചം കൂടുതലാണെങ്കിലും, ഇരുട്ടും രജോഗുണവും അധികം ഉള്ളവരാണ്; അതുകൊണ്ട് ഇവരിൽ ദുഃഖം കൂടുതലും, വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുമാണ്.

ഇത്യേതേ കഥിതാഃ സര്ഗാഃ ഷഡേതേ സുഭഗേ തവ । പ്രഥമോ മഹതഃ സര്ഗസ്തന്മാത്രാണി ദ്വിതീയകഃ ।। ൨.

ഇങ്ങനെ, ഭാഗ്യശാലിയായവളേ, ഈ ആറു സൃഷ്ടികൾ നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു: ഒന്നാമത് മഹത് സൃഷ്ടിയും, രണ്ടാമത് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയും.

വൈകാരികസ്തൃതീയസ്തു സര്ഗശ്ചൈന്ദ്രിയകഃ സ്മൃതഃ । ഇത്യേഷ പ്രാകൃതഃ സര്ഗഃ സംഭൂതോ ബുദ്ധിപൂര്വകഃ ।। ൨.

മൂന്നാമത് വൈകാരിക സൃഷ്ടിയും, നാലാമത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയും; ഇതാണ് ബുദ്ധിപൂർവ്വം ഉദിച്ച പ്രകൃതിസൃഷ്ടി.

മുഖ്യസര്ഗശ്ചതുര്ഥസ്തു മുഖ്യാ വൈ സ്ഥാവരാഃ സ്മൃതാഃ । തിര്യക്സ്ത്രോതശ്ച യഃ പ്രോക്തസ്തൈര്യക്സ്ത്രോതഃ സ ഉച്യതേ ।। ൨.

നാലാമത് മുഖ്യസൃഷ്ടിയാണ്, അതിൽ ചലനമില്ലാത്തവരാണ് പ്രധാനമായുള്ളവർ എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു; 'തിര്യക് സ്രോതസ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നതും ഇവരാലാണ് ആ പേര് ലഭിച്ചത്.

തഥോര്ധ്വസ്ത്രോതസാം ശ്രേഷ്ഠഃ സപ്തമഃ സ തു മാനവഃ । അഷ്ടമോഽനുഗ്രഹഃ സര്ഗഃ സാത്ത്വികസ്താമസശ്ച സഃ ।। ൨.

അതു പോലെ, 'ഊർദ്ധ്വ സ്രോതസ്' സൃഷ്ടികളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഏഴാമത്തേതാണ് മാനവസൃഷ്ടി; എട്ടാമത്തേത് അനുഗ്രഹസൃഷ്ടിയാണ്, അതിൽ സത്ത്വവും തമസ്സും ഉണ്ട്.

പഞ്ചൈതേ വൈകൃതാഃ സര്ഗാഃ പ്രാകൃതാസ്തു ത്രയഃ സ്മൃതാഃ । പ്രാകൃതോ വൈകൃതശ്ചൈവ കൌമാരോ നവമഃ സ്മൃതഃ ।। ൨.

ഇവയിൽ അഞ്ചു സൃഷ്ടികൾ 'വൈകൃത' സൃഷ്ടികളാണ്, മൂന്നു 'പ്രകൃത' സൃഷ്ടികളാണ്; ഒമ്പതാമത്തേത് 'കൗമാര' സൃഷ്ടി, അതിൽ പ്രകൃതിയും വൈകരികതയും ഇരട്ടയായി ഉണ്ട്.

ഇത്യേതേ വൈ സമാഖ്യാതാ നവ സര്ഗാഃ പ്രജാപതേഃ । പ്രാകൃതാ വൈകൃതാശ്ചൈവ ജഗതോ മൂലഹേതവഃ । ഇത്യേതേ കഥിതാഃ സര്ഗാഃ കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി ।। ൨.

ഇങ്ങനെ, പ്രജാപതിയുടെ ഒമ്പത് സൃഷ്ടികൾ — പ്രകൃതിയും വൈകരികവും — ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനകാരണമെന്നു വിശദീകരിച്ചു. ഈ സൃഷ്ടികൾ പറഞ്ഞുതീർന്നു; ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

ധരണ്യുവാച । നവധാ സൃഷ്ടിരുത്പന്നാ ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ । കഥം സാ വവൃധേ ദേവ ഏതന്മേ കഥയാച്യുത ।। ൨.

ഭൂമി ചോദിച്ചു: അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടി ഒമ്പതു വിധത്തിൽ ഉദിച്ചു. അതു എങ്ങനെ വളർന്നു, ദേവാ? അതു എന്നോട് പറയേണമേ, അച്യുതാ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । പ്രഥമം ബ്രഹ്മണാ സൃഷ്ടാ രുദ്രാദ്യാസ്തു തപോധനാഃ। സനകാദയസ്തതഃ സൃഷ്ടാ മരീച്യാദയ ഏവ ച ।। ൨.

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യം ബ്രഹ്മാവ് തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായ രുദ്രനും മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ സനകനും മറ്റുള്ളവരും മരീചിയും മറ്റു മഹർഷികളും ജനിച്ചു.

മരീചിരത്രിശ്ച തഥാ അങ്ഗിരാഃ പുലഹഃ ക്രതുഃ । പുലസ്ത്യശ്ച മഹാതേജാഃ പ്രചേതാ ഭൃഗുരേവ ച । നാരദോ ദശമശ്ചൈവ വസിഷ്ഠശ്ച മഹാതപാഃ ।। ൨.

മരീചി, അത്രി, അംഗിരാസ്, പുലഹ, ക്രതു, മഹാതേജസ്സുള്ള പുലസ്ത്യ, പ്രചേതസ്, ഭൃഗു, പത്താമനായി നാരദൻ, മഹാതപസ്സുള്ള വസിഷ്ഠൻ എന്നിവരാണ്.