തത്ക്ഷേത്രസ്യ പ്രഭാവേണ ശ്വേതദ്വീപമുപാഗതാഃ
ആ പുണ്യസ്ഥാനത്തിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടു അവർ ശ്വേതദ്വീപിൽ എത്തി.
മുക്ത്വാ തു മാനുഷം ഭാവം ശ്വേതദ്വീപമുപാഗതഃ
മനുഷ്യഭാവം വിട്ട് അവർ ശ്വേതദ്വീപിൽ എത്തി.
( ശുക്ലാമ്ബരധരാ ദിവ്യഭൂഷണൈശ്ച വിഭൂഷിതാഃ
വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച് ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവരായി,
സ്ത്രിയോഽപി ദിവ്യാ യത്രത്യാ ദിവ്യഭൂഷണഭൂഷിതാഃ
അവിടെ സ്ത്രീകളും ദിവ്യരായി, ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവരാണു.
മയി ശുദ്ധം പരം ഭാവമാരൂഢാഃ സത്യവര്ച്ചസഃ
അവർ എനിക്ക് ശുദ്ധവും പരമവുമായ ഭക്തി പ്രാപിച്ചവരും സത്യനിഷ്ഠരുമാണ്.
യത്ര മത്സ്യശ്ച ചില്ലീ ച സകാമാ യേ സമാഗതാഃ
അവിടെ മത്സ്യനും ചില്ലിയും, ആഗ്രഹത്തോടെ എത്തിയവരും ഉണ്ടു.
തേ ച വിഷ്ണുമയാന്ധര്മാന്ദ്വിജസ്താംസ്താന്ത്സമാചരേത്
ദ്വിജന്മാർ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം നിറഞ്ഞ ആ ധർമ്മങ്ങൾ ആചരിക്കണം.
തേഽപി കുര്വന്തി കര്മാണി മമ ഭക്താ വ്യവസ്ഥിതാഃ 122.
എന്നോട് ഭക്തിയുള്ളവരും എന്റെ ഭക്തിയിൽ ഉറച്ചവരായി ആ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.
കുര്വന്തോ മമ കര്മാണി ഭാവ്യം പംചത്വമാഗതാഃ
എന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു, അവർ അഞ്ചു മൂലദ്രവ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് ലയിക്കുന്നു.
മാനുഷം ഭാവമുത്സൃജ്യ മമ ലോകമുപാഗതഃ
മനുഷ്യഭാവം വിട്ട്, അവർ എന്റെ ലോകത്ത് എത്തി.
) യാശ്ച തത്ര സ്ത്രിയഃ കാശ്ചിത്സര്വാശ്ചോത്പലഗന്ധിനീഃ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീകളിൽ ചിലർ, എല്ലാവരും ഉത്പളപൂവിന്റെ സുഗന്ധം പരത്തുന്നവരായിരുന്നു.
പ്രസാദാന്മമ സുശ്രോണി ശ്വേതദ്വീപമുപാഗതാഃ
എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, മനോഹരമായ കമരങ്ങൾ ഉള്ളവളേ, അവർ ശ്വേതദ്വീപിൽ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
കര്മണാം പരമം കര്മ തപസാം ച മഹത്തപഃ
സകല കര്മങ്ങളിലും ഏറ്റവും ഉന്നതമായത്, എല്ലാ തപസ്സുകളിലും ഏറ്റവും വലിയത്,
ധര്മാണാം ച പരോ ധര്മസ്തവാര്ഥം കീര്തിതോ മയാ
സകല ധർമ്മങ്ങളിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായത്, നിന്റെ ഭാവിക്കായി ഞാൻ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു.
അഭക്തായ ന തം ദദ്യാദശ്രദ്ധായ ശഠായ ച
ഭക്തിയില്ലാത്തവനും, വിശ്വാസമില്ലാത്തവനും, കപടനടികാട്ടുന്നവനും ഇതു നൽകേണ്ടതല്ല.
പണ്ഡിതായ ച ദാതവ്യം യശ്ച ശാസ്ത്രവിശാരദഃ 122.
പണ്ഡിതനും, ശാസ്ത്രജ്ഞനുമായവനാണ് ഇതു സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യൻ.
സോഽപി മുച്യേത പൂതാത്മാ ഗര്ഭാദ്യോനിഭവാദ്ഭയാത്
അങ്ങനെ ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവൻ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.
യ ഏതേന വിധാനേന ഗത്വാ കോകാമുഖം മഹത്
ഈ വിധത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ച് മഹത്തായ കോകാമുഖത്തിൽ എത്തുന്നവൻ,
അഥ സുമനോഗന്ധാദിമാഹാത്മ്യമ് ശ്രുത്വാ തു കോകാമാഹാത്മ്യം പൃഥിവീ ധര്മസംഹിതമ്
ശുഭസുഗന്ധം നിറഞ്ഞ സുമനോഗന്ധയുടെയും കോകാമയുടെയും മഹത്വം കേട്ടശേഷം, ധർമ്മം നിറഞ്ഞ ഭൂമി,
ധരണ്യുവാച തിര്യഗ്യോനിഗതോ വാപി പ്രാപ്തോ യത്പരമാം ഗതിമ്
ഭൂമി ചോദിച്ചു: മൃഗജന്മം പ്രാപിച്ചവനും പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുകയാണെങ്കിൽ,
തവ ദേവ പ്രസാദേന കിംചിദിച്ഛാമി വേദിതുമ്
ദേവാ, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
തപസാ കര്മണാ വാപി പശ്യന്തി ത്വാം ഹി മാധവ
തപസ്സിലൂടെയോ കര്മത്തിലൂടെയോ അവർ നിന്നെ കാണുന്നു, മാധവാ.
ഏവം പൃഷ്ടസ്തദാ ദേവ്യാ മാധവ്യാ സ തു മാധവഃ
ഇങ്ങനെ ദേവി മാധവിയാൽ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മാധവൻ പിന്നെ,
ശ്രീവരാഹ ഉവാച കഥയിഷ്യാമി തേ ധര്മം ഗുഹ്യം സംസാരമോക്ഷണമ്
ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ നിന്നോട് രഹസ്യമായ ധർമ്മവും, സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന മാർഗ്ഗവും പറയാം.
ഗതേ മേഘാഗമേ കാലേ പ്രസന്നശരദാശയേ
മേഘങ്ങൾ മാറി ശരദ്കാലം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ,
നാതിശീതം ന ചാത്യുഷ്ണേ കാലേ ഹംസവിരാവിണി
വളരെ കുളിരില്ലാത്തതും അതിപ്രചണ്ഡമായ ചൂടില്ലാത്തതുമായ കാലത്ത്, ഹംസകൾ വിളിച്ചുപാടുന്ന സമയത്ത്,
കുമുദസ്യ ച മാസസ്യ ഭവേദ്യാ ദ്വാദശീ ശുഭാ
കുമുദമാസത്തിലെ പുണ്യമായ പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം,
യാവല്ലോകാശ്ച ധാര്യന്തേ താവത്കാലം വസുന്ധരേ 123.
ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത്ര കാലം, ഭൂമിദേവി, ആ സമയം നിലനിൽക്കും.
കൃത്വാ മമൈവ കാര്യാണി ദ്വാദശ്യാം തത്ര മാധവി
വസന്തകാലത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തിയതിയിൽ എന്റെ നിർദ്ദേശിച്ച കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ച്,
മന്ത്രഃ – ബ്രഹ്മണാ ച രുദ്രേണ യഃ സ്തൂയമാനാ ഭവാനൃഷിവന്ദിതോ വന്ദനീയശ്ച പ്രാപ്താ ദ്വാദശീയം തേ പ്രബുധ്യസ്വ ജാഗൃഷ്വ മേഘാ ഗതാഃ പൂര്ണശ്ചന്ദ്രഃ ശാരദാനി പുഷ്പാണി ലോകനാഥ തുഭ്യമഹം ദദാനീതി ധര്മഹേതോസ്തവ പ്രീതയേ പ്രബുദ്ധം ജാഗ്രതം ലോകനാഥ ത്വാം ഭജമാനാ യജ്ഞേന യജന്തേ സത്രേണ സത്രിണോ വേദൈഃ പഠന്തി ഭഗവന്തഃ ശുദ്ധാഃ പ്രബുദ്ധാ ജാഗ്രതോ ലോകനാഥ
മന്ത്രം – ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും സ്തുതിക്കുന്നവനേ, മഹർഷിമാർ വന്ദിക്കുന്നവനേ, ആരാധനയ്ക്ക് യോഗ്യനേ, നീ പന്ത്രണ്ടാം തിയതി പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉണരുക, എഴുന്നേൽക്കുക; മേഘങ്ങൾ മാറി, പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു, ശാരദകാലത്തിലെ പുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, ഈ പുഷ്പങ്ങൾ ഞാൻ നിനക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിനായി, നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഉണരുന്നു, എഴുന്നേൽക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, യജ്ഞത്തോടും സത്രത്തോടും വേദപാരായണത്തോടും ശുദ്ധരും ഉണർന്നവരും ജാഗരൂകരുമായ ഭക്തർ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു, ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ.