വരാഹപുരാണമ്

കദാചിന്നോക്തപൂര്വം തേ രഹസ്യം പരമം മഹത് 122.

ഇതുപോലൊരു മഹത്തായ രഹസ്യം ഞാൻ മുമ്പ് ഒരിക്കലും നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

ദമ്പതിഭ്യാം ഹി മനനം രോചതാം സര്വഥൈവ ഹി

ഭർത്താവും ഭാര്യയും ചേർന്ന് ഈ കാര്യത്തിൽ ആലോചിക്കണം, എല്ലായ്പ്പോഴും.

കരേണ സ്വയമാദായ വധൂം പുത്രമുവാച ഹ

കൈകൊണ്ട് വധുവിനെ പിടിച്ചു മകൻ പറഞ്ഞു.

ഹസ്ത്യശ്വരഥ യാനാനി സ്ത്രിയശ്ചാപ്സരസോപമാഃ

ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, വാഹനങ്ങൾ, അപ്സരസുകളെപ്പോലെയുള്ള സ്ത്രീകൾ—

ശരണം വിത്തയോ രാജ്യം ത്വയി സര്വം പ്രതിഷ്ഠിതമ്

സമ്പത്തും അഭയം രാജ്യവും എല്ലാം നിനക്കാണ് ആശ്രയമായിരിക്കുന്നത്.

ത്വയി പ്രതിഷ്ഠിതാഃ പ്രാണാഃ സന്താനം ച തദുത്തരമ്

ജീവനും സന്തതിയും നിനക്കാണ് അടിസ്ഥാനമായിരിക്കുന്നത്.

പിതുഃ പാദൌ ഗൃഹീത്വാ ച പ്രോവാച വിനയാന്വിതഃ

അച്ഛന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ചു, വിനയത്തോടെ മകൻ പറഞ്ഞു.

ഗന്തുമിച്ഛാമി തത്രാഹം തൂര്ണം കോകാമുഖം മഹത്

ഞാൻ അതി വേഗം ആ മഹത്തായ കൊകാമുഖത്തിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

തദാ രാജ്യം ബലം കോശോ മമൈവൈതന്ന സശംയഃ ।। തത്രൈവ ഗമനാന്മഹ്യം വേദനാ നാശമേഷ്യതി

അപ്പോൾ രാജ്യം, സൈന്യം, ധനശേഖരം എല്ലാം എനിക്ക് തന്നെയാണ്. അവിടെ പോയാൽ എന്റെ വേദന അകറ്റപ്പെടും.

പുത്രോക്തമവധാര്യൈവ ശകാനാമധിപോ നൃപഃ

മകന്റെ വാക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കി, ശകരാജാവു—

വണിജശ്ചൈവ പൌരാശ്ച വൈശ്യാശ്ചാപി വരാങ്ഗനാഃ 122.

വ്യാപാരികളും നഗരവാസികളും വൈശ്യന്മാരും ഉത്തമസ്ത്രീകളും—

അഥ ദീര്ഘേണ കാലേന പ്രാപ്തഃ കോകാമുഖം ത്വിദമ് ।। തത്ര ഗത്വാ വരാരോഹാ ഭര്ത്താരമിദമബ്രവീത്

പൊലിഞ്ഞ കാലത്തിന് ശേഷം, അവൻ ഈ കൊകാമുഖത്തിലെത്തിച്ചു. അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ, ഉത്തമസ്ത്രീ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു.

പൂര്വപൃഷ്ടം മയാ യത്തേ വക്ഷ്യാമീതി ച മാം പ്രതി

നീ മുമ്പ് എന്നോട് ചോദിച്ച കാര്യം, ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയാം.

നിശമ്യേതി പ്രിയാപ്രോക്തം രാജപുത്രോ യശസ്വിനി

പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, മഹത്വമുള്ള രാജകുമാരൻ—

രജനീ സമ്പ്രവൃത്തേയം സുഖം സ്വാപോ വിധീയതാമ്

ഇപ്പോൾ രാത്രി എത്തിയിരിക്കുന്നു; നമുക്ക് സുഖമായി വിശ്രമിച്ച് ഉറങ്ങാം.

പ്രഭാതായാം തു ശര്വര്യാം സ്നാതൌ ക്ഷൌമവിഭൂഷിതൌ

രാവിലെ ഉദിച്ചപ്പോൾ, കുളിച്ച് നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ച്—

വ്യാധേന നിഗൃഹീതോഽസ്മി ബഡിശേന ജലേചരഃ

ഒരു വേട്ടക്കാരൻ എന്നെ പിടിച്ചു, കൊക്കയിൽ കുടുങ്ങിയ മീനുപോലെ.

തേന തസ്യ പ്രഹാരേണ ജാതാ ശിരസി വേദനാ 122.

അവന്റെ ആ അടിയാൽ എന്റെ തലയിൽ വേദനയുണ്ടായി.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ പൂര്വപൃഷ്ടം ച യത്ത്വയാ

സൗമ്യേ, നീ മുമ്പ് ചോദിച്ചത് ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞുതന്നു.

തതഃ സാപ്യനവദ്യാങ്ഗീ രക്തപദ്മശുഭാനനാ

അതിനുശേഷം, കുഴപ്പമില്ലാത്ത ശരീരവും ചുവന്ന താമരപൂവുപോലെയുള്ള മുഖവും ഉള്ള അവളും—

ഏതദര്ഥം മയാ ഭദ്ര ഗുഹ്യം നോക്തം തഥാ സ്വകമ്

ഇതിനാലാണ്, പ്രിയേ, ഞാൻ എന്റെ രഹസ്യം മുമ്പ് വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല.

ക്ഷുത്പിപാസാപരിശ്രാന്താ ചില്ലീ ഗഗനഗാമിനീ

വിഷമവും ദാഹവും കൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ച ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ചില്ലി പക്ഷി—

അഥ കശ്ചിന്മൃഗവ്യാധോ ഹത്വാ വനചരാന്ബഹൂന്

അപ്പോൾ, ഒരു വേട്ടക്കാരൻ വനത്തിൽ പല ജീവികളെയും കൊല്ലുകയും—

പ്രവൃത്തോഽഗ്നിമുപാദായ താവദുഡ്ഡീയ സത്വരമ്

അവൻ തീ കൊളുത്താൻ തുടങ്ങി; അപ്പോൾ തന്നെ ആ പക്ഷി വേഗത്തിൽ പറന്നു പോയി.

ന ച സക്താസ്മി സംഹര്ത്തും മാംസഭാരപ്രപീഡിതാ

എന്നാൽ, മാംസത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ ഞാനാവശ്യമില്ലാതെ കുടുങ്ങി, രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഭക്ഷയിത്വാ തതോ മാംസം വ്യാധഃ സംഹൃഷ്ടമാനസഃ

മാംസം കഴിച്ച ശേഷം, ആ വേട്ടക്കാരൻ മനസ്സിൽ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.

താവദ്ദദര്ശ മാം തത്ര ഖാദന്തീം മാംസപിണ്ഡികാമ് 122.

അപ്പോൾ അവൻ എന്നെ അവിടെ, മാംസത്തിന്റെ കഷണം കഴിക്കുന്നതും കണ്ടു.

വിദ്ധാ ബാണേന മാം തത്ര ഭക്ഷയന്തമിപാതയത്

അവൻ അപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് അമ്പുകൊണ്ട് തട്ടി; ഞാൻ അവിടെ വീണുപോയി.

പതിതാസ്മ്യവശാ ഭദ്ര കാലതന്ത്രേ ദുരാസദേ

സൗമ്യേ, ഞാൻ സഹായം ഇല്ലാതെ, രക്ഷയില്ലാത്ത വിധിയുടെ വലയിൽ വീണുപോയി.