വരാഹപുരാണമ്

നമോഽസ്തു വേദാന്തരഗാപ്രതര്ക്യ നമോഽസ്തു നാരായണ മത്സ്യരൂപ । നമോഽസ്തു തേ സുസ്വര വിശ്വമൂര്ത്തേ നമോഽസ്തു വിദ്യാദ്വയരൂപധാരിന് ।। 9.

വേദങ്ങൾക്കും വിവേകത്തിനും അതീതനായവനേ, നാരായണൻ മത്സ്യരൂപത്തിൽ, സുസ്വരനായ വിശ്വരൂപനേ, വിജ്ഞാനവും ഭയരഹിതത്വവും ധരിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം.

നമോഽസ്തു ചന്ദ്രാര്കമരുത്സ്വരൂപ ജലാന്തവിശ്വസ്ഥിത ചാരുനേത്ര । നമോഽസ്തു വിഷ്ണോഃ ശരണം വ്രജാമഃ പ്രപാഹി നോ മത്സ്യതനും വിഹായ ।। 9.

ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, വാതങ്ങൾ എന്നിവയുടെ രൂപമായവനേ, ജലത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്ന മനോഹരനായ കണ്ണുള്ളവനേ, വിഷ്ണുവേ, നമസ്കാരം; ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശരണം തേടുന്നു, മത്സ്യരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം.

ത്വയാ തതം വിശ്വമനന്തമൂര്ത്തേ പൃഥഗ്ഗതേ കിഞ്ചിദിഹാസ്തി ദേവ । ഭവാന് ന ചാസ്യ വ്യതിരിക്തമൂര്ത്തി- സ്ത്വത്തോ വയം തേ ശരണം പ്രപന്നാഃ ।। 9.

അനന്തരൂപനായവനേ, ഈ വിശ്വം നിനക്കാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ദൈവമേ, നിന്നിൽ നിന്ന് വേറെയൊന്നും ഇല്ല. നീ ഈ വിശ്വത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനല്ല; ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശരണം തേടുന്നു.

ഖാത്മേന്ദുവഹ്നിശ്ച മനശ്ച രൂപം പുരാണമൂര്ത്തേസ്തവ ചാബ്ജനേത്ര । ക്ഷമസ്വ ശംഭോ യദി ഭക്തിഹീനം ത്വയാ ജഗദ്ഭാസതി ദേവദേവ ।। 9.

ആകാശം, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, മനസ്സ് — ഇവയെല്ലാം കമലനയനന്റെ പുരാതന രൂപങ്ങൾ. ഭഗവാനേ, ഭക്തിയില്ലാത്തവരെ പോലും ക്ഷമിക്കണം; ദേവദേവനേ, ലോകം നിനക്കാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.

വിരുദ്ധമേതത് തവ ദേവരൂപം സുഭീഷണം സുസ്വനമദ്രിതുല്യമ് । പുരാണ ദേവേശ ജഗന്നിവാസ ശമം പ്രയാഹ്യച്യുത തീവ്രഭാനോ ।। 9.

ദൈവത്തിന്റെ ഈ രൂപം പരസ്പരവിരുദ്ധമാണ് — അതി ഭയാനകവും, അതി സുസ്വരവുമാണ്, പർവതത്തോടു സമാനമായത്. പുരാതന ദേവേശ്വരനേ, ലോകത്തിന്റെ ആധാരമായവനേ, അച്യുതൻ, അതി പ്രകാശമുള്ളവനേ, ഞങ്ങൾക്കു സമാധാനം നൽകണം.

വയം ഹി സര്വേ ശരണം പ്രപന്നാ ഭയാച്ച തേ രൂപമിദം പ്രപശ്യ । ലോകേ സമസ്തം ഭവതാ വിനാ തു ന വിദ്യതേ ദേഹഗതം പുരാണമ് ।। 9.

നാം എല്ലാവരും ഭയത്തിൽ നിന്നാണ് നിന്നെ അഭയമായി ആശ്രയിച്ചത്; അതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ ഈ രൂപം കാണുന്നത്. ഈ ലോകത്തിൽ, നിന്നെ ഒഴികെ, പഴയതായ ശരീരമുള്ളത് ഒന്നുമില്ല.

ഏവം സ്തുതസ്തദാ ദേവോ ജലസ്ഥാന് ജഗൃഹേ ച സഃ । വേദാന് സോപനിഷച്ഛാസ്ത്രാനന്തഃസ്ഥം രൂപമാസ്ഥിതഃ ।। 9.

അങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ജലത്തിൽ നിലകൊണ്ട ദൈവം തന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഉപനിഷത്തുകളും മറ്റ് ശാസ്ത്രങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ വേദങ്ങൾ എടുത്തു.

യാവത്സ്വമൂര്തിര്ഭഗവാംസ്താവദേവ ജഗത് ത്വിദമ് । കൂടസ്ഥേ തല്ലയം യാതി വികൃതിസ്ഥേ വിവര്ദ്ധതേ ।। 9.

ഭഗവാൻ തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സമയത്താണ് ഈ ലോകം നിലനിൽക്കുന്നത്; അവൻ മാറ്റമില്ലാത്തതിൽ ആകുമ്പോൾ എല്ലാം അവനിൽ ലയിക്കുന്നു, മാറ്റമുള്ളതിൽ ആകുമ്പോൾ ലോകം വളരുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവം സൃഷ്ട്വാ ജഗത്സര്വം ഭഗവാന് ലോകഭാവനഃ । വിരരാമ തതഃ സൃഷ്ടിര്വ്യവര്ദ്ധത ധരേ തദാ ।। ൧൦.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഈ ലോകം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ഭഗവാൻ, ജീവികളുടെ രക്ഷകൻ, സൃഷ്ടി അവസാനിപ്പിച്ചു; അതിനുശേഷം ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടി വളർന്നു.

വൃദ്ധായാമഥ സൃഷ്ടൌ തു സര്വേ ദേവാഃ പുരാതനമ് । നാരായണാഖ്യം പുരുഷം യജന്തോ വിവിധൈര്മഖൈഃ ।। ൧൦.

സൃഷ്ടി വളർന്നപ്പോൾ, എല്ലാ പഴയ ദേവതകളും നാരായണനെന്ന പുരുഷനെ വിവിധ യാഗങ്ങൾ കൊണ്ട് ആരാധിച്ചു.

ദ്വീപേഷു ചൈവ സര്വേഷു വര്ഷേഷു ച മഖൈര്ഹരിമ് । ദേവാഃ സത്രൈര്മഹദ്ഭിസ്തേ യജന്തഃ ശ്രദ്ധയാഽന്വിതാഃ । തോഷയാമാസുരത്യര്ഥം സ്വം പൂജ്യം കര്തുമീപ്സവഃ ।। ൧൦.

എല്ലാ ദ്വീപുകളിലും, എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളിലും, ദേവതകൾ വലിയ യാഗങ്ങൾ നടത്തി, വിശ്വാസത്തോടെ ഹരിയെ ആരാധിച്ചു; അവനെ വളരെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, തങ്ങൾക്കു ആരാധനാർഹനാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഏവം തോഷയതാം തേഷാം ബഹുവര്ഷസഹസ്ത്രികമ് । കാലേ ദേവസ്തദാ തുഷ്ടഃ പ്രത്യക്ഷത്വം ജഗാമ ഹ ।। ൧൦.

അങ്ങനെ, ദേവതകൾ അനേകം ആയിരം വർഷങ്ങൾ അവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം അതിനിടെ തൃപ്തനായി അവര്ക്ക് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.

അനേകബാഹൂദരവക്ത്രനേത്രോ മഹാഗിരേഃ ശ്രൃങ്ഗമിവോല്ലിഖംസ്തദാ । ഉവാച കിം കാര്യമഥോ സുരേശോ ബ്രൂതാം വരം ദേവവരാ വരം വഃ ।। ൧൦.

അനേകം കൈകൾ, വയറുകൾ, വായുകൾ, കണ്ണുകൾ ഉള്ളവനായി, വലിയ പർവതത്തിന്റെ ശിഖരത്തെപ്പോലെ ഉയർന്നവനായി, ദേവതകളുടെ അധിപൻ അപ്പോൾ പറഞ്ഞു: 'എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും നല്ലവരേ, നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം പറയൂ, ഞാൻ അതു നൽകാം.'

ദേവാ ഊചുഃ । ജയസ്വ ഗോവിന്ദ മഹാനുഭാവ ത്വയാ വയം നാഥ വരേണ ദേവാഃ । മനുഷ്യലോകേഽപി ഭവന്തമാദ്യം വിഹായ നാസ്മാന്ഭവതേ ഹ കശ്ചിത് ।। ൧൦.

ദേവതകൾ പറഞ്ഞു: 'വിജയിക്കൂ, മഹാനുഭവനായ ഗോവിന്ദാ! നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, നാഥാ, ഞങ്ങൾ ദേവതകൾ ആയി നിലനിൽക്കുന്നു. മനുഷ്യലോകത്തും, നിന്നെ ഒഴികെ, മറ്റാരും ഇല്ല.'

രുദ്രാദിത്യാ വസവോ യേ ച സാധ്യാ വിശ്വേഽശ്വിനൌ മരുതശ്ചോഷ്മപാശ്ച । സര്വേ ഭവന്തം ശരണം ഗതാഃ സ്മ കുരുഷ്വ പൂജ്യാനിഹ വിശ്വമൂര്തേ ।। ൧൦.

രുദ്രർ, ആദിത്യർ, വസുവുകൾ, സാദ്ധ്യർ, വിശ്വദേവർ, അശ്വിനികൾ, മരുത്, പിതൃകൾ—എല്ലാവരും നിന്നെ ആശ്രയിച്ചു, വിശ്വരൂപനായവനേ; ഞങ്ങളെ ഇവിടെ ആരാധനാർഹരാക്കൂ.

ഏവമുക്തസ്തദാ തൈസ്തു മഹായോഗേശ്വരോ ഹരിഃ । കരോമി സര്വാന് വഃ പൂജ്യാനിത്യുക്ത്വാഽന്തരധീയത ।। ൧൦.

അവരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹായോഗേശ്വരനായ ഹരി പറഞ്ഞു: 'ഞങ്ങൾ എല്ലാവരെയും ആരാധനാർഹരാക്കും,' എന്നിട്ട് അദൃശ്യനായി.

ദേവാ അപി നിജൌകാംസി ഗതവന്തഃ സനാതനമ് । സ്തുവന്തഃ പരമേശോഽപി ത്രിവിധം ഭാവമാസ്ഥിതഃ ।। ൧൦.

ദേവതകൾ തങ്ങളുടെ ശാശ്വതമായ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി; അവരെ സ്തുതിച്ച പരമേശ്വരൻ മൂന്ന് രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു.

ഏവം ത്രിധാ ജഗദ്ധാതാ ഭൂത്വാ ദേവാന് മഹേശ്വരഃ । ആരാധ്യ സാത്ത്വികം രാജം താമസം ച ത്രിധാ സ്ഥിതമ് ।। ൧൦.

അങ്ങനെ, ലോകത്തെ മൂന്ന് രൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനായി, മഹേശ്വരൻ സാത്വികം, രാജസം, താമസം എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് രീതിയിൽ ആരാധിച്ചു.

സാത്ത്വികേന പഠേദ് വേദാന് യജേദ് യജ്ഞേന ദേവതാഃ । ആത്മനോഽവയവോ ഭൂത്വാ രാജസേനാപി കേശവഃ ।। ൧൦.

സാത്വികഭാവത്തിൽ വേദങ്ങൾ വായിക്കുകയും, യാഗം നടത്തി ദേവതകളെ ആരാധിക്കുകയും വേണം; രാജസഭാവത്തിൽ, കേശവൻ തന്റെ ഭാഗമായ് പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

സ കാലരൂപിണം രൌദ്രം പ്രകൃത്യാ ശൂലപാണിനമ് । ആത്മനോ രാജസീം മൂര്തിം പൂജയാമാസ ഭക്തിതഃ । താമസേനാപി ഭാവേന അസുരേഷു വ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൧൦.

കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ഭയാനക സ്വഭാവവും, ത്രിശൂലധാരിയും ആയവൻ, ഭക്തിയോടെ തന്റെ രാജസീം രൂപം ആരാധിച്ചു; താമസഭാവത്തിൽ, അസുരന്മാരുടെ ഇടയിൽ നിലകൊണ്ടു.

ഏവം ത്രിധാ ജഗദ്ധാതാ ഭൂത്വാ ദേവാന് മഹേശ്വരഃ । ആരാധയാമാസ തതോ ലോകോഽപി ത്രിവിധോഽഭവത് ।। ൧൦.

അങ്ങനെ, ലോകത്തെ മൂന്ന് രൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനായി, മഹേശ്വരൻ ദേവതകളെ ആരാധിച്ചു; അതിനുശേഷം ലോകവും മൂന്ന് രൂപത്തിൽ ആയി.

ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശാനനാമ്നാ ഗൃഹ്യ വ്യവസ്ഥിതഃ । സ ച നാരായണോ ദേവഃ കൃതേ യുഗവരേ പ്രഭുഃ ।। ൧൦.

ബ്രഹ്മ, വിഷ്ണു, മഹേശൻ എന്ന പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നവനായി, നാരായണൻ ദൈവം കൃതയുഗത്തിൽ പരമാധിപനായി നിലകൊണ്ടു.

ത്രേതായാം രുദ്രരൂപസ്തു ദ്വാപരേ യജ്ഞമൂര്തിമാന് । കലൌ നാരായണോ ദേവോ ബഹുരൂപോ വ്യജായത ।। ൧൦.

ത്രേതായുഗത്തിൽ, അവൻ രുദ്രരൂപത്തിൽ; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, യാഗത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ; കലിയുഗത്തിൽ, നാരായണൻ ദൈവം അനേകം രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

തസ്യാദികൃത്തതോ വിഷ്ണോശ്ചരിതം ഭൂരിതേജസഃ । ശ്രൃണുഷ്വ സര്വം സുശ്രോണി ഗദതോ മമ ഭാമിനി ।। ൧൦.

സുന്ദരമായ അരയുള്ളവളേ, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ ആദി കൃത്യങ്ങൾ ഞാൻ മുഴുവൻ പറയുമ്പോൾ, നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.

ആസീത് കൃതയുഗേ രാജാ സുപ്രതീകോ മഹാബലഃ । തസ്യ ഭാര്യാദ്വയം ചാസീദവിശിഷ്ടം മനോരമമ് ।। ൧൦.

കൃതയുഗത്തിൽ, മഹാബലശാലിയായ സുപ്രതീക എന്ന രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവനു സമാനമായ മനോഹരവും ആകർഷകവുമായ രണ്ടു ഭാര്യമാരുണ്ടായിരുന്നു.

വിദ്യുത്പ്രഭാ കാന്തിമതീ തയോരേതേ തു നാമനീ । തയോഃ പുത്രം സമം രാജാ ന ലേഭേ യത്നവാനപി ।। ൧൦.

അവരുടെ പേരുകൾ വിദ്യുത്പ്രഭയും കാന്തിമതിയും ആയിരുന്നു; രാജാവ് എത്ര ശ്രമിച്ചാലും, ആ ഭാര്യമാരിൽ നിന്നും ഒരു മകനും ലഭിച്ചില്ല.

യദാ തദാ മുനിശ്രേഷ്ഠമാത്രേയം വീതകല്മഷമ് । തോഷയാമാസ വിധിനാ ചിത്രകൂടേ നഗോത്തമേ ।। ൧൦.

അപ്പോൾ, ആ സമയത്ത്, പാപമില്ലാത്ത മഹർഷി അത്രേയനെ, ഉത്തമമായ ചിത്രകൂട് പർവതത്തിൽ, യഥാവിധി പൂജിച്ചാണ് രാജാവ് സന്തോഷിപ്പിച്ചത്.

സക ഋഷിസ്തോഷിതസ്തേന ദീര്ഘകാലം വരാര്ഥിനാ । വരം ദിദിത്സയാ യാവദബ്രവീദത്രിജോ മുനിഃ ।। ൧൦.

രാജാവ് ദീർഘകാലം ആശംസയോടെ മഹർഷിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അത്രിയുടെ മകനായ സന്യാസി, അവനു വരം നൽകാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് സംസാരിച്ചു.

താവദിന്ദ്രോഽപി കരിണാ ഗതഃ പാര്ശ്വേന തസ്യ ഹ । ദേവസൈന്യൈഃ പരിവൃതസ്തൂഷ്ണീമേവ മഹാബലഃ ।। ൧൦.

അതിനിടയിൽ, മഹാബലശാലിയായ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ആനയിലേറി, ദേവസൈന്യങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവിടെ വന്നു, മൗനമായിരുന്നു.