വരാഹപുരാണമ്

രൂപവാന്ഗുണവാഞ്ഛൂരോ യുദ്ധകാര്യാര്ഥനിശ്ചിതഃ

അവൻ സുന്ദരനും ഗുണവാനുമാണ്, ധൈര്യവും യുദ്ധത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സുമുള്ളവൻ.

രൂപവാന്ഗുണവാഞ്ഛൂരോ യുദകാര്യാര്ഥനിഷ്ഠിതഃ 122.

അവൻ സുന്ദരനും ഗുണവാനുമാണ്, ധൈര്യവും യുദ്ധലക്ഷ്യത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സുമുള്ളവൻ.

അഥ കേനചിത്കാലേന ശക ആനന്ദപൂരകേ

അതിനുശേഷം, കുറച്ച് കാലത്തിന് ശേഷം, ആനന്ദം നിറഞ്ഞ കാലഘട്ടത്തിൽ—

തഥാ തു തൌ സമാസാദ്യ പരസ്പരമഥ ക്രമാത്

അങ്ങനെ, അവർ ഇരുവരും ഒടുവിൽ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടി.

സ വൈ തഥാ സമം നിത്യം സാ ച തേന സമം ശുഭാ

അവൻ എപ്പോഴും അവളോടൊപ്പം ആയിരുന്നു; അവളും, ശുഭയുമായവൾ, അവനോടൊപ്പം ആയിരുന്നു.

ഗച്ഛത്യേവം ബഹുതരേ കാലേ ചൈവാപ്യനിംദിതാ

അങ്ങനെ, ഏറെക്കാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾ കുറ്റമില്ലാത്തവളായി തുടരുന്നു.

ഭജമാനാ വിനീതാ ച സൌഹൃദാച്ച വിശേഷതഃ

അവൾ ഭക്തിയോടെയും വിനയത്തോടെയും, പ്രത്യേകിച്ച് സ്നേഹത്തോടെയും പെരുമാറി.

രാജപുത്രസ്തസ്തോഽപ്യത്ര ശകാനാം നംദവര്ദ്ധനഃ

അവിടെ ശകരുടെ മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിച്ച രാജകുമാരനും നില്ക്കുകയായിരുന്നു.

യേ കേചിദ്ഭിഷജസ്തത്ര ഗദേഷു കുശലാഃ ശുഭേ

അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രോഗങ്ങൾ ചികിത്സിക്കാൻ പ്രാവീണ്യമുള്ള എല്ലാ വൈദ്യന്മാരും

നനാശ നൈവ സംയാതഃ കാലോ ബഹുതിഥസ്തതഃ

ആരുടെയും ശ്രമം ഫലിച്ചില്ല, അനവധി ദിവസം വെറുതെ പോയി.

അയനേ ഗത ഏതേഷാം വൃത്തം കൌതൂഹലം ഭുവി 122.

കാലം കടന്നപ്പോൾ അവരുടെ പെരുമാറ്റം ലോകത്ത് കൗതുകമായി പരന്നു.

തതഃ സര്വാനവദ്യാങ്ഗീ ഭര്ത്താരമിദമബ്രവീത്

അതിനുശേഷം, സകലഭാഗവും നിർമലമായ അവൾ ഭർത്താവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

ഏതദാചക്ഷ്വ തത്ത്വേന യദ്യഹം ച തവ പ്രിയാ

ഞാൻ നിനക്കു പ്രിയങ്കരിയാണെങ്കിൽ, സത്യം പറഞ്ഞ് ഈ കാര്യം എനിക്കു പറയൂ.

കുര്വന്തി തവ കര്മാണി വേദനാ ച ന ഗച്ഛതി

നീ നിന്റെ ജോലി ചെയ്യുന്നു, എങ്കിലും നിന്റെ വേദന കുറയുന്നില്ല.

ഇദം കിം വിസ്മൃതാ ഭദ്രേ സര്വവ്യാധിസമന്വിതമ്

സൗമ്യേ, ഇതെന്താണ്? എല്ലാ രോഗവും ബാധിച്ചിട്ടും നീ മറന്നുപോയോ?

സംസാരസാഗരാരൂഢം നാതിപ്രഷ്ടും ത്വമര്ഹസി

സാംസാരിക സാഗരത്തിൽ മുങ്ങിയവനെ നീ അധികം ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടതില്ല.

തതഃ കദാചിച്ഛയനേ സുപ്തൌ തൌ ദമ്പതീ കില

അതിനുശേഷം, ഒരിക്കൽ, ആ dampati ഇരുവരും കിടക്കയിൽ ചേർന്ന് ഉറങ്ങുമ്പോൾ,

കഥയസ്വ തമേവാര്ഥം യന്മയാ പൂര്വപൃച്ഛിതമ്

ഞാൻ മുമ്പ് ചോദിച്ച അതേ കാര്യം നീ എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരിക.

ഗോപ്യം വാ കിംചിദസ്തീഹ കിം ഗോപയസി മേ പുരഃ

ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും മറയ്ക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? നീ എന്തുകൊണ്ട് എനിക്കു മറയ്ക്കുന്നു?

ഇതി നിര്ബന്ധതഃ പൃഷ്ടഃ സ ശകാധിപതിര്നൃപഃ

ഇങ്ങനെ ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ശകരാജാവിനോട് ചോദ്യം ചെയ്തു.

മുച്യതാം മാനുഷം ഭാവം താം ജാതിം സ്മര പൌര്വികീമ് 122.

മനുഷ്യഭാവം ഉപേക്ഷിച്ചുകൊൾക; നിന്റെ പഴയ വംശം ഓർക്കുക.

മന്മാതാപിതരൌ ഗത്വാ പ്രസാദയ ശുചിസ്മിതേ

നിന്റെ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സമീപിച്ച്, ഹസിതവദനേ, അവരുടെ അനുകൂല്യം തേടുക.

തയോരാജ്ഞാം പുരസ്കൃത്യ മാനയിത്വാ യഥാര്ഹതഃ

അവരുടെ കല്പന സ്വീകരിച്ച്, യോജിച്ച രീതിയിൽ ആദരിച്ച്,

സ്വപൂര്വജന്മവൃത്തം തു ദേവാനാമപി ദുലര്ഭമ്

സ്വന്തം മുൻജന്മകഥ ദേവന്മാർക്കുപോലും എളുപ്പത്തിൽ അറിയാൻ കഴിയില്ല.

തതഃ സാ ഹ്യനവദ്യാങ്ഗീ ശ്വശ്രൂശ്വശുരയോഃ പുരഃ

അതിനുശേഷം, അവളുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും നിർമലമായ അവൾ, അമ്മായിയമ്മയുടെയും അപ്പനായിയുടെയും മുമ്പിൽ,

കിംചിദ്വിജ്ഞപ്തുകാമാസ്മി തത്ര വാമവധീയതാമ്

ഞാൻ ഒരു കാര്യം അറിയിക്കാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ദയവായി അതിനായി ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

പുണ്യേ കോകാമുഖേ ഗന്തുമിച്ഛാവസ്തത്ര വാം ഗുരൂ

പുണ്യമായ കൊകാമുഖത്തിലേക്ക് പോകാനാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം. അതിനായി ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം തേടുന്നു.

അദ്യ യാവത്കിമപി വാം യാചിതം ന മയാ ക്വചിത്

ഇന്നുവരെ ഞാൻ ഒരിക്കലും നിങ്ങളിൽ ആരോടും ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ടില്ല.

ശിരാവേദേനയാ യുക്തഃ സദാ തവ സുതോ ഹ്യയമ്

നിന്റെ മകൻ എപ്പോഴും തലവേദന കൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ടുകയാണ്.