വരാഹപുരാണമ്

മമ ലോകസ്ഥിതാ സാ വൈ ഭര്ത്താരം പ്രസമീക്ഷതേ

എന്റെ ലോകത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന അവൾ ഭർത്താവിനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുന്നു.

സ തതോഽത്ര പ്രതീക്ഷേത ഭാര്യാം ഭര്ത്തരി വത്സലാമ്

അവനെയും തന്റെ സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യയെ അങ്ങനെ തന്നെ ആദരിക്കണം.

ഋഷയോ മാം ന പശ്യന്തി മമ കര്മപഥേ സ്ഥിതാഃ

എന്റെ കര്‍മ്മമാർഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഋഷിമാർ എന്നെ കാണുന്നില്ല.

കിം പുനര്മാനുഷാ യേ ച മമ കര്മവ്യവസ്ഥിതാഃ

അങ്ങനെ തന്നെയെങ്കിൽ, എന്റെ കര്‍മ്മമാർഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മനുഷ്യർക്ക് എന്ത് പറയാനുണ്ട്?

മമ മായാവിമൂഢാസ്തു ന പ്രപദ്യന്തി മാധവി

എന്റെ മായയിൽ മൂടപ്പെട്ടവർ, മാധവി, എന്നെ സമീപിക്കുന്നില്ല.

താനഹം ഭാവസംസിദ്ധാന്ബുദ്ധ്വാ സംവിഭജാമി വൈ

ഭാവത്തിൽ പൂർണ്ണരായവരെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവര്ക്ക് അനുയോജ്യമായി നൽകുന്നു.

തേനേദം കഥിതം ദേവി ആഖ്യാനം ധര്മസംയുതമ്

ഇങ്ങനെ, ദേവി, ധർമ്മം നിറഞ്ഞ ഈ കഥ ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

തതോ ന ചോപദിഷ്ടായ ന ശഠായ പ്രദാപയേത

അതിനാൽ, പഠിപ്പിക്കപ്പെടാത്തവർക്കും കപടന്മാർക്കുമിത് നൽകരുത്.

ശഠായ ച ന ദാതവ്യം നാസ്തികായ ന മാധവി 117.

കപടന്മാർക്കും, നാസ്തികർക്കും, മാധവി, ഇതു നൽകേണ്ടതില്ല.

ഏതത്തേ കഥിതം ദേവി മമ ധര്മം മഹൌജസമ്

ഇങ്ങനെ, ദേവി, എന്റെ മഹത്തായ ധർമ്മം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ദ്വാത്രിംശദപരാധകഥനം നാമ സപ്തദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ ഇരുപത്തിരണ്ടു പാപങ്ങളുടെ കഥയെന്ന പേരിലുള്ള നൂറിനെട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

അഥ ദേവോപചാരവിധിഃ ശൃണു തത്ത്വേന മേ ഭദ്രേ പ്രായശ്ചിത്തം യഥാവിധി

ഇനി ദേവതാപൂജാവിധി: ഭദ്രേ, പാപപരിഹാരത്തിന്റെ ശരിയായ മാർഗം നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.

വക്ഷ്യമാണേന മന്ത്രേണ ഉദ്ധൃത്യ ദന്തകാഷ്ഠകമ്

പറയേണ്ട മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, ദന്തക്കൊല്ല് എടുത്തു,

ദീപേ പ്രജ്വാലിതേ തത്ര ഹസ്തശൌചം തു കാരയേത്

ദീപം തെളിഞ്ഞ ശേഷം അവിടെ കൈ ശുദ്ധീകരിക്കണം.

വന്ദയിത്വാസ്യ ചരണൌ ദന്തധാവനമാനയേത്

അവന്റെ പാദങ്ങൾ വന്ദിച്ച്, പിന്നെ പല്ലു തേക്കാൻ തുടങ്ങണം.

മന്ത്രശ്ച – ഭുവനഭവന രവിസംഹരണ അനന്തോ മധ്യശ്ചേതി ഗൃഹ്ണേമം ഭുവനം ദന്തധാവനമ്

മഹാലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവേ, സൂര്യനെ അകറ്റുന്നവനേ, അനന്തനേ, മധ്യസ്ഥനേ, ഞങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയെ പല്ലുതേക്കാനുള്ള കഷ്ണമായി സ്വീകരിക്കുന്നു.

യത്ത്വയാ ഭാഷിതം സര്വമേവം ധര്മവിനിശ്ചയമ്

നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം തന്നെ ധർമ്മത്തിന്റെ ശരിയായ നിർണയമാണ്.

നിത്യം ശിരസോത്താര്യ ധൃത്വാ ശിരസി ചാത്മനഃ

എപ്പോഴും തല ഉയർത്തി, അതു തന്നെ തലയിലിടണം.

കാര്യാണി മുഖകര്മാണി സ്വല്പേന സലിലേന ച

വായുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ കുറച്ച് വെള്ളം മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്യണം.

ഇഷ്ട്വേമമുക്തമന്ത്രേണ സംസാരാത്തു പ്രമുച്യതേ

ഈ അക്ഷയമായ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ആരാധിച്ചാൽ, മനുഷ്യൻ ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു.

മന്ത്രശ്ച- തദ്ഭഗവന്ത്വാം ഗുണശ്ച ആത്മനശ്ചാപി ഗൃഹ്ണ വാരിണഃ സര്വദേവതാനാം മുഖമേവ പ്രക്ഷാലയേത് 118.

ഭഗവാനേ, നിന്റെ സ്വരൂപവും ഗുണങ്ങളും സ്വയം വെള്ളത്തിൽ സ്വീകരിക്കണമേ; എല്ലാ ദേവതകളുടെയും വായ് ശുദ്ധമാകട്ടെ.

തതഃ പുഷ്പാഞ്ജലിം ദത്ത്വാ ഭഗവന് ഭക്തവത്സല

അതിനുശേഷം പൂക്കൾ കൈകൊണ്ട് അർപ്പിച്ച്, ഭക്തജനങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭഗവാനെ—

മന്ത്രജ്ഞാനാം യജ്ഞയഷ്ടാരം ഭൂതസ്രഷ്ടാരമേവ ച

മന്ത്രങ്ങൾ അറിയുന്നവനും യജ്ഞം നടത്തുന്നവനും സകലഭൂതങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവുമായവനെയും—

കായം നിപതിതം കൃത്വാ പ്രസീദേതി ജനാര്ദ്ദനമ്

ശരീരം ഭുമിയിൽ പതിപ്പിച്ച്, ജനാർദ്ദനനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തണം.

മന്ത്രൈര്ലബ്ധ്വാ സംജ്ഞാം ത്വയി നാഥ പ്രസന്നേ ത്വദിച്ഛാതോ ഹ്യപി യോഗിനാം ചൈവ മുക്തിഃ

മന്ത്രങ്ങളാൽ അംഗീകാരം ലഭിച്ചാൽ, നാഥാ, നീ പ്രസന്നനാകുമ്പോൾ, യോഗികൾക്കും മോക്ഷം നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ലഭിക്കുന്നു.

. യതസ്ത്വദീയഃ കര്മകരോഽഹമസ്മി ത്വയോക്തം യത്തേന ദേവഃ പ്രസീദതു

നിന്റെ ദാസനായി, നിനക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവനാണ് ഞാൻ; നീ പറഞ്ഞതുപോലെ ദേവൻ പ്രസന്നനാകട്ടെ.

ഏവം മന്ത്രവിധിം കൃത്വാ മമ ഭക്തിവ്യവസ്ഥിതഃ

ഇങ്ങനെ മന്ത്രവിധി നിർവഹിച്ച്, എന്നിൽ ഭക്തിയിൽ ഉറച്ചവനായി—

ഏവം സര്വം സമാദായ മമ കര്മ ദൃഢവ്രതഃ

ഇങ്ങനെ എല്ലാം സ്വീകരിച്ച്, എന്റെ കര്‍മ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനായി—

തതഃ സ്നേഹം സമുദ്ദിശ്യ മംത്രജ്ഞഃ കര്മകാരകഃ

ശ്രദ്ധയോടെ, മന്ത്രങ്ങൾ അറിയുന്നവനും കര്‍മ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും—