വരാഹപുരാണമ്

അപരാധം ത്വഷ്ടവിംശം കല്പയാമി ഗുണാന്വിതേ

ഗുണസമ്പന്നിയായവളേ, ഇരുപത്തിയെട്ടാമത്തെ കുറ്റം ഞാൻ നിശ്ചയിക്കുന്നു.

ഏകോനവിംശാപരാധോ ന സ സ്വര്ഗേഷു ഗച്ഛതി

പത്തൊമ്പതാമത്തെ കുറ്റം ചെയ്യുന്നവൻ സ്വർഗത്തിൽ എത്തില്ല.

ത്രിംശകം ചാപരാധം തം കല്പയാമി യശസ്വിനി

പ്രശസ്തയായവളേ, മുപ്പതാമത്തെ കുറ്റം ഞാൻ നിശ്ചയിക്കുന്നു.

ഏകത്രിംശം ചാപരാധം കല്പയാമി മനസ്വിനി

ബുദ്ധിമതിയായവളേ, മുപ്പത്തൊന്നാമത്തെ കുറ്റം ഞാൻ നിശ്ചയിക്കുന്നു.

മഹാപരാധം ജനീയാദ്ദ്വാത്രിംശം തം മമ പ്രിയേ

പ്രിയയായവളേ, മുപ്പത്തിരണ്ടാമത്തെ കുറ്റം മഹത്തായ കുറ്റമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

കൃത്വാ ചാവശ്യകം കര്മ മമ ലോകം ച ഗച്ഛതി

ആവശ്യമായ കര്‍മം ചെയ്താൽ, എന്റെ ലോകത്ത് എത്താൻ കഴിയും.

അഹിംസാപരമശ്ചൈവ സര്വഭൂതദയാപരഃ

അവൻ അഹിംസയിലും എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയിലും സ്ഥിരനാണ്.

നിഗൃഹ്യ ചേന്ദ്രിയഗ്രാമമപരാധവിവര്ജിതഃ

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നവൾ,

ശാസ്ത്രജ്ഞഃ കുശലശ്ചൈവ മമ കര്മപരായണഃ 117.

ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പരിചയമുള്ളവളും, കാര്യങ്ങളിൽ നിപുണയുമാണ്, എന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ ഭക്തിയുള്ളവളുമാണ്.

ആചാര്യഭക്താ ദേവേഷു ഭക്താ ഭര്തരി വത്സലാ

ആചാര്യനോടു ഭക്തിയുള്ളവളും, ദേവന്മാരോടും ഭർത്താവിനോടും സ്നേഹമുള്ളവളുമാണ്.

മമ ലോകസ്ഥിതാ സാ വൈ ഭര്ത്താരം പ്രസമീക്ഷതേ

എന്റെ ലോകത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന അവൾ ഭർത്താവിനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുന്നു.

സ തതോഽത്ര പ്രതീക്ഷേത ഭാര്യാം ഭര്ത്തരി വത്സലാമ്

അവനെയും തന്റെ സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യയെ അങ്ങനെ തന്നെ ആദരിക്കണം.

ഋഷയോ മാം ന പശ്യന്തി മമ കര്മപഥേ സ്ഥിതാഃ

എന്റെ കര്‍മ്മമാർഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഋഷിമാർ എന്നെ കാണുന്നില്ല.

കിം പുനര്മാനുഷാ യേ ച മമ കര്മവ്യവസ്ഥിതാഃ

അങ്ങനെ തന്നെയെങ്കിൽ, എന്റെ കര്‍മ്മമാർഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മനുഷ്യർക്ക് എന്ത് പറയാനുണ്ട്?

മമ മായാവിമൂഢാസ്തു ന പ്രപദ്യന്തി മാധവി

എന്റെ മായയിൽ മൂടപ്പെട്ടവർ, മാധവി, എന്നെ സമീപിക്കുന്നില്ല.

താനഹം ഭാവസംസിദ്ധാന്ബുദ്ധ്വാ സംവിഭജാമി വൈ

ഭാവത്തിൽ പൂർണ്ണരായവരെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവര്ക്ക് അനുയോജ്യമായി നൽകുന്നു.

തേനേദം കഥിതം ദേവി ആഖ്യാനം ധര്മസംയുതമ്

ഇങ്ങനെ, ദേവി, ധർമ്മം നിറഞ്ഞ ഈ കഥ ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

തതോ ന ചോപദിഷ്ടായ ന ശഠായ പ്രദാപയേത

അതിനാൽ, പഠിപ്പിക്കപ്പെടാത്തവർക്കും കപടന്മാർക്കുമിത് നൽകരുത്.

ശഠായ ച ന ദാതവ്യം നാസ്തികായ ന മാധവി 117.

കപടന്മാർക്കും, നാസ്തികർക്കും, മാധവി, ഇതു നൽകേണ്ടതില്ല.

ഏതത്തേ കഥിതം ദേവി മമ ധര്മം മഹൌജസമ്

ഇങ്ങനെ, ദേവി, എന്റെ മഹത്തായ ധർമ്മം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ദ്വാത്രിംശദപരാധകഥനം നാമ സപ്തദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ ഇരുപത്തിരണ്ടു പാപങ്ങളുടെ കഥയെന്ന പേരിലുള്ള നൂറിനെട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

അഥ ദേവോപചാരവിധിഃ ശൃണു തത്ത്വേന മേ ഭദ്രേ പ്രായശ്ചിത്തം യഥാവിധി

ഇനി ദേവതാപൂജാവിധി: ഭദ്രേ, പാപപരിഹാരത്തിന്റെ ശരിയായ മാർഗം നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.

വക്ഷ്യമാണേന മന്ത്രേണ ഉദ്ധൃത്യ ദന്തകാഷ്ഠകമ്

പറയേണ്ട മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, ദന്തക്കൊല്ല് എടുത്തു,

ദീപേ പ്രജ്വാലിതേ തത്ര ഹസ്തശൌചം തു കാരയേത്

ദീപം തെളിഞ്ഞ ശേഷം അവിടെ കൈ ശുദ്ധീകരിക്കണം.

വന്ദയിത്വാസ്യ ചരണൌ ദന്തധാവനമാനയേത്

അവന്റെ പാദങ്ങൾ വന്ദിച്ച്, പിന്നെ പല്ലു തേക്കാൻ തുടങ്ങണം.

മന്ത്രശ്ച – ഭുവനഭവന രവിസംഹരണ അനന്തോ മധ്യശ്ചേതി ഗൃഹ്ണേമം ഭുവനം ദന്തധാവനമ്

മഹാലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവേ, സൂര്യനെ അകറ്റുന്നവനേ, അനന്തനേ, മധ്യസ്ഥനേ, ഞങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയെ പല്ലുതേക്കാനുള്ള കഷ്ണമായി സ്വീകരിക്കുന്നു.

യത്ത്വയാ ഭാഷിതം സര്വമേവം ധര്മവിനിശ്ചയമ്

നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം തന്നെ ധർമ്മത്തിന്റെ ശരിയായ നിർണയമാണ്.

നിത്യം ശിരസോത്താര്യ ധൃത്വാ ശിരസി ചാത്മനഃ

എപ്പോഴും തല ഉയർത്തി, അതു തന്നെ തലയിലിടണം.

കാര്യാണി മുഖകര്മാണി സ്വല്പേന സലിലേന ച

വായുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ കുറച്ച് വെള്ളം മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്യണം.