വരാഹപുരാണമ്

ഭവേ ഭവേ യശ്ച സസര്ജ്ജ കം തതോ ജഗത് പ്രസൂതം സചരാചരം ത്വിദമ് । തതശ്ച രുദ്രാത്മവതി പ്രലീയതേ- ഽന്വതോ ഹരിര്വിഷ്ണുഹരസ്തഥോച്യതേ ।। ൮.

പ്രതിയൊരു കാലയളവിലും, ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും ഉള്ള ഈ ലോകം അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ചതും, രുദ്രന്റെ ആത്മാവിൽ ലയിക്കുന്നതും, ഹരി, വിഷ്ണു, ഹര എന്ന പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നവനാണ്.

ഖാത്മേന്ദുപൃഥ്വീപവനാഗ്നിഭാസ്കരാ ജലം ച യസ്യ പ്രഭവന്തി മൂര്ത്തയഃ । സ സര്വദാ മേ ഭഗവാന് സനാതനോ ദദാതു ശം വിഷ്ണുരചിന്ത്യരൂപധൃക് ।। ൮.

ആകാശം, ചന്ദ്രൻ, ഭൂമി, കാറ്റ്, തീ, സൂര്യൻ, വെള്ളം എന്നിവയുടെ രൂപങ്ങൾ ആരിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്നു, ആ സനാതനമായ, അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന, വിചിത്രമായ രൂപം ധരിച്ച വിഷ്ണു എപ്പോഴും എനിക്ക് ശുഭം നൽകട്ടെ.

ധരണ്യുവാച । ആദൌ കൃതയുഗേ നാഥ കിം കൃതം വിശ്വമൂര്ത്തിനാ । നാരായണേന തത്സര്വം ശ്രോതുമിച്ഛാമി തത്ത്വതഃ ।। 9.

ധരണി ചോദിച്ചു: നാഥാ, കൃതയുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, വിശ്വരൂപനായ നാരായണൻ എന്ത് ചെയ്തു? ആ സത്യമായ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । പൂര്വം നാരായണസ്ത്വേകോ നാസീത് കിഞ്ചിദ്ധരേഃ പരമ് । സൈക ഏവ രതിം ലേഭേ നൈവ സ്വച്ഛന്ദകര്മകൃത് ।। 9.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ആദിയിൽ, നാരായണൻ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു; ഹരിയ്ക്ക് പുറത്ത് ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ മാത്രം സന്തോഷം അനുഭവിച്ചെങ്കിലും, തനിക്കിഷ്ടമായ പ്രവർത്തനം ചെയ്തില്ല.

തസ്യ ദ്വിതീയമിച്ഛന്തശ്ചിന്താ ബുദ്ധ്യാത്മികാ ബഭൌ । അസാവിത്യേവ സംജ്ഞായാ ക്ഷണം ഭാസ്കരസന്നിഭാ ।। 9.

അവൻ രണ്ടാമത്തേത് ആഗ്രഹിച്ചു, ബുദ്ധിയും ആത്മാവും ചേർന്ന ഒരു ചിന്ത അവനിൽ ഉദിച്ചു; അതിന് 'അസു' എന്ന പേരിൽ, ഒരു നിമിഷം സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.

തസ്യാ അപി ദ്വിധാ ഭൂതാ ചിന്താഽഭൂദ ബ്രഹ്മവാദിനീ । ഉമേതി സംജ്ഞയാ യത്തത്സദാ മര്ത്യേ വ്യവസ്ഥിതാ ।। 9.

ആ ചിന്തയും രണ്ടായി വിഭജിച്ചു, ബ്രഹ്മന്റെ വിവേകമായി മാറി; 'ഉമാ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് എപ്പോഴും മനുഷ്യരിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

ഓമിത്യേകാക്ഷരീഭൂതാ സസര്ജേമാം മഹീം തദാ । ഭൂഃ സസര്ജ ഭുവം സോഽപി സ്വഃ സസര്ജ തതോ മഹഃ ।। 9.

ഒമ് എന്ന ഏകാക്ഷരമായി മാറിയ അവൾ, ഈ ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഭൂഃ ഭൂവനെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവൻ സ്വഃ സൃഷ്ടിച്ചു, പിന്നെ മഹഃ സൃഷ്ടിച്ചു.

തതശ്ച ജന ഇത്യേവ തപശ്ചാത്മാ പ്രലീയതേ । ഏതദോതം തഥാ പ്രോതം സൂത്രേ മണിഗണാ ഇവ ।। 9.

അതിനുശേഷം ജനലോകവും, തപലോകവും, ആത്മാവും ലയിച്ചു; ഈ എല്ലാം ഒരു തന്തിയിൽ മണികൾ പോലെ ഒരുമിച്ച് ചേർന്നു നിലനിൽക്കുന്നു.

ജഗത് പ്രണവതോ ഭൂതം ശൂന്യമേതത് സ്ഥിതം തദാ । യേയം മൂര്തിര്ഭഗവതഃ ശംകരഃ സ സ്വയം ഹരിഃ ।। 9.

പ്രണവം ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ, ഈ ലോകം ശൂന്യമായ നിലയിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ ആ രൂപം — ശങ്കരൻ — സ്വയം ഹരിയായി നിലകൊണ്ടു.

ശൂന്യാഁല്ലോകാനിമാന് ദൃഷ്ട്വാ സിസൃക്ഷുര്മൂര്ത്തിമുത്തമാമ് । ക്ഷോഭയിത്വാ മനോധാമ തത്രാകാരഃ സ്വമാത്രതഃ ।। 9.

ഈ ലോകങ്ങൾ ശൂന്യമായതായി കണ്ടു, ഉത്തമമായ രൂപം സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, മനസ്സിന്റെ ഭവനം ഉണർത്തി, അവൻ തന്റെ അളവിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു.

സ്ഥിതസ്തസ്മിന് യദാ ക്ഷുബ്ധേ ബ്രഹ്മാണ്ഡമഭവത്തദാ । തസ്മിംസ്തു ശകലീഭൂതേ ഭൂര്ലോകം ച വ്യവസ്ഥിതമ് ।। 9.

അവൻ ആ ഉണർന്ന നിലയിൽ നിലകൊണ്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാണ്ഡം ഉണ്ടായി; അതു വിഭജിച്ചപ്പോൾ, ഭൂലോകം നിലനിൽക്കാൻ തുടങ്ങി.

അപരം ഭുവനം പ്രായാന്മധ്യേ ഭാസ്കരസന്നിഭമ് । പുരാണപുരുഷോ വ്യാപ്യ പദ്മകോശേ വ്യവസ്ഥിതഃ ।। 9.

മധ്യത്തിൽ മറ്റൊരു ലോകം സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു; പുരാതനപുരുഷൻ അതിൽ വ്യാപിച്ചു, പദ്മത്തിന്റെ കൊട്ടയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

സ ഹി നാരായണോ ദേവഃ പ്രാജാപത്യേന തേജസാ । അകാരാദ്യം സ്വരം നാഭ്യാം ഹലം ച വിസസര്ജ ഹ ।। 9.

ആ നാരായണൻ, പ്രജാപതിയുടെ തേജസ്സോടെ, തന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ആദ്യ സ്വരം 'അ'യും, ഹലന്തം 'ഹ'യും സൃഷ്ടിച്ചു.

അമൂര്ത്തസൃഷ്ടൌ ശാസ്ത്രാണി ഉദഗായത് തദാ ദിശഃ । സുഷ്ട്വാ പുനരമേയാത്മാ ചിന്തയാമാസ ധാരണമ് ।। 9.

അരൂപ സൃഷ്ടിയിൽ, അവൻ ദിശകളിലേക്ക് ശാസ്ത്രങ്ങൾ പാടിയെടുത്തു; അവ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, അളവില്ലാത്ത ആത്മാവ് വീണ്ടും ധാരണയെ ചിന്തിച്ചു.

തസ്യ ചിന്തയതോ നേത്രാത് തേജഃ സമഭവന്മഹത് । ദക്ഷിണം വഹ്നിസങ്കാശം വാമം തുഹിനസന്നിഭമ് ।। 9.

അവൻ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് വലിയ ഒരു പ്രകാശം ഉദിച്ചു; വലതുവശം തീയെപ്പോലും, ഇടതുവശം ചന്ദ്രന്റെ തണുപ്പിനെപ്പോലും.

തം ദൃഷ്ട്വാ ചന്ദ്രസൂര്യൌ തു കല്പിതൌ പരമേഷ്ഠിനാ । തതഃ പ്രാണഃ സമുത്തസ്ഥൌ വായുശ്ച പരമേഷ്ഠിനഃ ।। 9.

അത് കണ്ടു, പരമേശ്വരൻ ചന്ദ്രനെയും സൂര്യനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ പ്രാണൻ ഉദിച്ചു, പരമേശ്വരനിൽ നിന്ന് കാറ്റ് ഉണ്ടായി.

സ ഏവ വായുര്ഭഗവാന് യോഽദ്യാപി ഹൃദിഗോ വിഭുഃ । തസ്മാദ് വഹ്നിഃ സമുത്തസ്ഥൌ തസ്മാദഗ്നേര്ജലം മഹത് ।। 9.

അവൻ തന്നെയാണ് ആ കാറ്റ്, ഭഗവാൻ, ഇന്നും ഹൃദയത്തിൽ ചലിക്കുന്ന, എല്ലാം വ്യാപിക്കുന്ന; അവനിൽ നിന്ന് തീ ഉദിച്ചു, തീയിൽ നിന്ന് വലിയ വെള്ളം.

യ ഏവാഗ്നിഃ സ വൈ തേജോ ബ്രാഹ്മം പരമകാരണമ് । ബാഹുഭ്യാമപ്യസൌ തേജഃ ക്ഷാത്രം തേജഃ സസര്ജ ഹ ।। 9.

അഗ്നി തന്നെയാണ് ബ്രാഹ്മണരുടെ ദിവ്യമായ പ്രകാശവും പരമകാരണവും. അവന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് ക്ഷത്രിയരുടെ പ്രകാശവും സൃഷ്ടിച്ചത്.

ഊരുഭ്യാമപി വൈശ്യാംശ്ച പദ്ഭ്യാം ശൂദ്രാംസ്തഥാ വിഭുഃ । തതസ്തു സസൃജേ യക്ഷാന് രാക്ഷസാംശ്ച തഥാ വിഭുഃ ।। 9.

അവന്റെ ഉരുവുകളിൽ നിന്നാണ് വൈശ്യരെ, കാലുകളിൽ നിന്നാണ് ശൂദ്രരെ സൃഷ്ടിച്ചത്. അതിനുശേഷം, യക്ഷന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ചതുര്വിധൈസ്തു ഭൂര്ലോകം ഭുവര്ലോകം വിയച്ചരൈഃ । ഭൂതൈഃ സ്വര്മാര്ഗഗൈരന്യൈഃ സ്വര്ലോകം സമപൂരയത് ।। 9.

ഈ നാലു വർഗ്ഗങ്ങളാൽ ഭൂലോകം, ആകാശത്തിൽ ചലിക്കുന്ന ജീവികളാൽ ഭൂവർലോകം, മറ്റ് ദൈവിക ജീവികളാൽ സ്വർലോകം നിറച്ചു.

മഹര്ലോകം തഥാ തൈസ്തൈര്ഭൂതൈശ്ച സനകാദിഭിഃ । ജനോലോകം തതശ്ചൈവ വൈരാജൈഃ സമപൂരയത് ।। 9.

അവൻ മഹർലോകവും സനകാദിമാരും മറ്റ് ജീവികളും കൊണ്ട് നിറച്ചു. അതിനുശേഷം, വൈരാജന്മാരാൽ ജനലോകവും നിറച്ചു.

തപോലോകം തതോ ദേവസ്തപോനിഷ്ഠൈരപൂരയത് । അപുനര്മാരകൈര്ദേവൈഃ സത്യലോകമപൂരയത് ।। 9.

തപസിൽ ലയിച്ചവരാൽ തപോലോകം ദൈവം നിറച്ചു. മരണമില്ലാത്ത ദേവന്മാരാൽ സത്യലോകവും നിറച്ചു.

സൃഷ്ടിം സൃഷ്ട്വാ തഥാ ദേവോ ഭഗവാന് ഭൂതഭാവനഃ । കല്പസംജ്ഞം സ്വകം ഘസ്ത്രം ജാഗര്തി പരമേശ്വരഃ ।। 9.

ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ഭഗവാൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ഉത്ഭവം, തന്റെ കാലചക്രമായ കല്പയിൽ പരമേശ്വരനായി ജാഗരൂകനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

തസ്മിന് ജഗതി ഭൂര്ലോകോ ഭുവര്ലോകശ്ച ജായതേ । സ്വര്ലോകശ്ച ത്രയോഽപ്യേതേ ജായന്തേ നാത്ര സംശയഃ ।। 9.

ആ ലോകത്തിൽ ഭൂലോകം, ഭൂവർലോകം, സ്വർലോകം എന്നിവ ജനിക്കുന്നു; ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സുപ്തേ തു ദേവേ കല്പാന്തേ താവതീ രാത്രിരിഷ്യതേ । ത്രൈ ലോക്യമേതത് സുപ്തം സ്യാത് തഥോപപ്ലവതാം ഗതമ് ।। 9.

കല്പത്തിന്റെ അവസാനം ദൈവം ഉറങ്ങുമ്പോൾ, അതാണ് അവന്റെ രാത്രി എന്ന് കരുതുന്നു. അപ്പോൾ ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ഉറങ്ങുന്നു, ലയത്തിൽ ലയിച്ചതുപോലെ.

തതോ രാത്ര്യാം വ്യതീതായാമുത്ഥിതഃ കമലേക്ഷണഃ । ചിന്തയാമാസ താന് വേദാന് മാതരം ച ചതുര്ഷ്വപി । ചിന്തയാനഃ സ ദേവേശസ്താന് വേദാന് നാധ്യഗച്ഛത ।। 9.

അവന്റെ രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കമലനയനൻ എഴുന്നേറ്റു, ആVEDങ്ങൾക്കും അവരുടെ മാതാക്കളും ചിന്തിച്ചു. ദേവേശ്വരൻ ആVEDങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയില്ല.

ലോകമാര്ഗസ്ഥിതിം കര്ത്തും നിദ്രാജ്ഞാനേന മോഹിതഃ । ചിന്തയാമാസ ദേവേശോ നാത്ര വേദാ വ്യവസ്ഥിതാഃ ।। 9.

ലോകങ്ങളുടെ മാർഗ്ഗവും നിലയും സ്ഥാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ദേവേശ്വരൻ, ഉറക്കം കൊണ്ടുള്ള മായയിൽ അകപ്പെട്ട്, 'ഇവിടെ വേദങ്ങൾ ഇല്ല' എന്ന് ചിന്തിച്ചു.

തതഃ സ്വമൂര്തൌ തോയാഖ്യേ ലീനാന് ദൃഷ്ട്വാ സുരേശ്വരഃ । ജിഘൃക്ഷുശ്ചിന്തയാമാസ മത്സ്യോ ഭൂത്വാവിശജ്ജലമ് ।। 9.

തന്റെ 'ജല' എന്ന രൂപത്തിൽ വേദങ്ങൾ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ട ദൈവം, അവയെ തിരിച്ചു നേടാൻ മത്സ്യമായി ജലത്തിൽ പ്രവേശിക്കണമെന്ന് ചിന്തിച്ചു.

ഏവം ധ്യാത്വാ മഹാമത്സ്യസ്തത്ക്ഷണാത് സമജായത । വിവേശ ച ജലം ദേവഃ സമന്താത് ക്ഷോഭയന്നിവ ।। 9.

ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, വലിയ മത്സ്യൻ ഉടനെ ജനിച്ചു; ദൈവം ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ചുറ്റും കലഹം സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെ.